Caribisch Costa Rica

Opnieuw winnen we deze nacht een uurtje, toch begint de ochtend weer erg vroeg. Om half 6 ga ik naar buiten, het is gelukkig weer mooi weer. Voor het ontbijt loop ik nog even naar de hangbrug om te fotograferen. Ik zie prachtige vogels en het is gewoon genieten om hier rond te lopen. Als ik terug kom bij het huisje, gaan we met Els ontbijten, Ron en Ans maken een flinke ochtendwandeling. Het ontbijt gaat er prima in en daarna pakken we de koffers, gooien alle bagage weer in de auto's en checken uit. We hebben vandaag ruim 200 kilometer te gaan. We rijden naar het oosten, langs regenwouden en ananasplantages door het Sarapiqui gebied. We zijn vaker in deze regio geweest, maar verbazen ons er toch weer over hoe ontzettend mooi het is, autorijden is hier prachtig. 

We stoppen bij de brug over de Rio Claro, vlak voordat we de 32 op rijden richting de kust. Vanaf een uitzichtpunt blij de brug hebben we een prachtig uitzicht over de rivier met op de achtergrond het Braullio Carillo nationaal park. Hiervandaan is het nog een kwartiertje rijden naar Guapiles, waar we opnieuw stoppen. We drinken een kop koffie en kijken ons ogen uit over de drukte op de weg. Hier rijden veel vrachtwagens, tussen de haven in Limon en de hoofdstad San Jose. Stan vindt de vrachtwagens prachtig en wil ze allemaal op de foto zetten. Gelukkig kunnen er heel wat foto's op het kaartje worden opgeslagen, helaas voor hem houdt de batterij het niet zo lang vol. Na de koffie rijden we in anderhalf uur naar Limon voor de lunch. Onderweg zien we veel vrachtverkeer en politiecontroles. Gelukkig rijdt het verkeer lekker door. We komen nu langs diverse bananenplantages. Helaas is het niet mogelijk om ze te bezoeken, maar we zullen nog wel een plantage bekijken op de terugweg. 

Hoe dichter we bij Limon komen, hoe meer containers we zien. De vragen van Stan zijn heerlijk praktisch en in tegenstelling tot een eerdere rit die we over deze weg maakten, kijken we nu ook met verbazing naar de grote hoeveelheden (koel-)containers en trailers. We proberen in Limon een restaurantje te vinden, maar het ziet er allemaal nogal louche uit. We kunnen niet dichtbij de haven komen en de straatjes die we doorrijden zijn niet geschikt om onze volgepakte auto's te parkeren. Uiteindelijk rijden we naar een supermarkt en kopen wat eten en drinken voor een lunch onderweg. Vlak onder Limon rijden we naar een strandje, waar we bij toeval ook een mooie speeltuin tegenkomen. Hier eten we een lekker broodje, zitten lekker met een zeebriesje en kunnen op afstand de haven zien. Ook zien we zuidelijker de wolken samenpakken boven de Caribische kust, we gaan het zeker niet droog houden vandaag. 

Vanaf onze picknickplek is het nog een uur rijden naar het dorpje Puerto Viejo de Talamanca, een typisch Caribisch stranddorpje. We rijden een uur langs de kust en langs bananenplantages, over diverse bruggetjes en uiteindelijk door de prachtige natuur. Eerder sliepen we in Cahuita en daarna is het ook voor Christiaan en mij een nieuw stukje Costa Rica. En een heel mooi stukje! We arriveren rond 4 uur bij Hotel Agapi, net onder Puerto Viejo, waar we een appartement hebben geboekt. Het hotel is mooi maar echt vergane glorie. We puzzelen over de bedverdeling en vullen de koelkast. Als Ans de keukenkastjes open trekt, worden we toch wat minder blij. Zeker als er een dode gekko in de koekenpan ligt. Ik neem de pan met dood dier mee naar de receptie, met de boodschap dat m'n schoonmoeder helemaal overstuur is. We krijgen veel excuses, 2 nieuwe pannen en de belofte dat de keuken de volgende dag volledig gesopt gaat worden. We kunnen ook ons geld terug krijgen en vertrekken, maar dat willen we eigenlijk niet. Het zwembad is prima, het hotel ligt pal aan het strand en de airco werkt. We besluiten die avond uit eten te gaan en dat blijkt een goede keuze. Christiaan en ik rijden een rondje om een restaurant te kiezen, de restaurants die ik de afgelopen dagen op Tripadvisor uitkoos, bleken niet meer te bestaan, dus we willen even zien waar we terecht komen. We vinden een prima Italiaan en een uurtje later rijden we met z'n allen in een auto daar heen. De pizza's smaken prima, maar de pasta carbonara van Els is wel het allerlekkerst. Stan en Mats kunnen hun ogen nauwelijks open houden, Stan ligt uiteindelijk met zijn ogen dicht nog wat pizza te eten maar valt dan echt in slaap. We rijden terug naar het hotel en dan gaan we allemaal maar op tijd slapen. 

Woensdag kiezen we voor een rustdag, even geen activiteiten op de planning. Uiteraard begint de dag vroeg en staan we op als de zon op komt, rond half 6. We kijken 's morgens rond bij het strand, wat vooral uit dood koraal bestaat. Er zwemmen nog wel leuke visjes rond. Het ontbijtbuffet is prima. De temperatuur is nog goed te doen en we hebben weer wat boodschappen nodig, dus gaan we naar het dorpje. We zoeken ook naar wat strandspeelgoed voor de kids, wat moeilijk te vinden is. We zien wel prachtige vogels en een gezellig sfeertje, ook al is het nog erg vroeg. Na een uurtje begint het wel erg warm te worden, daarom zoeken we de supermarkt op. Hier verkopen ze geen lekker brood, dus terwijl Els, Ron en Ans de boodschappen naar de koelkast in ons huisje brengen, rijden Christiaan, de kids en ik een rondje op zoek naar een bakker. Gelukkig vinden we onderweg een winkeltje met een paar emmertjes en schepjes en ook het brood kunnen we kopen. Als we bij het hotel komen is het nog maar 11 uur en we vinden het tijd voor het strand. 

We vinden het strand bij het hotel niet geschikt voor de kinderen, dus rijden we naar een strandje nog iets zuidelijker. We komen terecht bij Punta Uva, bijna het laatste strand langs de kustweg van Caribisch Costa Rica. Had ik al vermeld dat het zeewater hier heerlijk warm is? 'S Morgens liepen we al heerlijk door het zeewater, nu plonsen we allemaal in de branding. Heerlijk hier! Als we zijn afgekoeld gaan Ron, Els en ik een stukje lopen en wat foto's maken. Aan het einde van de baai zie ik een paar apen in de bomen, de eerste van deze vakantie. Als ik wat foto's heb gemaakt, ren ik terug naar de kids zodat Christiaan en Ans met hun ook kunnen gaan kijken. Vanaf het strand loop je hier zo het natuurpark Manzanilllo in, de apen weten natuurlijk ook niet waar het natuurpark ophoudt. Ik blijf bij de tassen en andere spullen en heb even een half uurtje alleen. Ook wel eens lekker! 

Als iedereen weer terug is, besluiten we terug te rijden voor de lunch. De broodjes smaken prima en daarna is het tijd om het zwembad uit te proberen. Stan ligt een paar uur in het water, afwisselend met mij, opa en Christiaan. Het zwembad ligt deels in de schaduw, maar ik voel m'n schouders en neus toch branden. Iets meer zonnebrandcreme was beter geweest... Mats en ik gaan lekker douchen en daarna gaat hij slapen. Ik loop nog een rondje met m'n fototoestel, er zitten nu ook apen aan de overkant van de weg bij het hotel. Stan wil het water niet uit, maar gaat uiteindelijk toch douchen met Christiaan als het begint te regenen. Ik maak Mats weer wakker, terwijl Ans al met de pannenkoeken is begonnen. We hebben nog wat pizzapunten van de Italiaan als voorafje. De nieuwe pannen komen goed van pas en het eten smaakt prima. De kids kunnen lekker op tijd naar bed. Opnieuw zitten we elkaar met zware ogen aan te kijken en gaan we op tijd naar bed. Hopelijk hebben we morgen beter weer, want dan hebben we een chocoladetour en een bezoek aan een ara-project op het programma staan. En vast nog een beetje strand!

