Mae Hong Son met de kids

Mats wekt ons al om half 7, dat valt toch wat tegen. Stan is ook meteen wakker, dus er is geen ontkomen meer aan. We beginnen rustig aan met z'n allen in het grote bed met een filmpje en spelletje. Rond half 8 is het tijd om ons aan te kleden en vervolgens te ontbijten. We kijken daarna wat rond op het Fern resort, het is echt prachtig. Rijstterrassen afgewisseld met jungle, de houten bungalows en meerdere terrassen waar je lekker kunt zitten. Het is nu uitgestorven, maar in het hoogseizoen vast erg gezellig. Stan en Mats schommelen nog even en Mats laat aan de tuinman zien dat hij ook prima kan helpen met takken opruimen. 

We gaan vandaag opnieuw een poging wagen om zonnebrand crème te kopen, en dan niet die Thaise zooi waar je alleen maar witter van wordt. Na een flinke ronde door Mae Hong Son lukt dit. Ik koop ook wat snoepjes, waarmee ik de kids bezig houd in de auto tot we bij de tempel aankomen die we willen bezoeken, de Wat Phra That Doi Kong Mu. Het is al lekker warm geworden en we kijken dan ook redelijk snel rond. De tempel bestaat uit een buitendeel met mooie beelden en een oude trap die naar de tempel bovenop de berg leidt (te warm) en een tempelruimte met een beeld van een liggende Boeddha. Geen slapende, want de ogen zijn open. Als wij deze tempel inlopen, gaan de monniken zich net klaarmaken voor een vroege lunch. Stan kan zijn ogen niet van de oranje jurken afhouden, hij heeft ze wel vaker gezien maar nu er leeftijdsgenootjes tussen zitten, maakt het veel meer indruk. Als wij onze schoenen weer aantrekken, horen we de monniken bidden voor het eten met een bijzonder gezang. Mats en Stan blijven om een hoekje kijken, ze willen eigenlijk niet mee. Stan heeft de rest van de dag allerlei vragen over de monniken, waarom leven ze bij Boeddha, waarom hebben ze een oranje jurk aan, moet hij ook monnik worden? Dit maakt reizen met kinderen zo bijzonder, vragen waar je zelf nauwelijks bij stil staat vragen nu om een tactisch maar duidelijk antwoord. 'Eh nee Stan, jij mag zelf kiezen wat je worden wilt' was duidelijk een goed antwoord. 

Na de tempel reden we door naar het park Tham Pla, oftewel een Fish Cave. Vanaf de parkeerplaats liepen we in nog geen kilometer naar een vijver waar talloze dikke vissen zwommen. Ze wonen officieel in een grot, waar je ook kunt kijken. Je kunt de grot niet in, dit was jammer want we hoopten op wat verkoeling. Bij de ingang en de visvijver kochten we wat voer voor de vissen en de kids hadden een topuurtje. Mats heeft 232 keer vissie vissie gezegd en was het liefst achter het voer aangedoken, Stan vond het zo leuk dat hij zijn verlegenheid en angst overwon en zelf met een bankbiljet meer voer voor de vissen ging kopen. Een zeer geslaagd kinderuitje dus! Naast het park is een Thais foodcourt, meerdere 'restaurantjes' en lange tafels met banken. We kopen een ijsje voor de kids en bestellen zelf wat Thais eten. Het is warm, heel warm! We drinken een paar liter ijsthee op en Stan en Mats gaan met de Thai naar een kraantje om hun handen te wassen, wat voor veel lol onder de Thai zorgt. 

Als we weer in de auto stappen, verwachten we dat de kids gaan slapen, maar dit is niet het geval. We rijden daarom terug naar het resort, lekker zwemmen! Het zwemmen duurt minder lang dan gepland, rond 3 uur betrekt de lucht en als we gedonder horen, gaan we snel naar ons huisje. Te laat, we lopen door een flinke regenbui. Het onweer barst echt los als we bij ons huisje zijn, waar we op het balkon gaan kijken. Opeens begint het gigantisch te stormen en ik kan nog net op tijd de kleding naar binnen halen die hier lag te drogen. We gaan snel naar binnen, het voelt niet veilig. De bomen waaien alle kanten op en we horen dat er bomen omvallen. We twijfelen of ons huisje wel de veiligste plek is, er staan diverse bomen om ons heen. Als we naar de lobby rennen, is er net een tak door het bladerdak van de lobby gevallen. De boekenkast eronder krijgt een volle laag water. De dame bij de lobby zegt ons terug te gaan naar ons huisje, de bomen om de lobby zijn ook groot en oud en ons huisje heeft tenminste een stenen dak. De ergste storm is net zo snel voorbij als dat ie kwam en we zien overal op het resort takken en troep liggen. Als ook de regen weer minder is, ga ik even kijken bij onze auto of daar geen boom op is gevallen. Dit is gelukkig niet zo, we stonden op een goede plek. Het busje van het hotel heeft wel een boom opgevangen en de mannen van het hotel zijn al begonnen met het weghakken van de boom. Het ziet er ernstiger uit dan dat later het geval blijkt, een paar flinke deuken op het dak en een afgebroken spiegel zijn de enige schade. De huurauto van een Nederlands stel die ernaast staat is zowaar onbeschadigd, wat een mazzel hebben ze daarmee. 

Door de storm is er geen stroom meer in het dorpje waar het resort ligt, er is een boom op de stroomkabel gevallen. Dit wordt weer gerepareerd, maar ik wil hier niet op wachten. We kleden ons om en stappen in de auto, in Mae Hong Son zou wel stroom moeten zijn. Onderweg zien we de plaatselijke schade, er zijn diverse bomen omgevallen en een waterleiding spuit het water hoog de lucht in. De schade wordt snel verholpen en de omgevallen bomen zijn al omgezaagd, dus we kunnen gewoon doorrijden. We gaan naar een pizzeria waar we lekker eten. Daarna stel ik voor om in het donker naar een parkje te gaan, waar je een mooi uitzicht hebt op de tempel ernaast. We halen wat cakejes en koude koffie bij de 7/11 en op Stans verzoek nemen we een picknickkleed mee. We zitten heerlijk nog even, het is flink afgekoeld, en het uitzicht is best mooi! Rond half 8 rijden we weer naar het huisje, waar we Mats slapend vanuit zijn autostoeltje zijn slaaptentje in tillen. Stan gaat ook snel slapen en dan drinken wij nog wat voor ons huisje. Ook boeken we een kamer in Pai, waar we de volgende dag naar toe rijden. 

