Veel apen, veel hitte en ook nog veel regen

Vanmorgen werden we weer om kwart voor 6 gewekt door Stan, na een slechte nachtrust. De apen lagen in de bomen naast onze cabina en maakten regelmatig geluid, waar je ook midden in de nacht wakker van wordt. Ik stond om 6 uur buiten, maar kon de apen niet meer vinden. Ook de miereneter die volgens Brigitte regelmatig bij de cabinas loopt, heb ik niet gezien. Toch is het heerlijk wakker worden in zo'n prachtige tuin als de zon net opkomt. Om half 7 werd ons ontbijt geserveerd, zodat we op tijd naar het beschermde natuurpark Curu konden vertrekken. Nog voor 8 uur waren we onderweg en we waren de eerste gasten in het park. Na de toegangspoort is het nog 2 kilometer rijden tot de parkeerplaats en onderweg zagen we al een hertje en een neusbeer. Stan vond vooral het hertje erg leuk, zeker omdat hij uit de gordels door het open raam mocht kijken. Nog voordat ik m'n slippers voor bergschoenen had verruild, zagen Christiaan en Stan de kapucijnaapjes al door de bomen slingeren. Er was een behoorlijk grote groep, van klein tot groot en deels met baby op de rug. De apen krijgen bij het souvenirwinkeltje eten, daarom zaten ze hier allemaal. Met een banaan in de hand springen ze een voor een via het dak door de bomen naar de grote bamboestruik waar onze auto naast stond, een prachtig gezicht. We zagen hier ook een wasbeer, een grote rennende leguaan en een trekker met een lekke band. Tja, ook in een natuurpark maakt een trekker heel veel indruk!

We wandelen een trail van een paar kilometer, redelijk vlak dus makkelijk te doen met de wandelwagen. Het pad loopt door een mangrovegebied, dit zie je niet veel en is daarom erg interessant. Onderweg zien we weinig bijzondere dieren, maar de aparte begroeiing en de doorkijkjes naar de zee maken dit helemaal goed. Het is voor ons direct een van de mooiere parken, we zijn blij dit te hebben kunnen bezoeken. Na een uur of 3 stappen we weer in de auto, flink bezweet door de hitte en het wandelen. We proberen nog om bij een grote lodge te mogen zwemmen, maar de prijs van $42 pp staat ons niet aan. Het is een gigantisch complex met een prachtige zwembadtuin, maar voor een uurtje plonsen vinden we dit wat veel. We rijden door naar het dorpje Tambor, waar ook de Fidelito ranch staat. Hier eten we wat bij een restaurant en halen we brood voor vanavond. Dan rijden we terug naar ons huisje, waar Stan na een verfrissende douche lekker in z'n tentje een middagslaapje kan doen. Wij hangen wat rond in de tuin en de hangmat, het is nog steeds lekker warm maar het gaat wel harder waaien. Stan komt vrolijk uit bed de hangmat ingedoken en niet veel later breekt het noodweer los. Het regent en onweert de hele avond en nacht door. Gelukkig heeft ons huisje ook een overdekte veranda en koelt het nauwelijks af. We vermaken ons nog prima met een filmpje en spelletjes... We eten weer een soepje in ons huisje en gaan op tijd naar bed. Morgen moeten we om half 7 klaar staan voor het melken van de koeien, dus dat betekent nog vroeger uit bed dan vandaag!

De volgende morgen zijn we al voor zes uur uit bed. Het is weer droog en begint al warm te worden. We eten snel een broodje en trekken vieze kleren aan. Vandaag neemt Leon, de eigenaar van de ranch, mee op pad. We doen het grootste deel van de rondleiding met de auto, zodat het ook voor Stan en mij leuk blijft. We beginnen bij de koeien, die iedere dag door de vaste medewerker worden gemolken. Er lopen zo'n 50 koeien op de ranch, waaronder 2 dekstieren, een koppel jonge koeien en een stuk of 15 koeien met kalveren. De medewerker is bezig met een lastige koe, dus we moeten buiten het hek blijven. Dit geeft ons de kans om het melken aan Stan uit te leggen, die het wel erg interessant vindt. Hij heeft nog nooit gezien waar de melk vandaan komt. De medewerker laat daarna een rustige koe in de melkstal en laat het kalfje er even bij om wat te drinken aan alle tepels. Dan wordt het kalfje vastgebonden en mag Christiaan met Stan de koe melken. Het zag er zo makkelijk uit... Maar Chris krijgt er met moeite een beetje melk uit. Na wat geklooi werkt het wel. Stan vindt de koeien van dichtbij natuurlijk erg groot en blijft het liefste op een paar meter afstand. We laten het melken dus maar over aan de medewerker, die de melk ook mag gebruiken of verkopen.

We rijden verder over de ranch naar een stuk land waar de jonge koeien staan die nog geen kalfje hebben gehad. We kunnen hier ook de varkens van de buurman zien en lopen een stukje bergop naar een kleine waterval. Als Leon aan Stan laat zien hoe je je kunt douchen bij de waterval betekent dit natuurlijk een nat pak en volgelopen laarzen. Maar ook heel veel gespetter en gelach. We kijken nog wat rond bij de koeien en Leon vertelt ons over het opzetten van de ranch. Het is mooi om te zien hoe iemand met ziel en zaligheid bezig is iets moois te maken van dit project en er heel erg van geniet als er dingen slagen. Zo is het gelukt om melk/vlees-koeien te fokken, iets wat in Costa Rica nauwelijks voorkomt.

Leon en Brogitte zijn ook heel actief in het dorpje Panica waar ze deel van uitmaken. Zo hebben ze veel gedaan aan de verbetering van de lagere school in het dorp. Door middel van fondsenwerving via gasten hebben ze voldoende middelen bijeen gebracht om de school het hele jaar door bruikbaar te maken en ook krijgen de kinderen nu les met de computer. Als wij een kijkje nemen bij het schooltje, wordt er net een vuurtje gestookt voor het maken van Tamales, een typisch Tico-gerecht. Wij mogen een kijkje nemen bij de jongste groep, met 4 kindjes van 4 en 5 jaar oud. Dit is te vergelijken met de crèche van Stan. Hij vind het ook wel leuk om te kijken, maar blijft vooral heel dicht in de buurt uit angst dat we hem bij de crèche achterlaten.

De school vormt met het voetbalveld het hart van het dorpje. Maar een deel van de dorpsgenoten woont aan de andere kant van een rivier. Om bij de school te komen moesten de kids vroeger 4 km omlopen via een brug bij Tambor, wat er in deregentijd voor zorgde dat veel kinderen dan niet naar school kwamen. Er was wel een hangbrug, maar die was alleen in droge tijd bruikbaar en stortte enkele jaren geleden in toen er bomen opvielen na een tropische storm. Met hulp van een professor en zijn leerlingen uit Zwitserland, hebben Leon en Brigitte het project hangbrug opgezet en het resultaat is een degelijke stalen brug die nu dagelijks door de schoolkinderen wordt gebruikt. Als we teruglopen van de hangbrug naar de auto, komt een vrouw ons tegemoet met een kan gekoeld vruchtensap en glazen. De mensen zijn hier allemaal erg vriendelijk, maar dit is toch wel weer heel bijzonder. Als de vrouw begrijpt dat ik zwanger ben, vertelt ze 8 keer zwanger te zijn geweest en 6 kinderen te hebben. Als je dan het huisje ziet waarin ze woont en van Leon verneemt dat ze werkelijk alles afgeeft wat ze maar kan missen, dan blijf je je verbazen. Na het drankje zit de rondleiding erop en rijden we naar de rancho, waar Brigitte het ontbijt al heeft klaar staan. Na het eten pakken we onze koffers in, gooien alles weer in de auto en nemen afscheid van de ranch. Wat een bijzonder plekje met bijzondere eigenaren. Met een 'tot morgen buurvrouw' zegt ook Stan ze gedag en rijden we weer terug naar de hoofdweg.