Via de Poas vulkaan naar de Tirimbina Rainforest Lodge

De dag begint lekker vroeg, dankzij de jetlag zijn we de afgelopen dagen rond 3 uur 's nachts wakker. We gaan dan ook lekker op tijd naar bed, zodat we het ritme van de kids kunnen volgen. Dit zal met een week vast beter gaan! De zondagmorgen begon rond half 3 met een wakkere Mats, en Stan volgde al snel. Met een filmpje en spelletje hebben we de tijd weer gerekt tot een uur of 6, toen moesten ze echt naar buiten. Nog voor het ontbijt hebben we de koffers ingepakt, zodat we op tijd konden vertrekken richting de Poas vulkaan. We nemen voor nu afscheid van Flor van Dos Palmas en rijden in noordelijke richting de bergen in. 

De Poas vulkaan is de meest bezochte vulkaan van Costa Rica en is op een uurtje afstand van San Jose een makkelijk te bereizen nationaal park. De route ernaar toe is prachtig, je ziet in korte tijd het landschap veranderen. Met de hoogte stijgt het aantal varens en mossen en uiteindelijk rijden we door de wolken in een nevelwoud het park binnen. Bij de kassa krijgen we te horen dat de vulkaankrater niet te zien is door de mist, maar we gaan toch naar binnen. De wandeling naar het uitzichtpunt is makkelijk en met de wandelwagen goed te doen. Na een half uurtje komen de zwaveldampen ons tegemoet, maar de stank valt uiteindelijk erg mee. Wij waren hier in 2009 ook, het park is flink uitgebreid. Het uitzichtpunt biedt inmiddels ruimte aan honderden bezoekers en wordt nog groter. Als we bij de railing staan, zien we inderdaad niets anders dan mist. Even later steekt de wind op en waaien er een paar wolken uit de krater. Het uitzicht is weer prachtig! 

Wij wandelen weer terug naar het bezoekerscentrum met Stan en Mats, terwijl Ron, Ans en Els een extra wandeling maken langs een ander kratermeer. Het bezoekerscentrum heeft een leuke presentatie van het park en wat andere tentoonstellingen over natuurlijke fenomenen in Costa Rica. We kijken er een half uurtje rond en wachten op de rest. Er rijdt nu zelfs een ambulance heen en weer naar het uitzichtpunt met mensen die niet goed ter been zijn, voor Stan en Mats zeker een bezichtiging waard. Als we weer compleet zijn, drinken we een kop koffie en eten wat koek terwijl er een regenbui losbarst. Gelukkig stopt de bui even als wij naar de auto lopen. Als we de parkeerplaats weer afrijden, begint het flink te regenen. 

Het volgende doel is de La Paz waterval. Hier is het verschil met 2009 nog veel groter: toen waren we hier helemaal alleen en genoten we van een blik op de waterval en de mooie morpho vlinders die om ons heen vlogen. Nu staan er diverse eet- en souvenirstalletjes, staan er talloze auto's geparkeerd en lopen de toeristen af en aan. Het regent keihard en wij besluiten niet te stoppen, echt mooi is dit plekje niet meer. We rijden verder naar het dorpje Cinchona, waar we lunchen. Een prachtig plekje, vooral het balkon achter het restaurantje is een topper. Dankzij de verschillende feeders komen er talloze vogels op af en vooral de kolibries worden volop gefotografeerd. De omelet met wrap smaakt ook nog lekker, net als de warme koffie. Ondertussen blijft het regenen, op een enkel moment van gemiezer tussen de buien door. Het uitzicht vanaf het balkon verandert dan ook een enkel moment van een witte wolk in een groen regenwoud met een mooie waterval. 

In de stromende regen stappen we weer in de auto voor het laatste deel van deze reisdag. We rijden kilometerslang door de stromende regen, maar uiteindelijk wordt het toch weer droog. Net voordat we het gebergte uitrijden, zodat we nog een mooi uitzichtpunt meepikken. Wat is het land toch prachtig, wat zien we veel groen! Na een uurtje rijden bereiken we de Tirimbina Rainforest Lodge. Hier checken we in en daarna halen we de bagage uit de auto. We hebben twee kamers naast elkaar, zeer eenvoudig met een bed, een stapelbed en een open kast en bureautafel, maar gelukkig voorzien van airco. Het is dampend warm in het natuurgebied, dat voelen we en dat zien we aan de prachtige begroeiing. De tuinen zijn prachtig mooi en dan zijn we de hangbrug nog niet eens over. We kunnen de bagage nog binnen brengen voordat het noodweer losbarst. Wat een bui, wat een regen! Het regent, onweert en zo gaat de middag over in de avond. Het diner nuttigen we bij het buffet van het restaurant, eenvoudig maar lekker. De kids liggen dan al te slapen en we besluiten ze maar te laten liggen, misschien dat ze een lange nacht maken... Stan viel al tekenend met papier en potlood in de hand in slaap. Nog voor half 9 liggen de volwassenen ook te slapen, afwachten wat komen gaat...

Opnieuw is de nacht veel te snel voorbij. Om 2.45 uur is Mats klaar wakker en doordat we met z'n viertjes op 10 vierkante meter slapen, is iedereen wakker. We willen voorkomen dat de buren ook wakker worden, dus houd ik de kids zoet met een filmpje, wat eten en een liedje. Dit duurt natuurlijk veel te lang en tegen de tijd dat het eindelijk licht wordt, zijn ze strontvervelend. Ik laat ze bij Christiaan en ga met mijn camera en schoonvader op pad door de tuinen. Oma helpt Christiaan en de kids hebben ook veel lol in het zoeken naar kikkers. Stan mag mijn valbestendige onderwatercamera gebruiken en weet zowaar een paar blue jeans frogs op de foto te krijgen. Ron en ik wandelen over de hangbrug en genieten van het prachtige uitzicht in de natuur. Dan gaan de macrolenzen op de camera en wandelen we het regenwoud in. Nog geen 7 uur 's morgens, maar al lekker warm. Ik spot ook een blue jeans frog en die blijft netjes voor ons op een paal zitten. Om half 8 gaan we terug naar de lodge voor het ontbijt, dat Els, Ans, Christiaan en de kids al op hebben. We ontbijten rustig want het begint weer te regenen. In de regen lopen we weer terug naar het huisje, waar net alle kikkertjes tevoorschijn komen. We zien er zoveel, soms wel 5 binnen een vierkante meter. Wat een feestje om met de kids naar te kijken!

Als het droog wordt, gaan we met z'n allen een wandeling maken door de Tirimbina Reserve. We wandelen met Mats in de wagen over de hangbrug. Nooit eerder hebben we zo'n lange brug gezien, die gelukkig niet zo heel erg wiebelt. Het uitzicht over de rivier is prachtig. Na de brug lopen we over een goed verhard pad door de jungle. Het pad hobbelt wel en al snel wiebelt Mats in slaap. Hij wordt een uurtje later weer wakker als we weer bij de hangbrug zijn. Ondertussen lopen we een paar kilometer door het regenwoud, op zoek naar diertjes en genietend van de prachtige bomen, planten en bloemen. We zien een paar prachtig blauwe morpho vlinders voorbij fladderen, maar verder zien we weinig dieren. Pas als we weer bij de hangbrug zijn zien we een aantal bijzondere vogels. Rond een uur of 11 hebben we de wandeling erop zitten, wat is het hier mooi! 