Wekker Mats begint om half 7 met zijn papa mama lied en dan ligt Stan ook weer snel bij ons in bed. Ik ga eruit en pak alvast de koffers in. Na het ontbijt wandelen we een kort stukje van de nature trail bij het hotel, over een prutpad en een hangbrug. Hier zien we ook verschillende bomen die zijn omgevallen en op het hele resort liggen takken en troep. De tuinmannen hebben genoeg te doen! Na de wandeling gooien we alle spullen in de auto, checken uit en gaan op pad. We rijden naar een bamboe brug, die in een rijstveld is gebouwd en twee mini-dorpjes met elkaar verbindt. Het is bloedheet in de volle zon, ook al is het pas 10 uur. Aan de overkant drinken we een koud drankje en kijken we bij de werkmannen rond. Stan vind het mateloos interessant om bouwvakkers aan het werk te zien. Het tempo ligt hier over het algemeen erg laag en Christiaan krijgt uitgebreid uitleg over het restaurant met visvijver dat hier gebouwd wordt. Dan wandelen we snel weer naar de overkant, we beginnen ons kookpunt te naderen. Mats wordt flink boos als hij niet zelf mag lopen en gaat helemaal uit zijn dak als ik niet, in de volle zon, met hem een paar stenen olifanten wil aaien. Snel in de auto, klaar! 

Mats valt met een flesje melk toch nog rustig in slaap en dan beginnen we aan de route naar Pai. Opnieuw dwars door de bergen en ondanks de primatour vind ik Stan erg stil. Als ik hem voorin op schoot neem, trekt hij wel wat bij en zo rijden we een klein uurtje bocht na bocht na bocht na bocht. Het uitzicht is af en toe prachtig, ondanks de mist/rook die om de bergen hangt doordat veel land wordt afgebrand. Als we daadwerkelijk stukken berm in brand zien staan, bedenkt Stan hele scenario's hoe we dit kunnen oplossen. Brandweer bellen heeft geen zin, die spreken alleen Thais, dus dan maar zelf blussen. We rijden natuurlijk lekker door en ondertussen wordt Mats weer wakker. Hij wil ook voorin, maar daar heb ik geen zin in. Stan weer naar achter is een betere oplossing en dan is Mats ook weer enigszins rustig te krijgen. We zoeken naar een plek om te stoppen, maar er is niet veel. In een dorp stoppen we bij een 7/11. Het is eigenlijk nog wat vroeg voor een lunch en daarom wandelen we over de lokale markt. Ook indrukwekkend voor een 4-jarige en Stan kijkt zijn ogen uit. HIj mag een paar slippers van me uitkiezen omdat we alleen sandalen voor hem mee hebben. De meeste slippers zijn echt te lelijk om aan te zien maar hij kiest uiteindelijk een paar crocs. Als een kind van zijn moeder zo blij is hij met zijn nieuwe schoenen en ze gaan de hele dag niet meer uit. En dat voor nog geen 3 euro...

We halen voor de kids een paar croissantjes bij de 7/11 en gaan bij een restaurantje ernaast zitten. Hier staat het buffet van grote pannen klaar, maar geen van de gerechten spreekt me aan. Chris eet een rauwe sperziebonen curry die nog best lekker is, mijn Massaman curry is echt veel te spicy. Dus volgt er nog een kokosbroodje van de 7/11 terwijl Stan en Mats zich vermaken met een opblaasdino/skippybal. 

We moeten vervolgens nog 30 kilometer rijden, hier doen we 3 kwartier over. Bocht na bocht na bocht, maar het rijdt wel prima. We rijden direct door naar ons geboekte resort, wat er nogal kaal uitziet. We krijgen een veel te kleine kamer, ik blijk niet het juiste geboekt te hebben. Nou ja, je kon deze kamer boeken voor 4 personen volgens Agoda, maar het is toch echt maar een 2-persoons kamer. Na wat gedram krijgen we een familyroom, maar mede omdat er toch geen restaurant bij het resort zit, er nergens schaduw is en het zwembad schoongemaakt moet worden, heb ik het eigenlijk wel gehad hier. Jammer van het geld, maar we gaan weg. We rijden terug naar Pai, waar ik niet een resort kan vinden dat me op tripadvisor aanstond. UIteindelijk vinden we met behulp van de 3G verbinding toch een resort, waar uiteraard nog ruimte genoeg is. Bij het resort, wat in een soort snoepfabriek stijl is opgezet, ligt een mooi zwembad waar ook het halve dorp komt zwemmen. Gezellig druk dus, maar een heerlijk zwembad met een ondiep deel. Dat we maar een kleine kamer hebben, nemen we voor lief. 

Bij dit hotel wordt wel een diner geserveerd, de menukaart bestaat uit maar liefst 135 gerechten. Mijn Pad Thai met garnalen stuur ik terug, de garnalen stinken een uur in de wind. De rest van het eten is wel ok. We zitten helemaal alleen te eten, rond half 7 vertrekt iedereen uit het zwembad en dan blijkt dat er echt weinig gasten in het hotel zijn. Niet dat dit erg is, met 2 vermoeide kinderen die af en toe gillen is het wel handig dat er niet allemaal mensen om ons heen zitten. De patatjes worden lekker opgegeten en dan gaat Stan uit zichzelf het speelgoed opruimen, hij wil naar bed. Bekaf natuurlijk, al vanaf half 7 wakker en de hele dag bezig. Morgen gaan we het rustig aan doen, weer een waterval met zwemgelegenheid opzoeken en 's avonds in ieder geval een ander restaurant. We hebben nog 5 nachtjes voordat we naar Krabi vliegen, dus die dagen gaan we ook maar eens invullen in de planning, hopen dat we dan meer geluk hebben met de uitgekozen resorts!               