Vandaag staat Samara als reisdoel op het programma, een stranddorpje aan de Pacifische Oceaan. De kortste weg naar Samara is alleen in de droge periode te berijden en dat is het nu niet. We moeten dus een flink stuk omrijden, maar de route is wel erg mooi. Het is al half 11 als we wegrijden en we denken er zo'n 3 1/2 uur over te gaan doen. Het eerste deel van de weg is het slechtste, met ongeasfalteerde wegen en hier en daar flinke gaten in de weg. Na een uurtje is Stan in slaap gehobbeld en wij rijden relaxed verder. We tanken de auto vol, waarvoor Stan nauwelijks zijn ogen meer opent. De weg wordt steeds beter als we in de buurt van Nicoya aankomen, waar diverse restaurantjes zijn. Omdat Stan nog zo lekker ligt te slapen, besluiten we door te rijden, het gaat toch sneller dan verwacht. Het is uiteindelijk half 2 als we in Samara naast de strandopgang parkeren. 

We eten wat bij een restaurantje aan het strand en kijken hier wat rond. Dan rijden we naar een hotel waar we misschien willen overnachten, maar dit staat ons totaal niet aan. We hebben nog een hotel op het lijstje staan in Samara en daar rijden we via een supermarkt heen. Ook dit hotel staat ons niet echt aan, het is behoorlijk prijzig en ziet er wel mooi verzorgd uit, maar een leuke sfeer hangt er niet. We besluiten door te rijden naar een restaurant buiten Samara, dat er op internet erg leuk uitzag en de hoogste Tripadvisor rating krijgt, de Flying Crocodile. Ik heb een omschrijving van de route in het regenseizoen, maar omdat we er al vlakbij zijn, proberen we toch eerst de korte route. Die gaat over een erg leuke weg, maar komt helaas uit bij een rivier die we niet durven door te rijden. Dit betekent weer 20 kilometer extra hobbelen over de onverharde wegen. Maar de route is leuk en als we uiteindelijk bij het hotel komen, hangt hier wel een leuke sfeer. We mogen uit verschillende cabinas kiezen en als de eigenaresse onze cabina opent weten we genoeg: hier blijven we! Het is een grote bungalow met 2 grote bedden en daartussen in de badkamer. Lopend naar de cabina zijn we het zwembad, de speelruimte en een reuzentrampoline tegengekomen, dus dit is helemaal leuk. 

We schrijven ons in en De eigenaresse vraagt naar onze plannen en laat zien hoe we bij verschillende strandjes kunnen komen. Ik vraag haar naar de schildpadden die bij Ostional aan land zouden kunnen komen, maar volgens haar zijn die er niet of nauwelijks. Een man in de lobby raadt me aan juist wel naar Ostional te gaan. Ook al is er nu geen arribada, waarbij er duizenden per nacht uit de zee kruipen, de kans om schildpadden te zien is wel heel groot. Maar het advies is wel om vroeg in de ochtend of laat in de middag te gaan. Dat zien we nog wel... We brengen de bagage van de auto naar de cabina en precies als we daar aankomen, begint het te regenen. Net op tijd binnen! Nu is zo'n groot huisje ideaal, er staat zelfs een tafel met banken waar we met Stan een spelletje kunnen doen. Door het onweer valt helaas wel een deel van het stroom uit, waardoor de airco, een deel van de verlichting en het warme water niet werkt. We kunnen niet op het park eten maar lopen rond 6 uur door de stromende regen naar het naastgelegen resort. Hier zijn we de enige in het restaurant, naast de honden, bediening en muggen. Maar het eten smaakt prima. Als we terug lopen is Stan bekaf en hij gaat dan ook lekker slapen. Wij drinken nog een kop koffie bij de lobby en informeren naar het stroom. Hopelijk is dit morgen weer opgelost en is het dan ook weer droog. 

Een warm welkom in de jungle

Weer WiFi na een paar dagen in de pure jungle, waar het typen van een weblog bijzaak is, dat betekent een paar dagen inhalen... Wat hebben we het weer heerlijk gehad bij Tipi Jungla!

Donderdagavond wilden we naar een pizzeria in Ojochal, een dorpje waar veel goede restaurants te vinden zijn. Maar helaas, de pizzabakker was op vakantie en een andere Italiaan werd ons afgeraden. Op advies van Cees gingen we naar een typische Tico-soda, een soort lokaal eetcafé. Hier hebben we heerlijk gegeten en spelletjes gespeeld met Stan. Daarna hebben we nog een nachtje goed geslapen in de safaritent. Stan werd pas om half 6 wakker, maar dat betekende wel dat hij daarna niet meer ging slapen. Nog voor het ontbijt hadden we onze koffers al ingepakt, klaar voor vertrek. Met een heerlijk ontbijt sloten we ons verblijf bij de Rio Tico Safari Lodge af, dit onderkomen is ons prima bevallen! 

Op de terugweg naar de grote weg hobbelen we langs vele prachtige wilde heliconias, waarvan ik er verschillende fotografeer. Stan herkent dit als de vlindertuin. Leuk is zijn reactie op een bananenplant waar nog wat onrijpe bananen boven de grote rode bloem hangen. Hij herkent ze eerst niet als bananen, maar na enige uitleg vindt hij het erg interessant. En vraagt hij dus de hele weg of er nog bananen groeien.

Vandaag reizen we naar Tipi Jungla, de ecolodge waar we 3 1/2 jaar geleden een aantal nachten verbleven aan het einde van onze huwelijksreis. Geen lodge - en de eigenaren Mario en Manon - heeft zo'n indruk op ons gemaakt als Tipi Jungla en zeker sinds ze in oktober een zoontje hebben gekregen wil ik er graag weer naar toe. Aangezien comfort als warm water en stroom hier niet volop aanwezig zijn, besluiten we om er maar 2 nachten te blijven. We zijn erg benieuwd hoe Stan zich houdt op deze plek midden in de natuur. Tipi Jungla ligt op nog geen uur rijden van Rio Tico, dus we hebben voor de ochtend een wandeling gepland bij Haciënda Baru. Dit particuliere natuurreservaat biedt allerlei tours aan, maar je kunt er ook op eigen gelegenheid wandelen. Voor ons de ideale manier om het wandelen met Stan te testen. 

Het is al lekker warm als we om 10 uur het park inlopen. Helaas voor ons is Stan het al heel snel zat en wil hij alleen maar opgetild worden. Hij blijkt toch wel wat dingen eng te vinden, bijvoorbeeld de boomwortels. Daar liggen de paden vol mee, dus in het bos loopt hij liever niet zelf. Met het zoeken naar dieren weten we hem af te leiden, waardoor Christiaan af en toe iets kan afkoelen zonder Stan in zijn nek. We zien onderweg verschillende leguanen, vlinders en bladsnijdermieren, die in een lange rij blaadjes van een boom naar hun hol verslepen. Stan vindt vooral een groepje paddestoelen erg interessant. Ook kijken we even rond bij een schildpaddenproject, waar de eieren worden verplaatst van het strand naar een aparte zandbak. Hiermee proberen ze de schildpadeieren te redden, zodat ze niet al voordat ze uitkomen zijn opgegeten. We eten nog wat en kijken rond op een strand met hele hoge golven. De terugweg gaat over een baggerweg, waar Stan weer zeer onder de indruk is van de grote boomwortels. Aan mijn verzoek om voor een grote vijgenboom te gaan staan, met wortels groter dan Stan, wordt niet enthousiast voldaan. Weer in de auto zegt hij het bos toch wel mooi te vinden, vooral de paddenstoelen... Die worden dan ook nagetekend in zijn nieuwe kleurboek. Wat een heerlijk verfrissende blik op de jungle, waar wij ons richten op de tropische planten en verschillende dieren maar een klein kind dus blij wordt van de herkenbare paddenstoelen.