Als we de natte, bezwete kleding hebben ingeruild voor een schoon setje, besluiten we met zijn allen naar een dorpje in de buurt te rijden. La Virgen de Sarapiqui is een klein dorpje, maar er is wel een speeltuin, park, supermarkt en bakkerij. We kijken rustig rond en dankzij de schoonouders en Els zien we Costa RIca weer een beetje opnieuw. Zoveel 'typische' dingen, zoals de bouw van huizen, de bushokjes, de vrachtauto's, de kapotte wegen, wij zagen het al bijna niet meer. Het wordt lekker warm, dus zeggen we nu eens 'ja' als Stan om een ijsje vraagt. Als we het rondje door het dorp gewandeld hebben, kopen we brood en wat te drinken bij de bakker en de supermarkt en rijden het kleine stukje terug naar de lodge. Hier eten we alles op en dan is het tijd om even lekker te relaxen. 

Stan gaat even slapen en Mats vermaakt de rest met zijn vrolijke acties buiten. Het begint weer flink te regenen en onweren, dus ik ga maar bij Stan liggen zodat hij niet schrikt als hij wakker wordt. Na 2 uur maak ik hem wakker, neem hem mee onder de douche en krijg hem zover dat hij zijn ogen open houdt. Zo'n nacht als vannacht willen we echt niet meer, nu maar doorzetten met de kids wakker houden. Mats heeft nog wel een uurtje slaap nodig en wil ook niet wakker worden om te eten. Toch zitten ze even later met ons in het restaurant. Het buffet smaakt nog lekkerder dan de avond ervoor. Mats eet lekker door, Stan hoeft helemaal niets. Zelfs het ijsje dat ze mogen delen als toetje gaat helemaal bij Mats naar binnen. Na het eten lopen we nog even door de tuin. Christiaan en Ron overwogen een nachtwandeling maar hebben geen zin in een nat pak en willen op tijd naar bed. De kids zijn weer helemaal wakker en het is lastig om ze rond 8 uur in bed te krijgen. Uiteindelijk gaan ze wel slapen, maar dan is Christiaan ook in slaap gevallen en lig ik al een uur Stan rustig te houden. WIj gaan dan ook maar weer lekker slapen. Morgen hebben we een flinke rit voor de boeg en voor die tijd willen we nog wat foto's maken... 

Een vliegreis om snel te vergeten

Wat een reis... zo slecht zijn we nog nooit een vakantie begonnen. Het begon eigenlijk perfect met de afleverservice van Jos, op Schiphol was ons reisgezelschap snel compleet en het inchecken verliep prima. Terwijl Stan en Mats zich vergaapten aan de grote KLM-vliegtuigen zo dichtbij, aten wij nog lekker een broodje. Al snel mochten we aan boord voor onze vlucht naar Panama. Het vliegtuig was niet vol en nadat ik gevraagd had of de stewardess nog een lege stoel voor Mats kon regelen, werd ons hele reisgezelschap naar de achterste rij verplaatst. En de een-na-achterste rij en een rij bij het raam, oftewel 10 stoelen voor ons 7enen. Helemaal top natuurlijk! Mede dankzij de ruimte en de extra handjes van opa, oma en tante Els, verliep de reis naar Panama redelijk rustig. Mats spuugde twee keer, we weten nog niet waardoor maar gelukkig hielpen de stewardessen snel bij het schoonmaken. Nog voor de verwachte landingstijd liepen we het vliegtuig uit.

Op Panama airport meldde Stan al snel dat hij buikpijn had, met niet veel later de opmerking 'ik moet spugen'. Gelukkig waren we net op tijd in het toilet, maar och wat was hij beroerd. Geen kleur meer in zijn gezicht, misschien kwam het door de landing met het vliegtuig dat het zo slecht met hem ging? Met een luierzakje paraat voor eventuele verdere spuugacties gingen we aan boord van de Copa vlucht naar San Jose. Vijf luierzakjes verder viel hij gelukkig in slaap. Ook Mats viel in slaap, bij mij op schoot. Het vliegtuig zat helemaal vol, dus geen mogelijkheid voor een extra stoel. Gelukkig is het maar een vlucht van minder dan een uur... Christiaan en ik doezelden ook wat en zo drong het niet echt tot ons door dat er werd omgeroepen dat het weer in Costa Rica erg slecht was en dat we rondjes gingen vliegen tot we mochten landen. De kennis van de Engelse taal was bij de bemanning erg beperkt, dus alleen de meest belangrijke informatie werd ook in het Engels verteld. Een half uur later vlogen we nog rond... een half uur daarna ook en kregen we de mededeling vanuit de cockpit (in het Spaans) dat we dit nog 15 minuten konden volhouden en anders moesten we eerst tanken in Managua, Nicaragua. Mijn slaap was nu wel weg, gelukkig kregen de kids er niets van mee. Een kwartiertje later werd ons verteld dat we toestemming kregen om te landen in San Jose, gelukkig! Maar helaas, even later werd toch iets Spaans gebrabbeld waaruit ik alleen de woorden Managua en Nicaragua kon begrijpen. Het vliegtuig steeg meteen weer op en een half uur later kwamen we aan in Managua. Om te tanken, dus niemand mocht het vliegtuig uit. Het werd weer lekker warm in het vliegtuig en helaas was er geen water meer aan boord. Dus begon de bemanning alcohol uit te delen en de laatste beetjes cola. 

Wij waren uiteindelijk al lang blij dat we uiteindelijk weer een bericht kregen dat de luchthaven van San Jose ons toestemming gaf om te landen. Het was opnieuw een half uurtje vliegen voordat we de daling inzetten. Met bijna 4 uur vertraging liepen we volledig verreisd het vliegtuig uit. Stan wilde niet wakker worden, wilde naar bed en was erg verdrietig. Mats was weer helemaal vrolijk toen hij opa en oma  zag. We konden vrij snel doorlopen bij de douane en ook het controleren van de bagage gebeurde snel. Gerardo de taxi-chauffeur stond op ons te wachten bij de uitgang en bracht ons in 20 minuten naar het hotel. Tegen middernacht kwamen we aan bij Dos Palmas, een hotel waar we iedere Costa Rica-reis beginnen. Ons idee was om de kinderen in bed te leggen en dan ook naar bed te gaan. De kinderen dachten echter 'hè, het is half 7 Nederlandse tijd, een mooie tijd om wakker te worden'. Jammer voor mij, ik heb ze maar in het grote bed genomen en ze stil gehouden, want huilende kinderen wil je de buren in het hotel ook niet aandoen. Ik denk dat ik nog een uur nodig heb gehad om ook Mats in slaap te krijgen, ik was helemaal kapot. 

Toen de jongens wakker werden, kreeg ik natuurlijk direct een paar ellebogen in m'n gezicht. Op m'n horloge was het 5.45 uur, voor Costa Rica een prima tijd om wakker te worden. Even later zaten de kids op de bank en was ik de koffers aan het herinrichten. Toen ik m'n horloge erbij pakte, zag ik dat de Costa Ricaanse tijd 5.00 uur was, ik had me dus vergist in het uur verschil tussen Panama en Costa Rica. Lekker dan, nu hadden we nog 2 uur te gaan tot het ontbijt. We hebben wat ontbijtkoek en gedroogd fruit gegeten en een spelletje gespeeld. Rond half 7 ben ik nog even op bed gaan liggen en ging Christiaan met de kids naar buiten. Tegen 8 uur werd ik weer wakker en had de rest zijn ontbijt al bijna op. Toch nog redelijk uitgerust ben ik aangeschoven in het restaurant. Christiaan, Stan en Mats gingen ondertussen het ijskoude zwembad in. Klappertandend werd er even gezwommen en het plezier was maar van korte duur. Daarna kwam de eerste huurauto het pad opgereden. Ruim een uur zijn we bezig geweest met het controleren van de auto's en papieren. De auto's zijn prima, lekker ruim en redelijk nieuw. Met de wandelwagen en de tassen in de kofferbak gingen we op pad voor onze eerste toer. 