Thaise hoogte, hitte en heerlijkheden

Deze morgen is Mats weer op een normale tijd wakker, om half 8 zit hij rechtop in zijn bedje, net voordat mijn wekker gaat. Ik kleed me snel aan en neem m'n toilettas mee naar buiten, zodat Stan niet wakker wordt. Jos is er ook al uit en we ontbijten snel terwijl de taxi chauffeur al staat te wachten. Hij brengt ons in een half uur naar de kookschool in Chiang Mai. Hier zitten de andere cursisten, 5 Taiwanese studenten en 2 Deense backpacksters, al klaar en de les gaat van start met een kopje kruidenthee. We krijgen het menu waar we een aantal gerechten van mogen kiezen. Als het boodschappenlijstje klaar is, stappen we in een auto en rijden naar een lokale markt. Hier krijgen we eerst uitleg over een aantal gedroogde kruiden en vervolgens over de verschillende verse groenten en kruiden. Ondertussen koopt de lerares de ingrediënten voor de kookles. We krijgen nog wat tijd om de markt zelf te verkennen. Naast fruit en groente ligt er ook vlees en vis (nauwelijks gekoeld) en wat andere rommel. We nemen een fruitsmoothie en dan is het weer tijd om terug te gaan naar de kookschool.

Nadat we de nodige uitleg hebben gekregen, gaan we van start met de eerste gerechten. De uitleg is erg interessant en we steken er aardig wat van op. Als alle ingrediënten voor de soep en een hoofdgerecht, voor ons een kokossoep en Kip Cashew, gesneden zijn, gaan we met de wokpannen aan de slag. De lerares is erg scherp en fel, dus als we iets fout doen wordt dit meteen duidelijk gemaakt. Toch knap hoe ze controle houdt over 9 mensen die met hete wokpannen bezig zijn, terwijl sommige duidelijk nog nooit gekookt hebben. Als de wokgerechten klaar zijn, worden we teruggestuurd naar de snijtafel en daarna worden de soepjes gemaakt. Het is allemaal niet heel ingewikkeld, maar vooral een kwestie van goede voorbereiding en de juiste ingrediënten. De soep en Kip Cashew smaken fantastisch. 

Onze volgende gerechten zijn loempia's, curry met garnalen of kip en het standaard Thaise dessert Mango sticky Rice. We maken eerst de vulling voor de loempia's en krijgen dan uitleg over de verschillende soorten rijst en hoe deze te bereiden (veel meer tijd nemen dan onze Lassie toverrijst). Vervolgens gaan we aan de slag voor de curry. Thuis gebruik ik hiervoor pasta's van Asianfoodlovers, hier gaan we aan de slag met een vijzel. Een eyeopener is het gebruik van de verschillende ingrediënten voor de currypasta's, die is namelijk altijd hetzelfde. Alleen gaat er in groene curry groene chilipeper, in rode curry rode peper en in Panang (rode) curry gaat dan ook nog wat pinda. En dan begint het meppen in de vijzel, met behoorlijk wat kracht moeten alle ingrediënten fijngemalen worden. Vooral de limoengras is taai spul en we staan om en om bijna een half uur in de vijzel te meppen. Ik doe dit uiteraard niet goed en krijg uitgebreid uitleg. Ook het loempia vouwen is nog niet zo makkelijk als het eruit ziet, maar uiteindelijk heb ik 3 mooie loempiaatjes klaar voor de frituur. Als dit gefrituurd is en de curry gewokt met kokosmelk en garnalen, kunnen we weer aan tafel. Ook deze gerechten smaken overheerlijk en de rijst met mango nemen we mee naar het hotel. Het is alweer na 2 uur als we afscheid nemen van de juf, wat een fijne kookles was dit! We nemen een taxi terug naar het hotel en deze chauffeur rijdt supervoorzichtig, we zijn dan ook pas om 3 uur terug. 

Ondertussen hebben Christiaan, Maartje en de kids lekker gezwommen, onze huurauto in ontvangst genomen en een rondje gereden. Onze Toyota Fortuner is perfect, lekker ruim! We zwemmen nog even en besluiten dan met de auto naar een restaurantje te rijden, we passen er makkelijk in met z'n allen! De keuze valt op een Italiaan, waar we heerlijke pizza's eten die iedereen zelf kan samenstellen. Mats zit heerlijk te eten, meer dan ooit, maar blijkt na het eten ook een gigantische poepluier te hebben. Christiaan en Jos rijden even naar de 7/11, want onze luiers liggen nog in het hotel. Als Mats verschoond is en de koffie's en tiramisu in een zakje worden meegegeven, rijden we naar Little Villlage, waar de kids meteen naar bed kunnen. Wij genieten van ons (voorlopig) laatste avondje samen en dit keer wint Christiaan het potje hartenjagen. 

De volgende ochtend staan we weer rond half 8 op, nu moeten de koffers ingepakt worden. Als alles klaar staat, gaan we ontbijten en daarna laden we de auto vol. We nemen afscheid van het hotel en rijden dan naar het Nationaal Park Doi Ithanon. Dit is tevens de hoogste berg van Thailand, maar voordat we op de bergtop aankomen, hebben we een aantal stops gepland. Eerst pauzeren we na ongeveer een uur bij de Mae Klang waterval. Dit is niet meer dan een kabbelend beekje met hier en daar een mini watervalletje, maar er zijn wel overal tafels gebouwd op en naast het water. De kids krijgen hun zwemkleding aan en vermaken zich natuurlijk prima met de stenen en het stromende water. Wij helpen ze af en toe over een steen heen en relaxen met een drankje aan de kant. 

De volgende stop is de Wachiratan waterval, dit is een spectaculairder exemplaar. We gaan eerst lunchen met rijst en kip en smeren ons nog maar eens goed in met zonnebrandcreme. Dan wandelen we naar de voet van de waterval, wat een mooie plek is dit! We kijken uitgebreid rond en nemen heel wat foto's, totdat we wel weer de airco in willen voor het laatste deel van de route naar de top. 