Na ruim anderhalf uur zijn we weer bij de auto en we rijden een stukje terug naar Dominical. Dit is een leuk strand- en surfdorpje met restaurants vlak voor het strand. We lunchen en lopen dan naar de overkant van de weg richting het strand. Tussen de weg en het strand is een soort parkje met bomen die in het zand groeien. Hier kunnen wij lekker relaxen terwijl Stan z'n graafmachine/kiepauto ingraaft. Ik wandel nog naar een souvenirwinkeltje op het strand, maar daar staat zo'n vreselijke vrouw dat ik de te dure doeken hier weiger te kopen. Als wij het tijd vinden om verder te reizen is Stan het helemaal niet met ons eens, hij wil zijn kiepauto nog niet uitgraven. Pas als ik er een aantal foto's van heb gemaakt, mag zijn bouwwerk gesloopt worden en verdwijnen kiepauto en schepjes in de kofferbak. We kunnen verder.

Na een stop bij een supermarkt en een pinautomaat is het nog een klein stukje rijden naar onze favoriete lodge. Het voelt een klein beetje als thuiskomen in de jungle, waar de tipi's en alles nauwelijks is veranderd en waar Manon ons staat op te wachten bij de Palenque, het restaurant en de gezamenlijke zitkamer. Met Mattheo dit keer, een vrolijke bolle baby die duidelijk niet mensenschuw is. Stan is ook snel zijn verlegenheid kwijt en we kletsen gezellig bij. Dan is het tijd dat Stan gaat slapen en brengen we de koffers van de auto naar 'onze' tipi Ocelot. Met het mooie uitzicht op de jungle. Omdat we zeker weten dat Stan doorslaapt tot wij hem wakker maken, kunnen we rustig terug gaan naar de Palenque, waar we nog wat bijpraten en de mogelijke acticiteiten bespreken. Manon oppert het idee om hun touroperator voor whalewatchingtours te bellen om te vragen naar een alternatieve tour, zodat we toch met Stan de zee op kunnen. Om 4 uur begint het keihard te regenen en voor de zekerheid checken Christiaan en ik af en toe of Stan nog slaapt. Als een roosje, ondanks de herrie van de regen op de tent. We maken hem om 6 uur wakker, zodat hij nog even kan bijkomen voor het eten. Hij wil helemaal niet wakker worden, dus erg gezellig is hij niet.

Voordat we van de tipi naar de Palenque lopen, trekken we een regenjas en poncho's aan, anders zullen we zeker doorweekt aankomen. We eten in de voor ons nieuwe eetkamer, een aanbouw aan het huis. Ook deze is door Mario zelf gemaakt en ziet er mooi en praktisch uit. Mede ivm het weer trekken we er vanavond niet op uit om kikkers te spotten, het regent nog steeds. Mario belt voor ons met de whalewatching touroperator en die biedt aan om met ons tussen de reguliere tours door te gaan varen, voor een goede prijs en dan kunnen we teruggaan als we dat voor Stan beter vinden. Hier hebben we ontzettend veel zin in, maar Stan duidelijk niet. Hij blijkt vooral bang te zijn voor de herrie van de boot, wat hij heeft onthouden van de overtocht bij Sierpe. We leggen hem uit dat niet alle boten veel herrie maken en uiteindelijk kijkt hij weer blij. Hij gaat na het eten ook blij weer mee naar ons huisje, ondanks het indringende geluid en het donker van de jungle. Hij weet inmiddels dat hij niet in het bos is, maar dat dit jungle heet. Hij verandert dit nog een tijdje in jumbo, de supermarkt van oma, maar uiteindelijk is het hem duidelijk. Met oma ga je naar de jumbo en met papa en mama naar de jungle. Goeie deal!

We lopen om 8 uur van de eetkamer naar onze Tipi, waar we niet lang buiten zitten omdat werkelijk alles nat is na urenlange hoosbuien. Het stopt ook niet met regenen, pas de volgende morgen merken we dat het droog is. Om kwart voor zes schijnt het zonnetje en beginnen de vogels steeds luider te fluiten, voor Stan het sein om wakker te worden. Ook hier worden we gewekt door het geluid van de toekans en als Stan dat in zijn slaaptentje vrolijk na gaat doen, mag hij van mij bij ons in de klamboetent komen. Wat is dat toch fijn dat hij het tegenovergestelde van een ochtendhumeur heeft, hij blijft liedjes zingen totdat we onze kleren aantrekken. Dan is het over met de lol want er moet zonnebrandcreme gesmeerd en antimuggenspray gespoten worden. We hebben hier de standaard spray met deet gekocht, wat bij ons wel een klein beetje prikt, maar waar Stan inmiddels panisch voor is. Duidelijk, we moeten voor hem iets anders halen.

We ontbijten vandaag met pannenkoeken à la Mario, die overheerlijk smaken en goed vullen. Na het ontbijt drinken we rustig nog een kop koffie en genieten van het prachtige uitzicht vanaf de Palenque. Die hangmat... Ik zou er nog wel veel vaker in willen liggen. De toekans vliegen ook af en aan, dus ik vermaak me goed met m'n fototoestel. Voor vandaag staat de boottocht op zee gepland, maar daarvoor hoeven we pas om half 12 weg. Daarvoor gaan we met Manon en Mattheo naar het dichtstbijzijnde strand, Playa Linda. Heel erg breed, uitgestrekt en leeg, met aan de rand veel palmbomen voor een beetje schaduw. Die is nodig ook want het is bloedheet. Dat merk ik vooral als ik even met de voeten het zeewater in wil, dat is nog een heel eind lopen. Bij het strand lopen een paar verlaten honden, mooi verzorgd maar duidelijk erg vermagerd. Waarschijnlijk horen ze bij een huisje vlakbij het strand, waar nu niemand meer woont. Het blijft lastig voor te stellen dat Costaricanen zo met hun dieren omgaan, die ze dus niet als huisdieren zoals bij ons beschouwen. De honden zijn erg rustig en zelfs Stan wil een van de honden wel aaien. Als we de kids weer enigszins van het zwarte zand hebben ontdaan, stappen we in de auto voor de terugweg.

Terug bij de tipi pakken we de spullen in voor de boottocht. Omdat we tijdens lunchtijd varen, eten we wat energiereepjes en koekjes, want met een lege maag de zee op varen zorgt vast voor misselijkheid. De boot vertrekt vanaf Uvita, een half uurtje rijden. We vertrekken te laat en ik wil toch nog een doek kopen voor op de boot, dus we komen te laat aan bij de ingang van het nationale park. Niet zo erg, want er is ook nog geen gids. Manon gaat met ons mee en zij belt de touroperator, die er even later ook aankomt. Nu blijkt dat we toch niet alleen op de boot gaan, we moeten nog even wachten op wat andere mensen. Bijna een uur later dan gepland lopen we dan toch het strand op naar een bootje. Op het strand vindt de gids nog wat geïnteresseerden in een walvistour en zo zitten we even later met nog 3 stellen in de boot. De boot ligt op het strand en de gids en de kapitein hebben er nog een hele klus aan om ons van het strand door de branding te duwen. Telkens duwen de golven ons weer terug. Uiteindelijk kan de motor gestart worden en varen we in volle vaart de zee op. Stan is vooral onder de indruk van de gids die drijfnat de boot in valt als we eindelijk vertrekken. Gelukkig maakt hij geen probleem van het strakke stugge zwemvest en de herrie van de motor. 