Om de reis rustig te beginnen had ik voor vandaag een korte trip bedacht naar het dorpje Grecia. Hier hebben we inkopen gedaan, geluncht op het plein en de metalen kerk bekeken. Vervolgens reden we naar een klein natuurpark in de buurt voor een wandeling naar een waterval. Een minimaal bordje langs de weg gaf aan dat we de route naar de waterval bereikt hadden. Een stokoude tico maakte ons zonder een enkel woord Engels duidelijk dat we 4 euro parkeergeld moesten betalen en 600 meter moesten lopen naar de waterval. De wandeling ging eerst over een weg, een stukje door het gras en uiteindelijk door de jungle. Mats liep tot de jungle vrolijk mee. Stan wandelde de hele weg zelf, beter dan we hadden verwacht. Ook het klauteren en klimmen ging hem goed af en nadat ik hem 2 keer opving toen hij bijna viel, wist hij mij ook rechtop te houden op een stijl stukje. 100 meter voor de waterval, we konden hem door de bomen al zien, moesten we nog flink entreegeld betalen. Een vervelend mannetje met een hond maakte ons duidelijk dat we zelfs niet even bij de rivier mochten kijken als we niet betaalden. Stan was zich rot geschrokken van de hond en wilde terug. Omdat het al onweerde en we geen zin hadden om nog veel verder te wandelen, zijn we teruggekeerd naar de auto. De wandeling was wel erg mooi!

De terugrit zou een half uur moeten duren. Doordat we een hek tegenkwamen en flink moesten omrijden, zaten we uiteindelijk bijna een uur in de auto. Stan en Mats vielen bekaf in slaap. Tegen de verwachting in zette het onweer niet door en konden we ze bij het hotel, met de ramen open, nog even lekker laten slapen in de auto. Na een uurtje vond ik dat ze wakker moesten worden, anders hebben we de komende dagen nog last van een jetlag. Uiteraard waren de jongens het hier helemaal niet mee eens. Stan viel telkens opnieuw in slaap, Mats was uiteindelijk wel te porren om nog even te gaan zwemmen. Maar verder dan zijn tenen kwam hij niet, toen wilde hij liever onder een warme douche. Stan werd ook gedoucht en daarna zijn we even op het sportveld gaan spelen met een bal en frisbee. Mats was weer helemaal de oude, Stan liep er als een slaapwandelaar bij. 

Om half 6 gingen we naar het restaurant Arroz con Mango, waar we 2 jaar geleden zo heerlijk aten terwijl Stan in de ballenbak kon spelen. Helaas zat er een hek met een slot erop voor de ingang. Er was geen bel of andere ingang, dus er zat niets anders op dan een ander restaurant te kiezen. Bij Feliz con Maiz aten we een eenvoudige maar prima maaltijd. Nog voor 7 uur waren we weer terug bij het hotel, waar de jongens meteen lekker gingen slapen. We zijn allemaal flink moe en om half negen zijn wij ook naar de kamer vertrokken. Op naar hopelijk een rustig nachtje, ik ben benieuwd hoe laat we morgen gewekt worden!

Railay Beach, mooier wordt het niet!

Het taxibusje brengt ons naar een pier vlak na Krabi Town. Jos heeft me precies uitgelegd hoe het werkt, we moeten een kaartje kopen en dan naar de boot lopen, die in de branding klaar ligt. Als we bij de pier komen, ligt er echter een soort wiebelbrug in het water. Dat valt mee, we hoeven niet met de koffers op ons hoofd door de branding te lopen. We hoeven ook niet lang te wachten, de boot gaat ieder uur en we zijn er precies 10 minuten voor vertrek. Voor nog geen 8 euro mogen we met z'n viertjes met alle bagage aan boord, voor de oversteek van 10 minuten. Tot mijn verbazing is er ook zo'n wiebelbrug als we aankomen met de boot. We zouden een beach landing hebben, dus ik vraag me af of we wel goed zitten. En zo mooi is dit strand eigenlijk ook niet. Maar de bootmannetjes maken ons duidelijk dat we de boot af moeten en helpen ons met de bagage. De koffers worden aan het einde van de brug op een wandelpad langs het strand gezet en er wordt naar links gewezen, daar moet ons resort zijn. Als ik een informatiebord bekijk, blijkt dat we toch op het verkeerde strand staan, we zijn op Railay Oost en het resort is op Railay West. Gelukkig blijk je in een paar minuten van het ene naar het andere strand te kunnen lopen en dat doen we dus maar. Het is bloedheet in de zon, er staat geen wind en we slepen al onze bagage mee. Als we op Railay West aankomen, laat ik de koffers en de mannen staan en loop naar de receptie van het resort. Gelukkig komt er dan iemand helpen met de koffers. We krijgen een vies welkomstdrankje en een heerlijk verkoelend doekje. Even later worden we met een golfkarretje naar onze bungalow gebracht. Zoals gelezen op Tripadvisor is het huisje wat verouderd, maar heerlijk ruim en als de airco even aanstaat ook heerlijk koel.


We gaan terug naar het strand, waar we bij het restaurant wat eten. Daarna trekken we de zwemkleding aan en gaan naar het zwembad, dat naast het strand, in de schaduw van wat palmbomen staat. Heerlijk verkoelend en vanuit het zwembad heb je zicht op het mooie strand en de gigantische kliffen waar Railay Beach bekend om staat, het is mooi hier! Na het zwemmen kleden we ons om en dan wandelen we naar het strand voor een wandeling. De zon zakt al richting zee en verdwijnt achter een hoge klif, terwijl we een restaurantje zoeken.

Behalve resorts, is er ook een walking street op Railay Beach, waar verschillende tourbureautjes, barretjes en restaurantjes zijn. Bij het eerste restaurantje bestellen we een pizza voor Stan en Mats en Thais eten voor onszelf. Als we Mats uit zijn wandelwagen halen, begint hij enorm te huilen. Hij blijkt gepoept te hebben en terwijl Christiaan zijn eten krijgt, verschoon ik hem achterin het restaurant. Er zijn hier alleen openbare toiletten verderop in de straat, dus dan maar op de grond op een doek. Ik begrijp direct waarom hij zo huilt, hij heeft enorme luieruitslag. Helaas ligt de crème in ons huisje, dus ik kan nu weinig voor hem doen. Met een schone luier om is het probleem niet opgelost en om hem rustig te houden, loop ik wat met hem rond. Ik laat mijn eten inpakken, hier eten gaat niets worden want hij wil absoluut niet meer zitten. Als Christiaan en Stan genoeg hebben gegeten, rekenen we af en met Stan in de wandelwagen en Mats op de arm, lopen we terug naar onze bungalow.

Mats krijgt een flinke dosis crème en ik eet alsnog mijn Panang curry met garnalen op, erg pittig maar wel lekker. Even later gaan de jongens slapen in hun bed en tentje en zitten wij voor ons huisje. Het wemelt van de muggen, ongetwijfeld door het vele stilstaande water in potten voor ieder huisje, waarmee je je voeten van zand kunt ontdoen voordat je naar binnen gaat. De muggen trekken zich niets aan van onze antimuggenspray en voor lange broeken en mouwen is het echt te warm. Christiaan loopt naar het restaurant voor een drankje, maar komt met lege handen terug. Het resort verkoopt geen alcohol... Met zijn portemonnee loopt hij opnieuw naar het strand en komt terug met een paar biertjes en een cocktail voor mij. Die smaakt heerlijk, maar dan ga ik toch snel naar binnen om aan de muggenplaag te ontkomen.


De volgende morgen voel ik me niet goed, ik zit om de paar minuten op de wc en heb enorme krampen. Misschien de garnalen of de cocktail? Christiaan gaat met de jongens naar het strand en ik kruip weer onder het laken. Met een paar pillen op val ik weer in slaap, om pas na 10 uur weer wakker te worden. Ik voel me ietsje beter en moet echt wat gaan eten, dus wandel ik ook naar het strand. Ik eet wat restanten van het ontbijtbuffet en dan gaat het iets beter. De hele morgen hebben de jongens heerlijk in het zand gespeeld. In de branding, op het strand, zonder enig oog voor het natuurschoon vermaken ze zich prima. Regelmatig komen longtailboten toeristen naar het strand brengen, die over het algemeen wat moeite hebben met het uitstappen in de branding. Mensen kijken vind ik sowieso leuk, maar als er af en toe een uit een boot valt, is het nog leuker.