Bovenop de berg is het heerlijk koel, slechts 19C en daardoor zien we ook hele andere begroeiing. Het park is wat ons betreft prachtig, met een regenwoud, we zien zelfs een aapje op de weg, mooie wegen en natuurlijk de watervallen. Op de top wandelen we een paar honderd meter langs een gedenkteken en offerplaats en dan rijden we een paar kilometer terug naar de 2 Chedi's. Deze tempels zie je al van ver op de berg staan, maar wat je dan nog niet ziet is de prachtige tuin eromheen. We betalen weer eens wat entreegeld en dan kunnen we met een roltrap naar de tempel. De kids rennen lekker rond en ook hier maken we veel foto's. Helaas is het uitzicht niet heel bijzonder, doordat er mist om de berg hangt zie je nauwelijks iets. 

Om half 4 is het toch echt tijd om te vertrekken, we nemen afscheid van Jos, Maartje en Pien die met hun taxi weer naar Little Village gaan en wij rijden de andere kant op. Helaas rijden we een paar keer fout, waardoor we tot 6 uur onderweg zijn. De wegen zijn goed (behalve die we dus fout reden) maar wel enorm bochtig. De kids vallen allebei lekker in slaap en daardoor kunnen we toch rustig verder rijden. Als we het NP Doi Ithanon uitrijden, verandert het landschap, dit wordt eentoniger en ziet er droger uit. Na de vele bochten arriveren we eindelijk bij Hot Coffee B&B, een lodge die er op de plaatjes erg mooi uitzag en bijna niets kost. Het blijkt ook niet veel te zijn, in ieder geval geen airco ondanks de hitte en een warme douche is ook lastig. Wel eten we weer lekker, spelen de kids nog even fijn in de speeltuin en slapen we uiteindelijk allemaal prima. Ik hoef nog geen 30 euro af te rekenen, inclusief het eten en de hete koffie. 

Vandaag hebben we ongeveer 125 kilometer op het programma, door de bergen naar de stad Mae Hong Son. Ik heb me zwaar vergist in de bergweggetjes, niet dat ze heel slecht zijn maar de bochten zijn niet te tellen. Eigenlijk schudden we gewoon continu van links naar rechts en weer terug. Na een uurtje is Mats in slaap gevallen na een kwartier boos krijsen. Niet veel later meldt Stan dat hij een zere keel heeft, dit blijkt zijn omschrijving te zijn van misselijk. Hij wil graag voorin zitten, mag dat? Nog geen seconde later komt zijn hele ontbijt eruit, hij blijft maar overgeven. Gelukkig is de bekleding van leer en valt de schade mee, ik kan het makkelijk schoonmaken. Chris trekt ondertussen Stan zijn vieze kleding uit en dan besluiten we Stan maar voorin op schoot te nemen. Misschien dat het helpt? Een plastic zakje erbij voor als het weer fout gaat blijkt wel slim te zijn. Nog 3 keer moet hij overgeven en hij hangt als een vaatdoek bij me op schoot. Toch besluiten we nog verder door te rijden, Mats slaapt nog en we moeten toch naar het volgende hotel. Als Mats zijn ogen open doet, mag hij ook voorin zitten. Als Stan het derde plastic zakje nodig heeft, lacht Mats hem helemaal uit en zit er met grote ogen naar te kijken. 

Nu stoppen we bij het eerste winkeltje dat we zien. Hier eten we een ijsje, Stan is zoals verwacht helemaal opgeknapt als hij de auto uit is. We bezoeken een tempeltje en voeren Stan een primatour pilletje. In een overdekt bushokje wachten we totdat het pilletje gaat werken, we moeten nog een half uur maar willen hem niet nog eens laten spugen. Helaas gaan we dan toch te snel weer op pad, hij meldt vrijwel direct weer een zere keel. We stoppen opnieuw, nu bij een restaurantje. Hier spelen de kids met een buurjongetje van het restaurant en eten we een prima nasi met gebakken ei. Als we een half uur later weer op pad gaan, blijkt het pilletje zijn werk te doen. 

Een half uurtje later rijden we langs de afslag naar het Fern resort. We gaan nog even naar de stad om geld en drinken te halen. Stan vraagt tussen twee bochten in om snoepjes, dus die voelt zich prima. We bezoeken een 7/11 waar ze alles hebben. Helaas is de apotheek gesloten en kunnen we geen zonnebrand crème kopen, we zijn onze tube ergens kwijt geraakt en we kunnen echt niet zonder. Toch rijden we maar naar het resort, dan maar gezichtscrème op de benen smeren. Het is hier 39C en volop zon, gelukkig beginnen we wel te wennen aan de hitte. Het resort is prachtig, een tropische tuin met een stuk of 30 huisjes, die vrijwel allemaal leeg zijn nu in het laagseizoen. We krijgen welkomstdrankjes en we worden geholpen met de bagage, heel fijn! Ik was eerst wat kleding en dan trekken we de zwemkleding aan. Het zwembad is niet heel bijzonder, maar brengt in ieder geval verkoeling. Na een uurtje gaan we weer naar het huisje, waar we nog even spelen en douchen voordat we naar het restaurant gaan. Als we het eten besteld hebben, ziet Mats een schoonmaakster met een bezem. Met handen en voeten (en een beetje hulp van mij) maakt hij duidelijk wat hij wil en even later is hij ook lekker aan het vegen. Stan is jaloers maar jawel, er is nog een kleine bezem beschikbaar. Vervolgens eten we heerlijke patatjes en kip Cashew, mijn steak is helaas nog droger dan een schoenzool. Geen zin meer in rijst, maar je kunt hier gewoon beter Thais bestellen. 

Na een filmpje en spelletje op de tablets is het bedtijd voor de kids, Stan heeft een dik matras op de grond en Mats mag in zijn tentje. Wij zitten voor het huisje, helaas redt de babyfoon het niet naar het restaurant. Niet dat daar veel gezelligheid is, het resort is uitgestorven. We zullen wel weer op tijd naar bed gaan, want zonder dikke gordijnen en mel de vele jungle geluiden verwacht ik dat de kids weer lekker op tijd wakker worden. Morgen hoeven we niets, dus daar gaan we nog even over nadenken!