We varen in nationaal park Marina Ballena, een park dat is opgericht ter bescherming van de walvissen die hier twee keer per jaar doorheen zwemmen. In deze periode zwemmen ze naar het zuiden en krijgen ze jongen, een half jaar later zwemmen ze naar het noorden als het water daar weer wat warmer wordt. Er schijnen veel walvissen te zijn in deze periode en het duurt dan ook niet lang voordat de kapitein het eerste exemplaar gespot heeft. Met nog meer snelheid vaart hij erop af en dan zien we twee jonge walvissen zwemmen. Bijzonder indrukwekkend, wat zijn ze groot. Als we wat later een moeder en jonge walvis voor de boot zien, valt de grootte van de eerste twee wel mee. De moeder is echt gigantisch! Wat een prachtig gezicht, we zien de walvis uitademen, wat met een flinke zucht gespetter gebeurt en even later zien we de volledige grootte van het dier bij het onder water duiken. Het kleintje ernaast maakt het plaatje helemaal af. Als ze onder duiken duurt het een aantal minuten voordat ze weer bovenkomen en dan dobberen we wat rond. Er is verder weinig te zien op open zee, maar het wachten wordt beloond met opnieuw een mooi zicht op moeder en babywalvis. Mooi om te zien op heel korte afstand, maar we vragen ons toch af in hoeverre zo'n boot de walvissen beïnvloedt. De kapitein houdt zich duidelijk niet aan de regel van minimaal 30 meter afstand, dit kun je op de foto wel zien (kwaliteit is slecht want foto met telefoon van fotocameradisplay). Als de walvissen weer onder duiken zien we nog een keer de prachtige staart en dan is het voorbij.

Inmiddels is ons wel duidelijk dat ons tochtje walvis kijken en weer terug naar het strand is gewijzigd in een mini-normale tour, waarbij ook een eilandje en grotten worden bekeken vanuit de boot. Aangezien Stan het wel prima lijkt te vinden, maken we hier geen punt van. Hij wil af en toe wel uitstappen, maar accepteert makkelijk dat dit hier echt niet kan. En de grote vissen vond hij wel erg mooi. Stan begint even later toch wat te huilen, maar blijkt vooral moe te zijn. Op volle vaart, voorin de boot waar de klappen op het water het hardst aankomen, valt hij bij Christiaan in zijn armen in slaap. De boot wordt even stilgelegd zodat we van plaatsen kunnen wisselen, maar we varen toch verder. Eigenlijk is de rest van de tocht ook zeker de moeite waard, we varen langs een vogeleiland en langs een strandje en prachtige kliffen. Ondanks het hoge water geeft de kapitein een showtje door de boot op volle vaart onder een natuurlijke brug door te varen. Met de hoge kliffen en de jungle die tot aan de rand doorgroeit, is het een prachtig plaatje. Hiervandaan is het nog 20 minuten heel hard doorvaren tot de boot het strand weer opvaart. Het is al 3 uur als we weer bij de auto zijn en snel naar de tipi's terugrijden.

Terug bij de tipi's gaat Stan nog even slapen en raken wij aan de praat met de nieuwe Duitse gasten. Mario en Christiaan halen pizza voor iedereen terwijl ik Stan weer wakker maak. Daar heeft hij echt geen behoefte aan en tot tijdens het eten wil hij het liefst weer bij mij op schoot in slaap vallen. Hij eet zelfs geen pizza, waar hij de laatste tijd regelmatig net zo veel van eet als ik. Na het eten spelen we nog een paar kaartspelletjes met Julia, de 10-jarige Duitse. Ondertussen vertrekken de mannen voor een kikkertour. Onder begeleiding van Mario wandelen Christiaan, de Duitse Michael en de tijdelijke hulp Diego langs een riviertje waar ze verschillende kikkers, de meest giftige slang van Costa Rica en een opossum spotten. Gelukkig voor hen blijft het vandaag droog, maar daardoor is het wel lekker warm. Een koude douche is dus geen overbodige luxe na terugkomst. Ondertussen lopen Stan en ik in het pikdonker terug naar onze tipi, wat we allebei wel stoer vinden. Bij de eerste mier hangt hij aan m'n broek en wil opgetild worden, wat dankzij het droge weer ook wel te doen is. Gelukkig komen we geen gekke beesten tegen. Stan wil lekker zijn bedje in en als hij slaapt ga ik onder de klamboe lezen. Tegen de tijd dat Christiaan terug is, lig ik ook al half te slapen.

De volgende morgen is het alweer tijd om in te pakken en de tipi op te ruimen. We ontbijten met de Duitse gasten en daarna spelen Stan en Mattheo binnen in de speelruimte. Stan vindt Mattheo's speelruimte veel leuker dan Mattheo zelf, maar er staat dan ook een prachtige houten trekker en ander nieuw speelgoed. Terwijl Christiaan de koffers in de auto zet, speelt Stan verder in de Palenque en kan ik nog even genieten in m'n favoriete hangmat. Als de Duitse gasten zijn vertrokken, drinken we nog een kop koffie met Mario en Manon, spelen Stan en Mattheo met de Lego en daarna is het echt tijd voor ons vertrek. Ik kan me niet voorstellen dat we niet nog een keer naar Tipi Jungla gaan, maar dat zou nog wel eens lang kunnen duren...

We rijden naar het noorden vandaag, we gaan voor het eerst naar het schiereiland Nicoya. Hiervoor moeten we de ferry van 2 uur halen, waar we ruim de tijd voor nemen. Zowel de eigenaresse van de Fidelito ranch waar we naar toe gaan als Manon denken dat het ca. 2 uur rijden is. Maar het is erg druk op de zaterdag en het verkeer schiet niet echt op. Als we dan ongemerkt te lang in de supermarkt blijven hangen, moeten we uiteindelijk flink doorrijden om de boot te halen. Stan valt halverwege in slaap en wordt vlak voor we bij de boot komen weer wakker. Lunchen onderweg is niet meer mogelijk, maar uiteindelijk zijn we toch op tijd in Puntarenas voor de boot. 

We halen een bootkaartje en dan kan ik de tickets kopen bij een bakkertje. Hier neem ik meteen wat verschillende pasteitjes en soepstengels mee, die we op de boot kunnen opeten. De overtocht duurt 90 minuten, dus we blijven niet bij de auto. Stan vindt het allemaal prachtig, met de auto de boot oprijden, dan met de lift naar het dek en daar kunnen we rustig rondlopen. Een andere boot, die net arriveert, blaast flink hard op de scheepstoeter. Stan schrikt zich rot, maar als we hem op een bank zetten zodat hij de andere boot kan zien wordt hij weer rustig. Het vertrek duurt best lang, maar dit blijkt in de 90 minuten te zijn gerekend. We zitten heerlijk relaxed op de boot, Stan kan zonder gevaar op een bank klimmen en over de railing kijken naar andere boten en vogels en we hebben al snel zicht op de overkant, een groene berg met een paar eilandjes ervoor. Vlak voor aankomst gaan we weer naar de auto en na het aanmeren is het een typisch Costa Ricaanse chaos. Zo duurt het even voordat we echt kunnen wegrijden, maar dan duurt het ook niet lang meer voor we bij ons volgende onderkomen zijn.