Als de zon erg hoog komt te staan, gaan we zwemmen in het zwembad. Na een half uurtje zijn de jongens uitgespeeld en terwijl Christiaan alvast met ze gaat douchen, haal ik wat te eten voor de lunch. We eten een lekkere wrap in ons huisje en dan gaat Mats slapen in zijn tentje. Stan gaat lekker spelen in de hut die hij met Christiaan rondom zijn bed maakt, al het speelgoed ligt op zijn bed. Wij kunnen even relaxen en genieten van de airco. Als Mats wakker wordt, is hij weer erg verdrietig. Ik check zijn luier, maar dit kan het probleem niet zijn. Toch blijft hij huilerig en wil niets.

We laten hem maar even gaan en als hij dan eindelijk met Stan gaat spelen, hebben de jongens samen weer de grootste lol. Ik loop naar de receptie om de transfer naar de luchthaven morgenmiddag te regelen en reserveer meteen een massage voor vanavond. We gaan naar het strand voor opnieuw een zonsondergang. Het is flink bewolkt en we nemen de paraplu's maar mee voor de zekerheid. Als we wat foto's hebben gemaakt op het strand, zoeken we een tafeltje uit aan de rand van het overdekte restaurant waar het nog leeg is. Nog geen 5 minuten later begint het hard te regenen en is er complete chaos. Alsof de regen als totale verrassing komt, moeten er snel tafels verplaatst worden en zijn alle medewerkers druk bezig om de gasten in het overdekte deel van het restaurant te zetten, wat meteen helemaal vol is. Wij krijgen een heerlijk barbecue gerecht en de jongens opnieuw pasta. Christiaan loopt nog even langs walking street voor wat drankjes en dan gaan we onder de paraplu terug naar de bungalow.

De jongens gaan weer lekker slapen en wij kunnen iets prettiger buiten zitten dan gister, door de regen zijn er nauwelijks muggen. Ik wandel weer naar het strand, waar ook de spa is. Na een massage voelt mijn lichaam weer soepeltjes aan. Nog een drankje op het balkon en dan is ook onze laatste avond bij het strand afgelopen. De volgende morgen pakken we eerst de koffers in en gaan ontbijten. We hebben dan nog ruim 2 uur voordat de taxi ons naar de boot brengt, die we invullen met zwemmen en douchen. We lunchen nog bij het resort terwijl Stan en Mats weer heerlijk in het zand spelen en dan is het toch echt tijd om te vertrekken. Ik heb de transfer bij het resort geboekt, dit kostte wel iets meer dan het lokale public transport, maar dit blijkt ook vele malen relaxter te zijn.

We worden met een golfkarretje naar een tractor met aanhanger gebracht, die vervolgens de zee inrijdt naar onze privéboot. De koffers worden netjes overgezet en dan varen we naar de pier. Dit blijkt ook weer een andere pier te zijn dan op de heenweg, nu zonder wiebelbrug maar met een smal weggetje. Alle bagage gaat op een tuktuk en wij gaan in een andere tuktuk, die ons naar de taxibus brengt. De taxibus is luxer dan alle bussen die we hebben gehad, heerlijk! Mats sluit nog even zijn ogen tijdens het ritje van een half uur. Op de luchthaven worden onze koffers netjes op een karretje gezet, terwijl wij Mats slapend in zijn wandelwagen kunnen zetten. Hij wordt wakker als we bij de incheckbalie staan, goeie timing!

We hebben nog ruim een uur voordat we moeten boarden en op de kleine luchthaven is weinig te doen. Met een ijsje gaan we op een paar stoelen zitten, waar we worden aangesproken door 2 dames van de Thaise toeristenbond. Ze hebben een waslijst aan vragen maar hebben eigenlijk meer aandacht voor Stan en Mats dan voor mijn antwoorden. Christiaan en ik lopen omstebeurt nog een rondje en als ik terug kom, hebben de kids nieuwe Thaise vrienden gemaakt. Ze krijgen van diverse mensen koekjes en chips. Ze vinden het prachtig en zijn helemaal niet verlegen meer. Wij vinden het wel genoeg en nemen ze mee naar de gate, waar we nog een ijskoffie halen en wachten tot we aan boord mogen.

We hebben maar 3 stoelen op rij 31, Mats moet op schoot. Als we in het vliegtuig komen, blijkt dat Thai Airways in dit vliegtuig begint met rij 31, we zitten dus weer helemaal vooraan met extra beenruimte. Even later komt er een monnik binnen, die door Stan met grote ogen wordt bekeken. De meneer in oranje jurk zit achter Stan, dus Stan zit achterstevoren op zijn stoel. Als de monnik een paar foto's van hem maakt met zijn telefoon, wil hij dat terug doen met mijn telefoon. Hij vermaakt zich prima zo! Netjes op tijd vertrekken we en de vlucht is maar iets meer dan een uur. Helaas moeten we op de luchthaven van Bangkok nog een enorm eind taxiën, om vervolgens midden op de luchthaven stil te staan. Met een bus worden we naar een gate gebracht, wat ook nog heel veel tijd kost. Zo zijn we langer onderweg op de luchthaven dan van Krabi naar Bangkok.

Het is al na 6 uur als we bij het hotel aankomen, waar we meteen wat gaan eten. Het restaurant ligt naast het zwembad en we besluiten nog even in het donker te gaan zwemmen, wat vooral Stan erg leuk vindt. Na een half uurtje drogen we de kids weer af en leggen ze in bed. Wij zitten op ons balkon met een drankje en ik type een reisverslag. Als m'n iPad vastloopt op het zoeken van foto's maak ik een domme fout en is al mijn tekst weg. Ik ben er klaar mee en ga maar slapen.
 
De allerlaatste ochtend in Thailand begint vroeg, om 6.15 uur is Mats klaar wakker en ook Stan volgt snel. Wij hebben niet zo best geslapen met een airco boven ons hoofd en Mats is nog een paar keer wakker geweest. We starten dan ook langzaam op met het opnieuw inpakken van de koffers. Ik ga alvast ontbijten met Stan en Mats. Het ontbijtbuffet staat in een ontzettend saaie ruimte en stelt niet zoveel voor. Maar we hebben alvast wat binnen en daarna nemen we de koffers mee naar de lobby. Om 9 uur worden we naar het vliegveld gebracht, waar we onze zomerkleding inwisselen voor een lange broek en schoenen. Alle lange broeken, shirts en dichte schoenen hebben we 3 weken niet gebruikt, dit moeten we toch echt onthouden voor een volgende reis. Vanaf het moment dat we aankomen in Thailand tot het moment dat we weggaan kun je echt af met een korte broek, hemdje en slippers. Bij het inchecken krijgen we gelukkig direct een stoel voor Mats, we wisten al dat het vliegtuig niet helemaal vol zit. Dan begint het lange wachten, we drinken nog maar eens wat en eten een broodje Subway. Stan is blij dat we nu in een echt blauw KLM-vliegtuig gaan en hoopt dat er weer een monnik achter hem komt zitten. In de wachtruimte stapt wel een monnik binnen, maar die heeft een plaats voorin het vliegtuig.

We vertrekken om iets na 12 uur en Mats valt tijdens het taxiën in slaap. Gelukkig maar, want hij houdt niet echt van gordels om. Helaas slaapt hij maar kort en dan is de vlucht nog erg lang. De eerste paar uur gaan prima, met een spelletje op de iPad, een filmpje en wat lego spelen de jongens lekker door. We krijgen een maaltijd en spelen nog een keer verder. Rond een uur of 6 Thaise tijd worden de kids wel wat vervelend. Voor slapen is het nog te vroeg en de spelletjes en tablets helpen ook niet meer. We lopen wat heen en weer en Mats smijt zijn drinkbeker kapot tegen het metalen frame van een toilethokje. Hij blijft roepen om zijn fles, maar die ligt in 2 delen in de prullenbak. We hebben nog wel een papfles mee, maar melk drinkt hij al een paar dagen niet meer en ook met appelsap weigert hij uit de andere fles te drinken.