Relaxen, fietsen en olifanten

Na weer een goede nacht staan we vrolijk op en gaan om half 10 ontbijten. Vandaag willen we gaan fietsen en gelukkig is er van het noodweer van gister niets meer te merken. Helaas heeft Pien een minder goede nacht gehad en we starten daarom rustig op. Jos fietst naar de apotheek voor een hoestdrankje en daarna pakken we de tassen. We kiezen fietsen uit, Stan en ik op een fiets met aanhangfiets en Chris en Mats een fiets met een zitje achterop. Het is lekker warm als we vertrekken, maar dankzij de rijwind is het goed te doen. In een half uurtje fietsen we via twee tempels naar een canyon. De tempels bezoeken we niet, het is te warm voor 200 traptreden naar de eerste tempel en bij de tweede tempel is niet zoveel te zien. 

Rond 12 uur komen we aan bij de canyon van Hang Dong, wat als een attractie wordt aangeprezen. Het valt me wat tegen, na de 'echte' canyons in Amerika en Zuid-Afrika ook wel wat verwend. Deze canyon is ontstaan als stuwdam en wordt nu ook voor toeristen gebruikt. Er is een klimwand en je kunt van een hoge 'klif' naar beneden springen. We drinken en eten wat in een restaurantje met uitzicht op de canyon, hier is het prima uit te houden! Als de kids vervelend worden gaan we weer op de fiets terug naar het hotel. 

We zijn redelijk oververhit van de fietsrit en behalve Mats, die op de fiets al in slaap viel, springen we weer in het zwembad. Wat een heerlijk hotel is dit, we hebben een prima kamer met een aparte slaapkamer voor Stan, een keuken en een overdekt terras. Deze kamer ligt aan de rustige, doorgaande weg, maar is slechts 25 meter lopen vanaf het restaurant. Dankzij de babyfoon kunnen we gewoon gaan zwemmen terwijl Mats in de airco ligt te slapen. Om een uur of 4 spoelen we ons af en regelen we een taxi om ons naar Chiang Mai te brengen. Maartje en Pien blijven in het hotel, Jos, Christiaan, Stan, Mats en ik stappen in de open taxi voor een rit van ongeveer een half uur naar de nachtmarkt. Op de markt wordt heel veel troep verkocht. Wel een bijzonder momentje is het als om 6 uur wordt omgeroepen dat we uit respect stil blijven staan terwijl het volkslied wordt gespeeld. De hele markt staat ook echt stil. Mats, in de draagzak bij Christiaan op z'n rug, is het hier niet helemaal mee eens. Mats heeft wat zonnebrandcreme in zijn ogen gekregen en in combinatie met het wandelen in de richting van de laagstaande zon huilt hij tranen met tuiten. Toch is hij af en toe nog vrolijk als er bijvoorbeeld een hondje te zien is. We eten wat saté en loempia's op straat en voor de kids haal ik een paar croissantjes. We bezoeken een mooie houten tempel en lopen bij een andere tempel weer weg als blijkt dat vrouwen niet welkom zijn. Met nog een loempia en wat zoetigheid in de tas zoeken we een taxi op en tegen half 8 zijn we weer bij het hotel. Pien en Maartje zitten te eten in het restaurant en even  later gaan we met de kids naar de kamer. We spelen nog wat en om half 9 liggen de jongens weer lekker te slapen. Stan is eigenlijk nog te wakker en roept ons nog een paar keer, maar om 9 uur kunnen we we weer met de babyfoon naar het restaurant voor een spelletje met Jos en Maartje. Voor het eerst in jaren speel ik weer eens een kaartspelletje, hartenjagen, en ik weet het zowaar nog te winnen ook. Om 11 uur gaan we weer slapen. 

Stan roept me midden in de nacht, dorst. Ook Mats meldt zich even later, maar we slapen toch weer door tot na half 9. We zitten met een dilemma, we willen eigenlijk wel een olifantenpark bezoeken, maar geen ritje maken of een halve dagtour doen. Ook raften of wandelen, wat meestal bij zo'n toer hoort, hoeft van ons niet. We weten wel parken waar dit niet hoeft, maar die zijn minimaal een uur rijden en dat is ook niet ideaal met de kids. We overleggen met hoteleigenaar Hans en hij regelt dat Mae, een van de dames die in het hotel werken, ons naar een olifantenpark brengt dat niet te ver weg is. Tegen 11 uur rijden we in de luxe taxibus van het hotel weg. Wij kijken lekker naar de omgeving en de kids naar een filmpje op het schermpje in het plafond. Onderweg kopen wen een paar trossen bananen, waarvan Stan in eerste instantie niet gelooft dat die voor de olifanten zijn. Na ruim een half uur rijden we door een paar toeristische dorpjes in de bergen en plotseling zien we wat olifanten langs de weg. Deze olifanten worden gebruikt voor de dagtours, maar die worden op het moment niet zoveel geboekt, het is laagseizoen. We kijken vanaf een afstandje naar de olifanten en de kids zijn zeer onder de indruk. Wat gaaf om ze van zo dichtbij te zien! Mae is met ons meegelopen en praat met een mahout, een eigenaar van een olifant. We mogen de olifanten bananen geven en dan lopen we tussen de olifanten door, bananen in slurfen te geven. Dit gaat Stan en Pien echt te ver, ze vinden het heel eng. Mats lijkt het eerst wel leuk te vinden, maar als zo'n grote slurf te dichtbij komt, haakt hij ook af. Uiteindelijk delen Jos, Christiaan en ik zelf de bananen uit, ik vind het wel heel leuk!! De mahout laat de olifant op m'n hand en arm blazen, wat van Stan niet mag. Van een afstandje moet Stan wel lachen als de olifant m'n Teva's losmaakt. We aaien een jonge olifant, alsof je een bezem aait, maken nog wat foto's en besluiten dan te vertrekken. Stan is blij als hij weer in het hok, een soort stalletje tussen de weg en de olifanten, staat. 