De Fidelito ranch heb ik op internet gevonden als een ideale locatie voor gezinnen met kinderen. De Nederlandse Leon en Duitse Brigitte hebben de ranch jaren geleden gekocht en houden niet alleen koeien en paarden, maar bieden ook 2 appartementen voor de verhuur aan. Bij aankomst worden we verwelkomd door 2 enthousiaste, maar in Stans ogen doodenge honden. Brigitte heeft ze goed onder controle en zo kunnen we rustig kennis maken en zien waar we terecht zijn gekomen. We pakken de auto uit en krijgen een heerlijk welkomstdrankje. Stan is nog steeds bang voor de honden, maar verder is het hier top. Het appartement is lekker ruim, met een keukentje, koelkast en een heerlijke douche en het ziet er ook schitterend uit. Mooie meubels, schilderijen, alle details zijn prachtig ingevuld. En het appartement staat in een mooie tuin midden op de ranch. In de tuin staat ook de open rancho, een keuken met een grote tafel, hangmatten en veel souvenirs van de vele reizen die het stel heeft gemaakt. Brigitte vertelt over alle mogelijkheden in de omgeving en na een gezellig gesprek wordt het eten gemaakt. Leon schuift ook aan en wij kunnen het snel goed met hen vinden. De namen veranderen voor Stan in buurman en buurvrouw, lekker makkelijk. De spaghetti smaakt prima, Stan blijft maar eten. Na het eten is het tijd om te douchen en dan gaat hij lekker naar bed. Wij zitten buiten op de veranda, gelukkig zonder teveel overlast van muggen. Ik typ dit verslag, maar helaas werkt de WiFi niet dus kan ik het niet uploaden. Het is al laat als we ook ons bed opzoeken.

Stan is weer netjes om kwart voor 6 klaar wakker en Christiaan gaat met hem mee uit bed. We doen lekker rustig aan en zo is het al half 8 als we gaan ontbijten. We besluiten vandaag naar Montezuma te gaan, een klein stranddorpje met een waterval in de buurt. We hoeven hier niet heel vroeg naar toe en daarom wachten we met vertrekken totdat Brigitte de paarden gaat voeren. Ze haalt daarvoor een van de paarden naar de tuin, wat Stan wel leuk vindt zolang het dier maar op gepaste afstand blijft. Toch went alles en het lukt zowaar om een vrolijke foto van ons drieën met paard te maken. Christiaan is ook zo dol op paarden, dus de foto is uniek in zijn soort. Als de drie paarden hebben gegeten, pakken wij de tassen in, een fototas, een zwemspullentas en een wastas. De laatste laten we bij Brigitte achter en als we 's middags terug komen, ligt onze schone was netjes gewassen, gedroogd en gesorteerd op ons bed, wat een luxe. 

We rijden eerst naar de waterval, waar je naast wandelen ook kunt zwemmen. Een jongen wacht ons op bij de parkeerplaats en loopt met ons mee via een speciale familie-ingang naar de watervallen. De wandeling is best pittig en we besluiten dan ook dat Stan gaat zwemmen, Christiaan bij hem blijft en ik doorloop naar de waterval. Deze wandeling is superleuk, ook al heeft het geklauter en geklim langs de rivier weinig met wandelen te maken. Onderweg wordt ik door een gids op een makkelijker pad gewezen en hij loopt voor me uit en helpt me bij de lastige stukken. Zo gaat het redelijk snel, maar ik ben toch zo een kwartier onderweg. Tijd om terug te keren, maar andere toeristen vertellen dan dat ik er echt bijna ben. Dit blijkt te kloppen en even later zie ik de prachtige grote waterval. Het is duidelijk redelijk droog, maar er komt toch nog veel water van de berg. Bij de waterval wordt ook duidelijk dat er nog een ingang moet zijn, er zijn hier denk ik wel 100 mensen, maar er stonden bijna geen auto's op de parkeerplaats. Bij de waterval is volop gelegenheid om te zwemmen, wat velen dan ook doen. Hiervoor moeten nog een paar flinke rotsen afgeklauterd worden en met de wetenschap dat Christiaan en Stan al behoorlijk lang op me wachten, besluit ik terug te gaan. Nu krijg ik onderweg hulp van allerlei toeristen die me tegemoet komen, omlaag klimmen is vaak lastiger dan omhoog. Maar ik weet met droge bergschoenen toch binnen een half uur weer bij Christiaan en Stan terug te keren. Die zijn net klaar met het bouwen en weer slopen van een dammetje, dus ik ben gelukkig niet gemist. We wandelen terug naar de auto en kijken nog even rond bij de onderste waterval, waar je doorheen of langs kunt klimmen op weg naar de grote waterval. Hele gezinnen komen hier naartoe met koelboxen en thermoskannen, op badslippers of blote voeten, we zien zelfs een wippertje en baby naar boven gebracht worden. Wij hebben genoeg waterval gezien en zoals Stan graag wil, vertrekken we eindelijk naar het strand.

We rijden door Montezuma, een relaxed dorpje waar het om surfen en chillen draait. Met de bijbehorende wietlucht, we voelen ons hier niet helemaal thuis. Het ziet er wel gezellig uit, maar Stan past niet echt in het plaatje. We rijden verder door het dorpje en komen dan uit bij een afgelegen strand, waar we auto weer praktisch in het zand kunnen parkeren. In plaats van broodjes of een warme lunch nemen we een paar zakken chips en flesjes drinken mee het strand op, tijd voor een picknick. Stan steekt z'n handen in het zand en wij in de zakken chips, terwijl we heerlijk relaxed naar de golven staren en naar alles wat er om ons heen gebeurt. We houden het zowaar bijna een uur uit op het strand, maar we zitten dan ook heerlijk in de schaduw van de bomen en er komt genoeg afleiding voorbij. Ook hier is het water weer lekker warm, maar in verband met de rotsen in de branding houden we het bij de voeten in het water. 

Op de terugweg willen we nog geld en boodschappen halen, maar nog voordat we het dorpje bereiken waar dit kan, is Stan in slaap gevallen. Ik haal alles terwijl Christiaan in de auto blijft en daarna besluiten we nog een rondje te rijden en niet meteen terug te gaan naar de ranch. We rijden naar de Pacifische kust, een route door de prachtige heuvels van Nicoya. Uiteindelijk rijden we bij Manzanillo bijna het strand op en rijden dan langs de kust verder langs verschillende idyllische stranden met hoge golven. Dit is de wereld van de surfers, dat merk je aan alles. Met de onverharde wegen en kleine B&B's en restaurantjes voelt dit heerlijk authentiek aan. Erg leuk om te zien, al voelen wij ons niet geroepen ook een surfboard te zoeken... Stan wordt weer wakker en is gelukkig erg vrolijk als hij weer een strand ziet. Daar is hij vandaag al geweest, dus we kunnen doorrijden 😳. Via de doorgaande route van Mal Pais naar Cobano zijn we snel weer in de buurt van de ranch. We halen ijsjes die we op het strand bij Tambor opeten, waar de plaatselijke bevolking ook van een vrije zondagmiddag geniet. Zij doen dit met alcoholische drankjes en een volleybal. Stan haalt ook zijn voetbal uit de auto en na een half uurtje rijden we door naar de ranch. 

Als we bij de ranch aankomen, staat Brigitte ons al op te wachten. De apen zijn gearriveerd bij de bomen met vruchten voor hun diner. Deze brulapen zijn een stuk rustiger dan de apen die we eerder bij het strand zagen en Stan helpt trots met het zoeken in de bomen. Na het maken van veel foto's en film, zoeken de apen een slaapplek op en gaan wij douchen en eten koken. De soep en brood met knakworst smaken prima en dan kunnen we Stan nog even wakker houden met een spelletje. Hij is bekaf en kruipt om kwart voor 8 blij in zijn tentje. Wij gaan weer lekker buiten zitten en zo is er weer een volle, drukke maar erg leuke dag voorbij. Morgenochtend gaan we vroeg opstaan, Brigitte heeft ons gewaarschuwd voor de brulapen wekker om 4 uur, dus we zijn benieuwd! Daarna gaan we naar een natuurpark hier in de buurt, waar we hopelijk leuk kunnen wandelen en weer een paar strandjes kunnen bezoeken. Dit voelt echt als vakantie!