We wisten van tevoren dat het geen makkie zou worden, een lange dagvlucht met 2 kleine kinderen, en dit blijkt uit te komen. Gelukkig wordt er iets later weer een maaltijd geserveerd, dit zorgt niet alleen voor afleiding maar is voor de kids ook een teken dat ze even daarna moeten gaan slapen. En zo liggen we allebei met een slapend kind in onze armen bij te komen van het eerste deel van de vlucht. Nog 4 uur te gaan en dat gaat eigenlijk prima. De jongens worden wakker als er nog een snack wordt geserveerd, we vliegen dan al boven Duitsland. Keurig op tijd landen we in Amsterdam, om vervolgens nog een gigantisch eind te moeten lopen naar de bagagehal. Gelukkig zeurt Stan niet en lopen we rustig door. Ondanks de wandeltijd, moeten we nog op onze bagage wachten en dan kunnen we op zoek naar mijn schoonvader. Voor ons gevoel midden in de nacht, maar in Nederland om half 8 's avonds, rijden we weg van Schiphol. Thuis drinken we nog een kop koffie en spelen de kinderen weer met hun eigen speelgoed. We douchen en om 10 uur liggen we allemaal in bed. Opnieuw benieuwd naar wat de jetlag ons brengen gaat en opnieuw wordt ik als eerste wakker, om 7 uur. Pas om 8 uur gaan we eruit, dat valt erg mee! Eigenlijk zouden we zo'n reis door Thailand zo nog een keer kunnen doen, die paar rot-uren in het vliegtuig zijn we nu alweer vergeten :)

Ko Lanta ontdekken met de auto

Onze eerste morgen op Ko Lanta begint vroeg dankzij wekker Mats. Stan haalt hem uit zijn tentje en voor zeven uur liggen ze bij ons in bed. Wij draaien ons liever nog een keer om, maar er is geen ontkomen meer aan. Omdat het nu nog niet zo heet is buiten, besluiten we naar het strand te gaan. Hiervoor trekken we de zwemkleding aan en lopen op blote voeten de 8 meter naar het strand. Het is nu eb en we zien veel stenen in de branding, dit is voor de jongens minder leuk dan het zand van gistermiddag. We kijken wat rond en zoeken visjes in het heldere water, dat net zo warm aanvoelt als de buitentemperatuur. Helaas zitten er ook kleine beestjes in het zand die bijten, bij mij zelfs tot bloedens aan toe. We houden het dan ook snel voor gezien. Toch zit vooral Mats alweer helemaal onder het zand. We gaan even douchen en daarna ontbijten we met Jos, Maartje en Pien die ook net uit bed komen. 

Het ontbijt wordt geserveerd bij het zwembad, door een knorrige manager. Eerst moeten we de bestellingen op briefjes invullen, om het vervolgens mondeling te herhalen en dan weet hij nog niet wie wat besteld heeft. Het smaakt er echter niet minder om. Ondertussen wordt de auto afgeleverd en na het ontbijt pakken we wat spullen in tassen en gaan we op pad. De auto is precies groot genoeg voor ons allemaal en wat tassen, zo kunnen we lekker op ons gemak het eiland verkennen. We beginnen met tanken, want de benzinemeter geeft al snel nog maar 1 streepje aan en we weten niet of er veel tankstations zijn. Het eiland is volledig gericht op brommers en dit is bij de pomp te merken. Jos staat in de volle zon als hij wat briefgeld in een tankautomaat stopt, om vervolgens de teller van 340 naar 0 baht terug te zien lopen... Heel langzaam... De benzine is op het eiland bijna 2 keer zo duur als in de rest van het land, maar we gaan toch niet veel kilometers rijden. Aan de overkant van het tankstationnetje zien we een aapje aan een touwtje, zo'n typisch voorbeeld van de Thaise toeristenindustrie wat ons nogal tegenstaat. 

Na het tanken kunnen we op pad naar de mooie stranden. Christiaan rijdt meteen al de verkeerde kant op en zo komen we aan de andere kant van het eiland terecht. Aan 'onze' westkant liggen de zandstranden, aan de 'andere' oostkant mangrove en rotsen. We rijden door naar een restaurantje met een mooi uitzicht over het rotsstrand en wat kleine eilandjes voor de kust. We genieten van het prachtige beeld en het briesje en ook de ijskoffie smaakt hier prima. De kinderen maken de huispoes helemaal gek, het beestje wordt gevonden in alle verstopplekjes en vlucht uiteindelijk het restaurant maar uit. Als we betalen met iets te groot geld (het grootste biljet is hier 1000 Baht / 25 euro), rijdt de eigenaar op de brommer weg om 5 minuten later pas weer terug te komen met wisselgeld. Wij wachten wel hoor, ik hoop alleen dat Mats zijn koelkast niet ontregeld heeft door op alle knopjes tegelijk te drukken. 

We steken het eiland weer over, op zoek naar Bamboo Beach of Nui Beach, dit schijnen de mooiste baaien te zijn. Het is echter niet zo makkelijk om met een auto het strand te bereiken. Als we bij een restaurantje kijken, is dit niet het gewenste mooie strand. Bij de volgende baai zitten we goed en er lopen net een paar apen over een gebouwtje naast de parkeerplaats. Leuk om te zien! Via een verlaten restaurant wandelen we Bamboo Beach op. Weinig bamboe te zien trouwens, maar wel een prachtig strand, mooie rotspartijen en de jungle op de achtergrond. Er staat een windje en we zitten hier heerlijk. De kids vermaken zich in no time weer met zand en water. Stan en Pien gaan helemaal op in hun spel en bakken zandtaarten en schelpenkoekjes. Jos en Christiaan weerhouden Mats ervan om met kleren en al het water in te lopen, de zwemkleding ligt nog in de auto. Als ik Mats even overneem, zit hij meteen in de branding, heerlijk toch met dat warme water! Hij vind het prachtig en heeft totaal geen angst, mooi om te zien. Wel even opletten natuurlijk want de golven worden hoger en het water lijkt te stijgen. We maken nog wat foto's bij de rotsen en dan is het mooi geweest. Bij het verlaten restaurant lenen we een tuinslang om iedereen weer van het zand te ontdoen. Bij Stan en Mats betekent dit een volledige douche, ze zitten weer helemaal onder. Terug bij het resort gaat Mats lekker slapen en ik zoek een hotel voor onze laatste 2 nachten strandvakantie. Op advies van Jos en Maartje gaan we naar Railay Beach, een strand dat je alleen per boot kan bereiken en wat in alle top-5 mooiste stranden van Thailand terugkomt. Ik twijfelde of dit haalbaar is met kids en bagage, maar Jos en Maartje nemen mijn twijfels weg en dan is de reservering snel gemaakt. We zullen niet snel weer in deze regio komen en dan kunnen we maar beter naar het mooiste plekje gaan...

We stappen in de auto, op weg naar een vooraf gekozen restaurantje. Dit kunnen we niet vinden en we belanden bij een hippie strandje met lege restaurantjes waar de muziek flink hard staat. Dit is niet helemaal wat we zoeken met de kids erbij en we besluiten verder te rijden. We vinden onderweg nog wel het gezochte restaurant, maar dit is zo klein en we willen de kinderen graag wat ruimte geven. We rijden dan maar door naar 'Markus', het restaurant van gistermiddag. Hier eten we verschillende curries en het smaakt weer goed. Via de 7eleven voor een ijsje, rijden we snel weer terug naar het hotel. Hier gaan we nog een keer echt douchen, wat een zandzooi. Dan liggen de kinderen er voor hun doen op tijd in. Wij gaan buiten zitten en zien de lucht steeds dreigender worden. En jawel hoor, we krijgen een regenbui en het begint nog heviger te onweren dan we al zagen. Heerlijk om naar te kijken! Nadat Maartje het potje hartenjagen heeft gewonnen, blijven we nog even op het terras hangen om naar het weer te kijken, de regen brengt ook fijn wat verkoeling met zich mee. 