Het olifantenparkje ligt naast een rivier en Jos heeft aan de overkant al een leuk restaurantje gespot. Over een wiebelende hangbrug bereiken we de overkant. Het restaurantje ligt er prachtig bij, helaas duurt het ontzettend lang voordat het eten geserveerd wordt. We spelen nog even bij de rivier, maar door de olifantenpoep en de bijbehorende muggen houden we het snel voor gezien. Om 2 uur stappen we weer in de taxibus voor de terugrit naar het hotel. Wat een gave, voor ons perfect geregelde tour was dit!!! Stan heeft in de taxi zijn zwembroek al aan, zijn gewone broek was in de rivier nat geworden. Bij het hotel aangekomen, duikt Stan meteen weer met Pien het zwembad in en Christiaan en ik brengen Mats weer naar bed. Het is lekker warm geworden en het zwembad zorgt voor verkoeling. Christiaan en Jos fietsen nog eens naar de 7/11 voor wat chips en nootjes en we kletsen wat met andere Nederlandse hotelgasten. 

Het is nu 5 uur, Mats ligt nog te slapen en de rest ligt in het zwembad. Ik type m'n tweede blogberichtje en straks gaan we weer lekker eten. Wat een leven hier :))

Als Mats wakker is ga ik nog even zwemmen met Stan en Mats, terwijl de rest zich gaat douchen. Als ook wij uitgezwommen en gedoucht zijn, komen Maartje en Pien ons halen. De kids lopen gezellig samen naar het restaurant waar we weer heerlijk eten. Morgen hebben Jos en ik kookles, we bezoeken eerst een markt en dan gaan we koken, hier kijk ik echt naar uit! Om half 9 liggen de kids weer in bed, schrik ik op ons terras op van een behoorlijke spin en dan is het tijd voor weer een spelletje kaarten... 

Terug in Thailand

Nog nooit hebben we zo de dagen voor de vakantie afgeteld als voor deze reis. Stan was er meerdere keren per dag mee bezig, streepte de dagen weg op een kalender en haalde het vakantieboek van Thailand 2013 er nog maar eens bij. Onze vakantie begon dinsdag, toen we na een snelle maaltijd Jos, Maartje en Pien naar Schiphol brachten. Stan en Pien werden enorm enthousiast van de vliegtuigen die we onderweg al zagen maar nadat we de koffers hebben ingeleverd, reden Stan en ik weer naar huis. Zij vlogen alvast naar Bangkok voor de eerste twee vakantiedagen, wij volgen overmorgen. 

De volgende dag, Koningsdag, hadden we alle tijd om rustig onze koffers in te pakken. Omdat we alleen maar hitte verwachten, hebben we aan twee koffers genoeg met z'n viertjes. Een draagzak, de trunky met speelgoed en drie rugzakken erbij en het past prima. De weersvoorspelling geeft aan dat we veel hitte kunnen verwachten, het is in Chiang Mai al dagenlang 40C of warmer... We hopen dat het meevalt en anders kunnen we rustig wennen aan de hitte in ons eerste hotel waar we vijf nachten blijven.

Donderdag is het eindelijk zover, na een lange ochtend wachten komt mijn moeder ons ophalen. Als Mats zijn middagslaapje voorbij is, stapelen we de koffers in de auto en gaan op pad. Van de verwachte drukte op Schiphol merken we niets, deels omdat we met 'baby' Mats overal zo door kunnen lopen. Na de douane spelen we in het NEMO science center en eten we nog wat bij de grote gele M. Bij het boarden mogen we ook zo doorlopen en krijgen we van KLM een extra stoel voor Mats. Heerlijk een rij van 4 met z'n 4en, dat valt mee! Om 17.45 uur vertrekken we voor een vlucht van 10 1/2 uur. Gelukkig stribbelt Mats niet heel erg tegen als hij in de gordel moet en snel mag de gordel weer los. We spelen wat, lopen wat rond en dan wordt het eten geserveerd. Stan z'n kindermaaltijd van hamburger en friet smaakt nergens naar maar hij eet er flink van. Onze pasta is behoorlijk vies, maar we hebben weer wat binnen.

Na het eten is het rond 8 uur en hopen we dat de kids gaan slapen. Het is nog licht in het vliegtuig, maar als de koffie opgehaald is worden de raampjes gesloten en het licht gedimd. Het duurt uiteindelijk nog tot 9 uur voordat Stan, liggend tussen ons in, en Mats, bij Chris op schoot, in slaap vallen. We proberen zelf ook wat te slapen, helaas ligt er regelmatig een ander kind te krijsen maar we kunnen wel lekker relaxed zitten. We wisselen Mats een keer af en na een uur of 6 wordt er weer een raampje geopend en wordt het weer licht. We hebben dan nog ruim 2 uur te gaan, maar met een ontbijtje en wat rondlopen gaat dit vrij snel voorbij. Als we eenmaal geland zijn, moeten we lang wachten voor de wandelwagen uit het vliegtuig komt. Dan halen we onze bagage op en checken deze in voor onze volgende vlucht naar Chiang Mai. Ondertussen kunnen Stan en vooral Mats een beetje wennen aan de aandacht van de Thai, er zijn heel wat foto's gemaakt van een vrolijk zwaaiende Mats en verlegen Stan.

Als we naar de bagagecontrole lopen, zien we Jos, Maartje en Pien in de rij staan. De timing is perfect, nu kunnen we met z'n allen nog wat drinken en dan naar de gate. De vlucht naar Chiang Mai is maar een uurtje maar we zitten toch in een gigantisch, half leeg vliegtuig. Stan kan lekker bij het raam zitten en ik heb met Mats een rij van 4. Mats valt tijdens het opstijgen in slaap en wordt wakker als de landing wordt ingezet. Prima! Het vliegveld van Chiang Mai stelt niets voor, maar opnieuw wachten we lang op de wandelwagen. Dan zien we iemand staan met een bordje en kunnen we mee naar de auto van het hotel. Na een half uurtje zijn we bij het hotel, waar we de spullen in de kamer neergooien en snel de zwemkleren aanpakken. 