Op safari in de jungle

Onze eerste avondeten was meteen in een toprestaurant. Op aanraden van Peter reden we naar Arroz con Mango (rijst met mango) en eenmaal binnen was Stan z'n eerste opmerking 'oh hier is de speeltuin'! Drie glijbanen, een speelhuisje, een prachtige wandschildering en de grootste topper: een ballenbak met speelwand. Een toprestaurant voor kinderen dus.

En papa's, want Stan ging natuurlijk niet alleen met de ballen spelen. We hadden het restaurant bijna voor ons alleen, dus niemand die zich kon storen aan het enthousiaste gelach en gekrijs van Stan. Het eten was ook prima, zeker voor de Costaricaanse standaard. Na het eten zijn we weer vertrokken en lag Stan om half 9 in zijn bedje. Wij niet heel veel later, we hadden ook nog een paar uurtjes tekort slaap in te halen.

Helaas zat uitslapen er echt niet in, Stan was weer om 4 uur wakker. Na een half uur in bed en uit bed was het gelukkig weer stil en konden we tot kwart voor 6 slapen. Ik had gezegd dat hij eruit mocht als de zon en de vogels wakker waren, even niet goed nagedacht over het tijdstip dat de natuur hier ontwaakt. We hadden de dag ervoor een paar broodjes gekocht en met een vroeg ontbijtje begon de dag prima. Gister had Christiaan Stan beloofd vandaag met hem te zwemmen en dit gebeurde dus al voor 7 uur 's ochtends. Zo werden de mensen in de kamers rondom het zwembad ook op tijd gewekt door schatergelach en gegil vanuit het koude water.

Na een ontbijt en het inpakken van de auto was het tijd om te vertrekken richting het strand. Doordat we niet helemaal de goede route reden, duurde het wat lang voordat we de kust bereikten, maar zagen we wel snel weer de prachtige natuur. We hadden Stan krokodillen beloofd, dus dat betekende een eerste stop bij de brug over de Rio Tarcoles, bij nationaal park Carara. Wij hebben hier een paar jaar geleden een prachtige wandeling en boottocht gemaakt, maar om de krokodillen te zien hoef je de auto bijna niet uit. De snelweg gaat met een grote brug over de rivier, waaronder een stuk of 30 krokodillen wonen. Het was er gelukkig niet druk, dus we konden naast de brug parkeren en makkelijk tot halverwege de brug lopen. Wat een mooi uitzicht en wat blijven het toch gigantisch indrukwekkende beesten, zelfs als ze zo suf op een zandbank liggen als hier. Na deze stop was het nog een kilometer of 20 naar Jaco, een te toeristische badplaats en de enige plaats in Costa Rica waar wij - naast San Jose - hoogbouw hebben gezien. Dit is ook nog eens verpauperd, dus echt aantrekkelijk is de stad niet. De reden dat we hier toch naar toe gingen is het strand en de benodigde schepjes, emmertje en een kiepwagen die we hiervoor wilden halen. 

Nadat ik wat speelgoed voor Stan had gescoord, zijn we doorgereden naar een strand. De beloofde prachtige stranden, volgens reisgidsen is Jaco dé badplaats, vielen wat tegen. Maar wat wel fijn is hier, is dat je met je auto tot naast een palmboom kunt rijden en onder diezelfde palmboom nog wat schaduw kunt vinden aan de rand van het strand. Het zwarte zand was natuurlijk bloedheet, maar Stan heeft er heerlijk gespeeld en Chris met hem. Het zeewater is alleen geschikt om te surfen, niet om te zwemmen. De temperatuur is wel uitnodigend, maar je ontkomt niet aan de waarschuwingen voor stromingen of riptides. We zijn dus niet verder dan tot de enkels in het water gegaan. 

Het voordeel van zo'n toeristenstadje is wel dat er heel veel buitenlandse restaurantjes zijn en dat we daardoor gewoon met een broodje Subway konden lunchen. Toch knap dat de Tuna sandwich in Jaco exact hetzelfde smaakt als bij de Subway op 800 meter van ons huis in Alkmaar :-) Na het broodje hadden we nog een rit van 2 uur te gaan, ideaal dus voor Stan om te slapen. Daar dacht hij duidelijk anders over. De route begon prachtig met uitzichten op de Pacifische oceaan, maar al snel ging de weg door kilometers lange palmolieplantages. Zonde van de natuur die hiervoor is opgeofferd. De weg is wel perfect, als een racebaan zo vlak. Na 1 1/2 uur kwamen we aan in Uvita, een van de laatste stadjes voor de afslag naar de lodge. Stan was nog steeds wakker en ging blij mee de supermarkt in om ijs te kopen. IJsklontjes om de inhoud van onze koelbox te koelen, dat viel hem een beetje tegen. Na deze korte stop begonnen zijn ogen toch echt dicht te vallen en precies toen we van de snelweg de jungle inreden, was hij in slaap. De weg van de snelweg van de lodge is een kilometer of 10 onverhard, door een prachtige groene jungle langs een klein riviertje, erg mooi ondanks de laatste regendruppels die nog vielen.

Bij de Rio Tico Safari Lodge aangekomen, lag Stan nog heerlijk te slapen. Dit was wel fijn want zo konden wij rustig de lodge bewonderen, een safaritent uitkiezen en zijn tentje opzetten. De Rio Tico Lodge is van Nederlanders, Cees en Miranda, die een stuk grond hebben gekocht aan de rivier Rio Tico. Van deze grond hebben ze een bijzonder mooie lodge gemaakt met 9 safaritenten op palen. Onze safaritent voor 3 dagen kijkt uit op de lodge en de rivier, die een meter of 50 onder onze tent stroomt. Doordat je in de tent alle geluiden van de natuur hoort, voel je je ook echt in de jungle. Onze tent heeft een groot en een klein bed en een badkamer met warm water, ook is er stroom, WiFi en heerlijke koffie. Toen wij de tent hadden ingericht met koffers en Stan z'n tent, wilde hij nog niet wakker worden. Hij is dus in z'n tentje verder gaan slapen. Wij hebben op de veranda naar de jungle zitten kijken tot het donker begon te worden. We zijn gaan douchen om het zwarte zand weg te spoelen, met de hoop dat Stan daar wakker van zou worden. Helaas niet, voor hem was de nacht duidelijk al begonnen. Zelfs onder de douche vielen zijn ogen weer dicht. Hij werd pas echt wakker toen we de tent uitgingen naar een restaurant hier vlakbij. Stan scheen rond met zijn zaklamp en zorgde ervoor dat we konden zien waar we liepen. Het restaurant is supersimpel, je eet er vis, visfilet of kip en binnen 3 kwartier sta je weer buiten. Maar het smaakte prima! Daarna ging Stan weer verder slapen en wij sloten de dag af met koffie bij Cees, toen daarna de stroom uitviel zijn we ook maar vroeg naar bed gegaan.