De volgende morgen starten we rustig op, ook al zijn we weer op tijd wakker. We ontbijten binnen in het restaurant, volgens de manager gaat het zo regenen. Het is flink bewolkt en er komt veel wind van zee, wat wij eigenlijk wel lekker vinden. Vandaag willen we naar het nationale park op het zuidelijke puntje van Ko Lanta en daar is het weer heel geschikt voor. Eerst laten we de kinderen nog lekker spelen in een overdekte ruimte naast het zwembad. Van matten en kussens maken ze hun eigen speelparadijs. Helemaal bezweet komen ze bij de huisjes terug, ze trekken zich niets aan va de hitte. Ook rennen ze naar de auto toe en na een opmerking 'moeten we nou weer achterin' gaan Stan en Pien gezellig achterin zitten. Hoe minder we op ze letten, hoe beter ze elkaar vermaken, perfect! We rijden ongeveer een half uurtje, weer via een benzinestation, voordat we bij het nationale park aankomen. Reisgidsen en de medewerkers van het hotel waarschuwden ons voor agressieve apen die uit zijn op onze spullen. Bij de toegangspoort naar het park zien we de eerste exemplaren. Als Jos uit de auto stopt om het entreegeld te betalen, springt een brutale aap op ons dak. Ik open mijn raampje om Jos te informeren en dan steekt de aap direct zijn arm naar binnen. Mijn eerste reactie is 'raam dicht' en dit levert de aap een zere vinger op, die bleef tussen raam en deur zitten. De aap schiet weg als ik het raampje weer ietsje open. 

Het is nu nog een klein stukje rijden naar de parkeerplaats bij het meest zuidelijke stukje Ko Lanta. Hier is een mooi park aangelegd met zicht op een zandstrand in een mooie baai en een rotsstrand met jungle. Het meest zuidelijk is de vuurtoren op een heuvel en dat wordt het doel van vandaag. De bewolking zijn we kwijtgeraakt, de verwachte regen kwam ook niet meer. Hierdoor is het wel erg warm om te wandelen. Maar terwijl Maartje en Mats bij een soort hut blijven, gaan wij met z'n vijven de heuvel op. Stan en Pien klauteren flink met ons mee en na een korte maar bloedhete klim worden we beloond met het mooie uitzicht. Aan de ene kant de baai, aan de andere kant het rotsstrand en daarachter het regenwoud dat hier nog niet gekapt is. Echt mooi dus! De klauterpartij naar beneden vind ik nog lastiger dan omhoog, badslippers zijn niet zo handig op deze locatie. Maar we zijn snel weer beneden, waar we even bijkomen en wat drinken bij Maartje. We wandelen vervolgens naar de andere kant van de baai. Hier begint een nature trail van 2 kilometer maar dit willen we de kids niet aandoen. Wel spelen we nog even met een schommel die aan een boom hangt, ook dit zorgt voor veel lol bij Stan en Pien. 

Als we even later terug lopen naar de parkeerplaats, komen we alsnog de apen tegen. En zo agressief... Ze zitten elkaar rustig te vlooien en lijken bang van ons te zijn. We laten ze maar met rust en stappen weer in de auto. We willen gaan lunchen en hiervoor rijden we naar een restaurantje dat we gister niet bezochten omdat het niet op het goede strand lag. Er zijn geen andere gasten en ook op het strand is het rustig. De kids spelen weer lekker met zand en stenen als we wachten op het bestelde eten. Dit smaakt goed, net als de ijskoude koffie en bananenshake. We kijken nog even rond en dan gaan we weer op pad. Ik wil Mats in de auto laten spelen, zodat we niet weer de hele middag bij het huisje hoeven te blijven. Dit lukt snel en opnieuw maken we de oversteek naar de andere kant van het eiland. We kijken vanuit de auto even rond in Old Ko Lanta Town, een dorpje op palen aan de rotskust, wat er gezellig maar erg warm uitziet. We rijden verder langs de mangrove. Net als 3 jaar geleden in het gebied rondom Sam Roi Yot National Park, zien we dat mangrovebossen moeten wijken voor garnalen- en viskweekvijvers. Toch zien we hier veel meer mangrovebos dan 3 jaar geleden. We rijden langs een monkeyschool en vermoeden opnieuw een op toeristen gerichte plek voor dierenmishandeling. Dit blijkt te kloppen als we Tripadvisor checken, dit gaan we dus zeker niet bezoeken. We rijden verder en terwijl we langs de brug naar het vasteland rijden, wordt Mats alweer wakker. Hij blijft eerst huilen maar wordt vrolijk, dus prima zo. Het is tijd voor strand en een ijsje, maar dit kunnen we niet makkelijk vinden. 

Maartje leert ons een nieuw woord: resort-crashen. Als je maar wat te drinken of eten bestelt en betaalt, laten medewerkers van een luxe resort je gebruik maken van de luxe faciliteiten van het resort. We rijden een luxe resort op, in de hoop op een restaurantje bij het strand. Dit blijkt lastig te zijn, want zwemmen kan hier niet in de zee, maar wel in het zwembad. We worden met een taxiwagen van het resort naar het zwembad gebracht, waar we een drankje voor onszelf en een beker ijs voor de kinderen bestellen. Nog voordat de drankjes gebracht zijn, liggen de kinderen en de mannen in het zwembad. Er is een glijbaantje bij het kinderzwembad, helemaal leuk natuurlijk. Maartje en ik kijken rond op het resort en relaxen bij het zwembad, heerlijk zo! Dankzij het windje is het hier ook niet zo bloedheet. Na een uurtje hebben we het wel weer gezien en worden we weer teruggebracht naar de auto. We zoeken een restaurantje op, om er een paar kilometer later achter te komen dat het gesloten is ivm het laagseizoen. We rijden verder naar een ander strandje waar een paar restaurantjes zijn. Hier spelen de kinderen opnieuw in het zand en even later wordt het eten gebracht. Onze Mexicaanse gerechten zijn niet echt best en de pizza's van Maartje en Jos zijn voorzien van een nogal pittige saus, maar de kinderen eten weer lekker van de macaroni. Na een paar foto's op het strand bij zonsondergang, rijden we het laatste stukje terug naar ons hotel. Terwijl Christiaan en Maartje de kinderen nog een laatste ijsje geven, ruimen Jos en ik de auto leeg en boeken bij Nina van de receptie een busje dat ons morgen naar Krabi Airport brengt. De bus rijdt daarna verder om ons af te zetten bij een pier, voor de boot naar Railay Beach. 

Tijdens ons laatste avondje samen spelen we opnieuw hartenjagen en drinken de drankjes op die niet mee kunnen in de koffers. Morgen vliegen Jos en Maartje met Pien naar Bangkok, voor de terugvlucht naar Amsterdam de dag erna. Wij volgen 2 dagen later, als we ook Railay Beach hebben bekeken. De volgende morgen is Mats al voor half 7 wakker en helaas gaat hij ook niet meer slapen. We pakken de koffers alvast maar in en dan gaan we ontbijten. Het weer ziet er opnieuw dreigend uit en als de kinderen na het ontbijt in de relaxruimte gaan spelen, breekt de regenbui los. Mats trekt zich er niets van aan en loopt lekker rond bij het zwembad. Ik sta er met een paraplu bij, toch een beetje gevaarlijk naast dat diepe zwembad. Stan en Pien vinden het een goed idee om het nat geregende hout in de relaxruimte af te drogen en voor we het doorhebben, gebruiken ze hiervoor alle handdoeken die zijn klaar gelegd voor zwemmers. Oeps, sorry voor de dames die de was moeten doen... Ze vermaken zich wel goed en zo kunnen wij de rest van de bagage inpakken. Even na half 11 rijdt er een busje voor bij de receptie en we vertrekken op tijd naar het vasteland. Terwijl Mats in slaap valt, gaan we met de auto weer op de veerboot en dan is het niet ver meer naar de luchthaven van Krabi. Ik zwaai Jos, Maartje en Pien uit met een slapende Mats op schoot en daarna rijdt de taxibus verder naar de pier. 