De temperatuur is helemaal prima, het heeft net, voor het eerst in 6 maanden, flink geregend en het is afgekoeld. Het voelt zelfs fris als we uit het water komen. Om 5 uur gaan we douchen en terwijl de kids spelen in de speeltuin op het resort, wordt onze eerste, erg lekkere Thaise maaltijd bereid. Na het eten gaan we terug naar de kamer, Stan vraagt zelfs of hij naar bed mag en Mats en ik liggen niet veel later ook te slapen, in afwachting van wat de jetlag ons brengt. Dit valt enorm mee, we slapen de hele nacht door en als ik op m'n telefoon kijk is het al 9 uur, lekker uitgeslapen! Om half 10 gaan we ontbijten en dan trekken we de zwemkleding weer aan voor een dagje zwembad.

Bij het hotel kunnen we fietsen lenen en Maartje en ik fietsen naar de 7/11 voor wat lekkers en luiers voor Mats. Als we terugkomen zijn de kids uit het zwembad gehaald om de felle zon te ontwijken. We lunchen wat en daarna betrekt de lucht. Het begint te regenen, waaien en onweren. De stroom valt uit en we hangen wat rond in de hoop dat het beter wordt. Met een kaartspelletje en een middagdutje zijn de kids toch zoet en vlak voor etenstijd gaat het licht weer aan. Na het eten begint het weer te onweren en gaat het licht weer uit. Gelukkig krijgen we de stroom en daarmee de airco weer terug voor we naar bed gaan. Opnieuw hebben we een rustige en lange nacht. De kids slapen van 9 tot 9 met maar een kort wakker moment van Mats. Ik ben in tijden niet zo uitgerust geweest :)

 

Kabouters in Nederlandse bossen

Tijdens een weekendje weg bezochten we voor de tweede keer een Kabouterpad. Eerder wandelden we al het Kabouterpad in de bossen en duinen bij Schoorl, dit weekend waren we in Flevoland. Omdat het weer fantastisch was, besloten we vrijdagmorgen via de Oostvaardersplassen naar het Veluwemeer te rijden. We zijn ons gezinnetje en vrienden Maartje en Jos van wie dochter Pien precies even oud is als Stan. Door files duurde het allemaal langer dan gepland, maar rond lunchtijd arriveerden we bij het buitencentrum van de Oostvaardersplassen.


Het eerste dat Stan zag toen we naar het centrum liepen, nog op de parkeerplaats, was een Kabouter. En ja hoor, na een heerlijk gezond broodje, namen we 3 tasjes waaronder 2 kaboutermutsen en rode schmink in ontvangst en gingen we op pad. In de kindertasjes zit een pakje drinken en een koek, in de begeleiderstas zit een boekje en toebehoren voor het uitleggen en uitvoeren van de opdrachten. Bij iedere Kabouter kun je een opdracht doen.


Een Kabouterpad is er in diverse natuurgebieden van Staatsbosbeheer. Je volgt geen rood/geel/blauwe route, maar je wandelt van kabouter naar kabouter en iedere kabouter wijst je de weg. De route is redelijk kort, maar vergis je niet want dankzij de opdrachten die je bij iedere kabouter kunt uitvoeren, doe je er zomaar een paar uur over. De opdrachten zijn uiteraard gericht op de natuur en laten de kinderen stil staan bij de geluiden die ze horen, de diertjes die ze in een plas water zien en de uitwerpselen waar ze langs lopen. Wij liepen de 2 kilometer in anderhalf uur, met een korte pauze halverwege en ongeveer de helft van de opdrachten. We hebben weer van de route genoten en gaan zeker nog eens een Kabouterpad opzoeken!

Relaxen en de hitte ontwijken

Een weeralarm, wij kennen het vooral van verwachte sneeuw, regen of harde wind. Hier is een weeralarm afgegeven omdat er hitte wordt verwacht in en nabij Glacier Nationaal Park. Tot 100 graden Fahrenheit, dat is je lichaamstemperatuur. Dus veranderen we de plannen, al waren die niet zo strak. We gaan in ieder geval niet wandelen, zoveel mogelijk uit de zon en er vooral een relaxte vakantiedag van maken. Dat begon goed, we gingen pas om 9 uur ontbijten. Toen was het al 20 graden Celsius en na het ontbijt ging dan ook de airco aan. Die is de hele dag niet meer uitgegaan.

Na het ontbijt zijn we een rondje gaan lopen over de camping. Stan had een prachtige skelter onder zijn kont en reed voor ons uit naar de kinderboerderij. Een aantal paardjes, ezeltjes en lama's, vergezeld van pauwen en konijnen, een leuke beestenboel. Het was er al lekker warm in de volle zo'n dus na een kwartiertje zijn we weer verder gegaan. 

Stan was door zijn t-shirts heen, dus moesten we weer wassen. De laundry hier en op andere campings vind Stan reuze interessant dus hij ging de was wel even doen. Gezellig!

Via de speeltuin, de camper en weer de speeltuin werd het steeds warmer. Om 11 uur mochten de kids een ijsje en na nog een rondje spelen was het lunchtijd. 

Tijdens en na de lunch waren de kids niet gezellig meer, vooral Stan was duidelijk moe en oververhit. We besloten om de hitte te ontvluchten en een rondje te gaan rijden. Het doel was een klein meertje met een strandje op de weg naar Glacier NP. Maar ja, dan is het 37C en zaterdagmiddag, dan kun je dus niet meer parkeren met je camper. Langs de hoofdweg hadden we wel een rivier gezien waar wat mensen aan het zwemmen waren. Daar was veel parkeerruimte, dus zijn we weer terug gereden. Een mooi plekje, helaas zonder schaduw maar het water was ondiep en Stan kon eindelijk met water prieken. Er zijn heel wat stenen door de lucht gevlogen. Met een klein plekje in de schaduw voor mij en Mats, een zacht briesje over het water en zicht op Christiaan en Stan in het water, relaxter dan dat wordt het niet. Stan keek vol enthousiasme naar een langsdenderende goederentrein, maar deze trein was zo lang dat zelfs hij zijn aandacht verloor. Na nog een keer pootjebaden en wat stenen uitzoeken, besloten we weer naar de camping te gaan.onderweg zagen we toch echt 100 graden Fahrenheit op een bord staan, zo warm hebben we het nog niet vaak gehad op vakantie!