Dinsdagmorgen was Stan weer om 4 uur wakker. Opnieuw duurde het een half uur voordat we hem weer slapend in zijn tentje hadden, maar toen sliep hij wel tot na 7 uur door. Rio Tico serveert een heerlijk ontbijt met pannenkoeken en veel vers fruit, dus we hebben heerlijk rustig gegeten voordat we op pad gingen. Vandaag stond een leuke trip op het programma, een bezoekje aan de Osa. In dit prachtige deel van Costa Rica is Herbie, die we kennen van zijn Casa Rio Blanco hotel waar we meerdere keren hebben geslapen, bezig met het bouwen van een nieuwe lodge. De route ernaar toe was al een reden om hierheen te rijden, maar we waren natuurlijk vooral benieuwd hoe de Osa Sunset Lodge eruit gaat zien. 

Vanaf onze lodge was het een half uur rijden naar een supermarkt en bakker, waar we inkopen deden voor onderweg. Daarna reden we de palmolieplantages in en via finca 1 t/m 9 kwamen we aan in Sierpe. Dit kleine dorpje ligt aan de Rio Sierpe, waar de bootjes vandaan vertrekken voor mangrovetours en NP Corcovado. Wij wilden echter geen tour, maar met de auto de rivier oversteken. We konden de veerboot niet vinden, dit staat ook niet aangegeven. Volgens de jongens van de tours was de ferry stuk, maar toen we de rivieroversteek eindelijk hadden gevonden, bleek dit onzin te zijn. De veerboot stelt echt niets voor, het is een soort ponton waar 2 auto's op kunnen en dat met de motorboot wordt voortgeduwd. Heel bijzonder, lekker primitief. We hebben in de schaduw van een boom zitten kijken hoe een andere auto naar de overkant werd gebracht en wat gedronken en de gebakjes opgegeten. Daarna vervolgden we onze route over de onverharde weg. De uitzichten waren prachtig en af en toe reden we door prachtig regenwoud en anders over groene velden. Met een beetje hulp van een navigatiesysteem wisten we het nieuwe onderkomen van Herbie te vinden.

Wat tot een paar jaar geleden nog een stuk boerenland was, wordt nu voorzien van cabinas en een huis. Het eerste huisje is bijna klaar en na wat te hebben bijgepraat kregen we een rondleiding over het perceel. Van prachtig uitzicht over de Rio Sierpe en de Pacifische Oceaan, tot pure jungle waar de apen en papegaaien dagelijks langskomen, het is er allemaal te vinden. Na een rondje lopen zijn we met Herbie in de auto gestapt en naar de Golfo Dulce gereden, het water dat van de Osa een schiereiland maakt. Ondanks de regen zag het er schitterend uit. We hebben heerlijk gelunched en daarna was het tijd om Herbie terug te brengen naar zijn huisje om nog op tijd terug te zijn bij de ferry. De uiterste tijd van 4 uur gingen we niet halen, maar Herbie zou de ferry-bestuurder informeren dat we eraan kwamen. We werden dan ook netjes naar de overkant gebracht. Stan heeft van de terugreis weinig meer meegekregen, hij werd ook niet meer wakker toen we weer stopten bij de bakker. Met een lekker vers stokbrood voor het diner reden we weer terug naar de lodge. Na de late lunch hadden we geen zin meer om uit eten te gaan, het broodje smaakte wel prima. Opnieuw lagen we daarna weer vroeg in bed met het rustgevende geluid van de jungle op de achtergrond.

Woensdagmorgen werden we zowaar niet voor 4 uur maar pas om 4.50 uur gewekt door Stan. Na wat drinken en 5 minuten bij ons in bed moest hij weer terug in z'n tentje, waar hij het helemaal niet mee eens was. Hij wilde wel een spelletje doen op dit uur... Het huilen ging over in kletsen en net toen wij weer half sliepen, hoorden we een flinke klap. Stan was met tentje en al uit bed gedonderd en was blijkbaar te versuft om te gaan huilen, waardoor ik nog meer schrok... Wat bleef het stil! Toen z'n tentje open was, bleek er met hem niets aan de hand te zijn, hij wilde alleen weer een spelletje doen. Nu was het tegen 6 uur en mocht hij bij ons blijven. Toen de vogels duidelijk begonnen te fluiten zijn we er maar uit gegaan en hebben we als ontbijtje een mueslireep gegeten. In de verte hoorde ik toekans en die zijn Stan en ik gaan zoeken. Wat blijven het toch een prachtige grote vogels, ook Stan zag dat er op grote afstand 2 in een hoge boom zaten. 

Door het vroege opstaan, zaten we nu wel om 7 uur te ontbijten. Stan weer met een heerlijke pannenkoek en wij met lekkere geroosterde broodjes en ei. We hebben vandaag de lodge verder bekeken en zijn door de rivier gelopen. Stan vond het prachtig om samen een dammetje te bouwen en ik genoot vooral van de groene jungle om ons heen. Rond 10 uur vertrokken we naar het strand, op aanraden van Cees bij een restaurant. Het strand was werkelijk prachtig, mooi breed met zacht zand, schaduw van de bomen en lekker warm water. En ook heel fijn: we hadden het volledig voor ons drietjes. Stan was helemaal blij, spelen met z'n graafmachine, emmertjes en schepjes en nog leuker: in de branding zitten en wachten tot je overspoeld wordt met golven.

Bij het restaurantje konden we vervolgens even afspoelen en zwemmen in het zwembad. Ook werd er een heerlijk lunch geserveerd en zo hebben we ruim 3 uur bij het strand doorgebracht. Tijdens het eten hoorden we de brulapen steeds dichterbij komen en we besloten toch nog een keer terug te lopen richting het strand om ze te zoeken. Dit ging makkelijk en zo stond Stan voor het eerst oog in oog met een familie brulaap. Hij was niet echt gecharmeerd van het gebrul en toen de apen met z'n allen tekeer gingen werd hij zelfs bang. Maar als de apen stil waren vond hij het prachtig, zeker om te zien hoe ze op hun kop aan een tak hingen of door de bomen liepen. Naast de apen zat ook een toekan in de boom, dus we hebben weer flink wat foto's en film gemaakt. 

Na de apenwandeling zijn we vertrokken en via de supermarkt naar de lodge gereden. Daar begon het weer te regenen en daarom zitten Christiaan en ik in het restaurant, terwijl Stan lekker ligt te slapen. Waarschijnlijk blijft hij slapen als we hem niet wakker maken, dus tegen etenstijd zullen we hem weer uit zijn tentje halen. Dan rijden we naar een dorpje verderop voor het avondeten en slapen we nog 1 nachtje in onze safaritent. Morgen rijden we een stukje noordelijker en zullen we weer in een tipi gaan overnachten!

Eindelijk terug in Costa Rica

Na 3 1/2 jaar is het eindelijk weer zo ver, we wandelen moe maar blij uit de luchthaven van San Jose, klaar voor 2 1/2 week vakantie! We zijn hier nog geen dag maar het voelt weer heerlijk vertrouwd!

Om hier weer te komen zijn we zaterdagmorgen door mijn moeder naar Schiphol gebracht.  Vrijdagavond de koffers ingepakt, we hebben nog nooit zoveel spullen meegenomen op reis. Stan heeft inmiddels heel goed door dat we naar Costa Rica gaan en reed blij met z'n koffer rond. Ook onderweg naar Schiphol is hij erg enthousiast en schreeuwt naar alle vliegtuigen... 'Daar gaan wij inzitten!' We hopen dat het enthousiasme blijft tot we terug zijn!