Ko Lanta met z'n allen

De laatste ochtend in het heerlijke SibSan resort genoten we nogmaals van het ontbijtbuffet. Daarna trokken we de zwemkleding aan, we hoefden pas om 12 uur weg dus alle tijd om lekker te spelen en af te koelen. De olifanten hadden we al voor het ontbijt uitgezwaaid, dus we bleven zo lang mogelijk in het zwembad. Uiteindelijk reden we iets na 12 uur weg van het resort, op naar de luchthaven van Chiang Mai. 

Chiang Mai is best een grote stad en de luchthaven ligt er net onder, wij kwamen uit het noorden. Ons navigatiesysteem gaf een route aan dwars door de stad. We gingen ervan uit dat borden ons wel op de ringweg zouden wijzen, zodat we een slimmere route naar de luchthaven zouden vinden. Maar helaas, geen bordje Airport te vinden, dus konden we nog een keer de stad goed bekijken. Brommertjes overal, taxi's die van links naar rechts schieten en niemand die zich iets aantrekt van verdrijvingsvlakken ter verbetering van de doorstroming. Christiaan rijdt hier lekker in mee en zonder problemen kwamen we aan bij de luchthaven. Hier was het wel even zoeken naar het inleverpunt voor huurauto's en vervolgens naar iemand van Budget die onze auto ging goedkeuren. We waren bijna 3 uur van te voren op de luchthaven, we moesten toch uit ons hotel en alles zat mee onderweg. Inchecken was nog niet mogelijk, dus hebben we lekker even bij de Starbucks gezeten. 

Uiteindelijk ging de tijd op de luchthaven best snel, ook al is er nauwelijks iets te doen. Voor Stan is het vliegen het hoogtepunt van de vakantie en het is heerlijk om te zien hoe hij bezig is met de vliegtuigen. We hebben dan ook bijna een uur voor een raam gezeten. We vlogen met AirAsia, de EasyJet van het oosten en ik verwachtte dan ook weinig service. Maar dit viel enorm mee, we kregen stoelen vooraan en hadden uiteindelijk 2x3 stoelen. Helaas was Mats niet goed gehumeurd, hij was niet te houden in het vliegtuig. Hij wilde alleen maar lopen en klieren, waardoor de vlucht van 2 uur toch best lang duurde. Vervolgens mochten we in Krabi nog wachten op de bagage en was het donker tegen de tijd dat we een taxi instapten. 

Ik had thuis al een guesthouse geboekt voor deze avond, ervanuit gaande dat we geen zin meer hadden om iets te zoeken na de lange dag. Het beeld dat ik op Booking.com van het guesthouse had gekregen, kwam helaas totaal niet overeen met de werkelijkheid. Veel lawaai van een drukke straat, een badkamer die op een balkon was gebouwd en er werd geen Engels gesproken. Eten behoorde al helemaal niet tot de mogelijkheden. Gelukkig was dit maar voor 1 nachtje. Terwijl Christiaan Mats in zijn bedje legde, liepen Stan en ik nog even naar de 7/11, waar hij helemaal zelf mocht kiezen wat zijn avondmaaltijd werd. Het was al half 8, maar de knakworst-tosti ging er makkelijk in. Ook onze tosti's waren prima, weer eens wat anders dan de luxe diners van de afgelopen dagen. We zijn erg vroeg gaan slapen en hebben de hele vakantie niet zo'n slechte nacht gehad als deze. 

Als Mats wakker is gaan we allemaal ons bed maar uit, zo lekker ligt het toch al niet. We ruimen de koffers weer in en lopen naar de 7/11 voor een ontbijtje en koude koffie. Dit eten we op bij de rivier, waar we lekker opwarmen en naar bootjes en wat kunst kunnen kijken. Even later komen Jos, Maartje en Pien aanrijden, het is erg fijn om ze na ruim een week weer te zien. We vermaken ons prima met z'n viertjes, maar vooral de avonden zijn toch veel gezelliger met meer. Een uur later vertrekt ons busje naar Ko Lanta, een rit van 2 uur inclusief een bootovertochtje. Het voordeel van zo'n busje is dat je allemaal lekker relaxed zit, de kids kunnen lekker spelen en we hoeven niet na te denken over de juiste route. Het nadeel is dat we een irritante chauffeur hebben die 3 keer stopt onderweg en af en toe als een debiel aan het inhalen is. Maar ja, dat doen ze hier allemaal. Hij weet prima het resort te vinden en daar worden we welkom geheten door Nina, een fijne dame die in tegenstelling tot de gemiddelde Thaise receptioniste wel weet hoe je het je gasten naar hun zin kan maken. De huisjes zijn helemaal prima, staan op een meter of 8 van het strand en zijn lekker ruim. 

We hebben nog niet gelunched en helaas blijkt het restaurant van het resort alleen voor ontbijt geopend te worden. Op advies van Tripadvisor lopen we een paar 100 meter en eten we een late lunch aan het strand. Het is warm, bloedheet, maar aan het strand is het met een briesje nog goed uit te houden. De Thaise gerechten smaken hier erg goed en Stan en Pien zijn lekker aan het rennen samen. Omdat ze goed hebben gegeten, mogen ze bij de 7/11 een ijsje halen terwijl wij hier wat boodschappen doen. Terug bij het resort gaat de zwemkleding aan en hangen we rond bij het strand. De volwassenen in de schaduw, veel te warm daarbuiten, maar de kinderen trekken zich daar erg weinig van aan. Heen en weer rennen naar de branding voor een emmertje water moet kunnen in de volle zon... Mats krijgt ook door hoe leuk de golven zijn en zo staat Christiaan ook nog even flink te zweten, want hem kunnen we echt nog niet alleen laten gaan. De kids zitten helemaal onder het plakzand en na een snelle douche gaan we nog even met z'n allen zwemmen in een warm zwembad. Hierdoor komen we weer goed op temperatuur, heerlijk! 

We kleden ons weer aan en lopen dan tijdens de zonsondergang over het strand naar de restaurantjes. Naast het restaurant van vanmiddag zit een Griekse taverna, ook wel eens lekker na zoveel Thais eten. Een Grieks echtpaar is de crisis ontvlucht en nu al 4 jaar bezig met hun restaurant op het strand van Ko Lanta. Het is moeilijk, maar ze lijken er toch wel lol in te hebben. De tzatziki met pitabrood vooraf belooft veel goeds en vooral veel knoflook. Het hoofdgerecht valt mij wat tegen, maar de anderen zitten heerlijk te smullen. Als de kids wat gegeten hebben, kunnen ze heerlijk in het zand spelen met aangespoelde stenen en schelpen. Het zoontje van de kok (?) speelt gezellig me ze mee. Als wij ook uitgegeten zijn, lopen we met zaklampjes over het donkere strand weer terug. Dit is voor Pien en Stan best spannend, zeker omdat er behoorlijk wat aangespoelde kwallen liggen. Ook de heremietkreeftjes worden niet echt gewaardeerd. Maar het is maar een korte afstand en we zijn snel weer bij onze huisjes. Mats is in de draagzak in slaap gevallen en merkt niet eens dat we zijn lijf van het meeste zand ontdoen en hem in zijn tentje leggen. Ook Stan gaat lekker slapen en dan gaan wij voor ons huisje zitten met een drankje en een kaartspel. Het is nog steeds ontzettend warm en als het briesje ermee ophoudt, zweten we bijna van onze stoelen af. Die drankjes zorgen voor een paar kleine boertjes en de hele avond hangt er een knoflookwalm om ons heen, misschien dat het wat muggen afschrikt, maar het is om onpasselijk van te worden. Na het potje hartenjagen zoeken wij ook de verkoeling van de airco op en slapen heerlijk in fijne bedden.

We blijven hier 3 nachten en hebben voor morgen een auto gehuurd voor 7 personen, zo kunnen we lekker op ons eigen tempo het eiland verkennen!