Op de camping was het ook nog warmer geworden en terwijl Christiaan nog eens met Stan naar de speeltuin ging, bleef ik met Mats in de aircocamper. Toen het wat bewolkter werd, zijn Mats en ik ook nog even rond gaan lopen. We aten een lekker en makkelijk roerbakgerecht in de camper. 

Stan beweerde eerder deze vakantie dat alleen papa fikkie kan stoken, het tegendeel moest natuurlijk bewezen worden. Samen met Stan heb ik de vuurring volgestort en toen het hout allemaal weer verbrand was, ging Stan achter Mats aan de tenten in.

Het is nu nog 30 graden, dus we kunnen nog lekker even buiten zitten. Morgen gaan we er op tijd uit, we rijden Canada weer in en overnachten zo dicht mogelijk bij Calgary. In ieder geval moeten we nog een keer de bergen door, over de Crownsnest pass naar de andere kant van de Rockies. Misschien dat we daar nog wat sneeuw gaan zien, want dat was hier in de hitte natuurlijk nergens meer te bekennen!

Wat een hitte bij Glacier National Park!

Vandaag was een echte reisdag, met volgens Google Maps 4 uur rijden te gaan, wat uiteindelijk bijna 5 uur werd. Het doel was Kalispell, een stadje dat bekend staat als toegang tot Glacier National Park, iets met gletsjers... Dan verwacht je geen hittegolf, maar daar zitten we nu duidelijk in!

Vanmorgen begon de dag weer zonnig in Butte, waar we een nachtje op een simpele camping hebben gestaan op onze weg terug naar Calgary. Op de heenweg naar Yellowstone zagen we de oostkant van Glacier National Park en op de terugweg rijden we via de westkant. Vanaf Butte was het ruim 100 Mile naar Missoulla, een van de grootste steden in Montana. Hier wilde ik graag nog een Walmart bezoeken, eindelijk weer veel keuze in vergelijking met de kleine supermarktjes die we de afgelopen week hebben bezocht. Na een pannenkoek als ontbijt (restant van gisteravond :) en een laatste blik op de kopermijn van Butte, reden we de I90 op voor een rechte lijn naar Missoula. Mats lag lekker te slapen, Stan was weer met zijn nieuwe autootjes aan het spelen en Christiaan zette de cruise maar eens vast op 75 Mile per uur. Maar helaas, 19 Mile wegwerkzaamheden, het schoot weer niet op. Alsof ze de A9 van Alkmaar tot Haarlem eenbaans maken en dat duidelijk maanden zo laten, geen wegwerkmannetje gezien! Gelukkig is het hier niet druk, maar de maximale snelheid lag natuurlijk ver onder de gewenste 75 m/u. Zo duurde het 2 uur voordat we in Missoula aankwamen, waarvan ik het laatste uur als kinderanimatrice achterin de camper heb gezeten, niet echt mijn favoriete tijdsbesteding onderweg...

In Missoula aangekomen was het nog zoeken naar een Walmart of andere grote supermarkt, maar we hebben er een gevonden. Wat een gigawinkel, zo groot heb ik m nog niet eerder gezien. Denk aan de AH XL keer 5 en dan nog eenkledingzaak, speelgoedzaak en bouwmarkt erin... Daar kun je je wel even vermaken! Helaas ben ik de enige van ons gezin die hier lol in heeft, maar de mannen hebben het ook ruim een uur volgehouden. Daarna was het alweer lunchtijd en die hebben we doorgebracht in de Subway in de Walmart. Het maken van de broodjes duurde hier serieus bijna een half uur, wat een trage bedoening. Maar de broodjes waren overheerlijk en we hadden toch niets beters te doen. 

Na de lunch waren de kids klaar voor een tukkie, dus konden we weer de camper in. Mats sliep al op de parkeerplaats en Stan keek nog even naar het spoor en de lange treinen, maar sloot toen ook zijn ogen. We hadden natuurlijk de hoop dat ze een paar uur zouden slapen, totdat we aankwamen bij de gereserveerde camping. Maar helaas, de rit was gewoon veel te lang. Wel erg mooi overigens, we reden weer de bergen in en de laatste 100 kilometer liep rondom Flathead Lake. Allemaal weer in een indianenreservaat, maar naast de wegbewijzering in Indianentekens en Engels en een paar verdwaalde wigwams langs de weg merkten we hier weinig van. Zo'n 75 km voor de camping werden Stan en Mats wakker. Ik ging even achterin zitten bij Stan en schrok ervan hoe heet het was bij zijn stoel. Daar merk je voor in de camper niets van, maar de airco kon de temperatuur niet omlaag krijgen in de gehele camper. We hadden wel ergens 89 Fahrenheit (=31 Celsius) gezien, maar dachten dat dit bord vast in de volle zon stond, nou niet dus. Ik heb Stan op het bankje achter Christiaan gezet en Mats op schoot genomen, dan maar iets minder veilig maar nu huilden ze in ieder geval niet door de warmte. En de kids vonden het natuurlijk prachtig. Toch duurde het ze te lang, maar we wilden graag door naar Kalispell zodat we 2 nachten op dezelfde camping konden blijven.

Het was echt bloedheet toen we eenmaal op de camping aankwamen. Een onwijs gave camping trouwens, de mooiste die we tot nu toe hebben gezien. Ik had op internet wel gezien dat het kindvriendelijk was en het daarom geboekt, maar de details wist ik niet meer. Het idee was eigenlijk om nog eens de bergen in te kunnen, te wandelen in Glacier NP of bootje te varen op een van de vele meren hier. Maar gewoon lekker op de camping met skelters, een zwembad (wel koud!), een vijver met bootjes en de speeltuin met graafmachine, zandbak en luchtkussen hebben we ons vanmiddag in ieder geval prima vermaakt! Morgen gaan we de kinderboerderij en andere speeltuinen bekijken. Het is nu na 9 uur, de temperatuur ligt net onder de 30 Celsius en de airco loeit al sinds aankomst volop... Dit is geen weer om wandelingen te maken of nog een autorit alleen maar omdat het zo mooi is. Morgen wordt een vakantiedag, lekker relaxen met de kids die het hopelijk niet te heet krijgen, we verwachten 37Celsius 😳😎