Bagage afgeven, nog even wat eten, boarden en dan zitten we op tijd klaar in het vliegtuig om naar Panama te vertrekken. Het duurt lang voordat we echt vertrekken en natuurlijk duurt de vlucht nog veel langer. Maar met wat spelletjes op de tablets, een klein rondje lopen en natuurlijk eten en drinken gaan de uren rustig voorbij. We hebben nog wel een stoelendans als de mensen voor ons, 2 Spanjaarden die geen woord tegen ons zeggen, voor de 2e keer klagen bij de crew over Stan. Hij schopte een paar keer tegen de stoel van meneer, waarna we hem met een filmpje tegen de achterkant van zijn stoel hebben gezet, met de voetjes op de stoel. De tweede klacht was exact hetzelfde en sloeg dus echt nergens op. Uit de reactie van meneer naar de stewardess bleek duidelijk dat hij maar een ding wilde... naar comfort of business. In plaats daarvan mochten zij op onze stoelen gaan zitten en wij op die van hen. Het voordeel voor ons was dat we daardoor de snurkende aziaat achter ons niet meer hoorden.

Na een paar uur vliegen was het tijd voor Stans middagdutje. Slaapzak aan maar mooi niet slapen natuurlijk. Na een uur gekiekeboe van onder een 'tentje' en andere grappen hebben we hem zijn kleren weer aan gedaan, dan maar niet slapen. Na nog wat filmpjes, boekjes en spelletjes werd het half 8 (bedtijd)' half 9 (kiekeboe) en uiteindelijk om half 10 vielen zijn ogen dicht. Nog 2 1/2 uur voor de landing, waar hij dus niets van meekreeg. Eenmaal uit het vliegtuig was hij klaar wakker, hij wilde niet meer vliegen en wilde naar huis. Geen gehuil of geschreeuw, maar hij was er wel duidelijk klaar mee. Wij ook overigens, het is toch weer een lange zit. Gelukkig duurden de overstap en vlucht naar San Jose niet lang. Stan sliep nauwelijks meer, ook niet tijdens het wachten op de bagage en een taxi en de rit naar La Garita.

Volgens onze horloges was het half 5 ('s nachts) toen we Stan in het hotel in zijn bedje legden, lokale tijd half 9 's avonds. Wij hebben met een drankje bijgekletst met Peter van hotel Dos Palmas, ons vaste starthotel. Gewoon een ideaal onderkomen om even bij te komen en Peter regelt ook voor een goede prijs en met goede service onze auto. Na een paar drankjes zijn we lekker gaan slapen, voorbereid om vroeg gewekt te worden door Stan. Dit gebeurde inderdaad, om 4 uur was hij klaar wakker. We zijn rustig aan opgestaan, hebben de koffers uitgepakt en opnieuw ingericht en Stan vermaakt met de tablet en Lego. Om 7 uur werd het ontbijt geserveerd en daar waren we echt aan toe.  

Om 9 uur werd onze huurauto gebracht en daarvoor hebben we lekker gespeeld in de tuin en Stan en ik hebben na een paar keer het water voelen 'echt heel koud' toch maar ons zwempak aangetrokken. Het water is verschrikkelijk koud maar we hebben wel heel veel lol gehad in het kleine zwembadje. Na het afdrogen en aankleden stond de RAV4 voor ons klaar, weer een huurauto waar we erg blij mee zijn. Rond 10 uur reden we richting luchthaven waar we bij een nieuwe Wallmart de eerste inkopen hebben gedaan. Onderweg konden we goed zien hoe dit deel van Costa Rica is veranderd, er zijn heel veel Amerikaanse winkels en 'restaurants' bijgekomen. Bij de Wallmart hebben we lekkere broodjes gekocht en die hebben we in een parkje in Alajuela opgegeten. Stan z'n ogen vielen in de auto al een paar keer dicht maar met nog even spelen in de tuin hebben we zijn middagslaapje tot een uur of 1 weten te rekken. Hopelijk neemt hij dan vannacht weer zijn normale ritme aan en kunnen we iets langer slapen dan vannacht.

Morgen rijden we naar het Zuidwesten van Costa Rica, we gaan daar vast weer heel veel mooie dingen zien!

'Vakantievriendjes'

Ruim 3 jaar geleden hadden Christiaan en ik veel lol met Gerard en Sietske, bij Heliconia Island in Costa Rica. Een perfect stel om een paar keer mee te eten, een borrel te drinken (alcoholvrij voor de zwangere dames) en een waterval te bezoeken. Terug in Nederland bleef er contact en vorige week was het weer eens tijd voor ons om naar Brabant te reizen. Onze kids kunnen het inmiddels ook prima met elkaar vinden, twee jaar oud en nu al 'vakantievriendjes'! Wij zijn benieuwd of de kids over tig jaar misschien samen het prachtige land gaan ontdekken, wie weet...

Nog 3 weekjes geduld... en dan gaan we weer naar Costa Rica!

Wat in maart nog heel ver weg leek, komt nu toch echt snel dichterbij. Over drie weekjes zitten we in het vliegtuig, eerst een lange vlucht naar Panama en dan nog ruim een uur naar San José. En ja, uiteraard gaat Stan met ons mee. Ik kan haast niet wachten, sinds onze eerste reis naar Costa Rica in 2009 heeft er nooit meer zo'n lange tijd tussen twee reizen gezeten. Maar ondertussen is er volop contact met Costa Rica, via het forum, Facebook en de laatste paar maanden weer wat mailtjes om hotels vast te leggen. Zo weten we dat het gigantisch regent, al wekenlang, in een deel van het land. Aan de andere kant, waar wij heen willen, is het nu veel te droog voor de tijd van het jaar. We gaan in de regentijd, oftewel de groene tijd, dus we verwachten wel een dagelijkse regenbui. Vandaag konden we daar in Alkmaar alvast aan wennen, Stan keek z'n ogen uit en maakte voor het eerst een echte onweersbui mee.

Aangezien we tijdens onze eerste reis door Costa Rica, ook in augustus/september, routes niet konden rijden door weggespoelde wegen en bruggen, hebben we niet de hele route vastgelegd. De hotels die we heel graag willen bezoeken, hebben we aan het begin van de reis gepland. Daarna zien we wel, we hebben weer een RAV dus we kunnen gaan waar we willen.
We hebben wel een globale route uitgestippeld. Noord-West Costa Rica hebben we nog niet bezocht, dus willen we hier graag een kijkje nemen. Bij B gaan we een bekende opzoeken en bij C heb ik een hotel/ranch gereserveerd. En daarna zien we het wel! In het Westen hebben we leuke hotels op internet gevonden en aan de Caribische kant weten we de weg!

Jahoor, weer naar Costa Rica!

En nog een keer terug naar Costa Rica? Jazeker! Dit was mijn laatste opmerking in het reisverslag van onze reis in 2011, door Panama en Costa Rica. Ik was toen in verwachting en verwachtte voorlopig niet meer terug te keren. Wie weet ooit, in de toekomst... Maar met een fantastisch kind dat reizen erg leuk lijkt te vinden, hele goede ervaringen tijdens onze reizen naar Canada en Thailand mét Stan en een soort heimwee-gevoel naar Costa Rica dat bij mij regelmatig tevoorschijn komt, begon het dit jaar toch weer te kriebelen. Wat gaan we doen dit jaar? Costa Rica is niet goedkoop en toen we een vakantieperiode uitkozen, schrok ik erg van de ticketprijzen. Maal 3, want voor Stan betalen we nu ook een stoel.

Gelukkig kwamen daar de KLM-werelddeals en zijn de tickets inmiddels gekocht. In augustus mogen we weer, wat een fantastisch vooruitzicht! Nu begint een leuke tijd van het lezen van reisverslagen, zoeken naar leuke locaties en contact zoeken met de hotels waar we zeker willen verblijven. Iedere dag een beetje meer zin, heerlijk die voorpret! Ik kan niet wachten tot ik weer in deze hangmat lig!