Fantastische dagen bij Tipi Jungla

TIjdens onze huwelijksreis sliepen we voor de eerste keer bij Tipi Jungla, mijn favoriete lodge in Costa Rica. De locatie is fantastisch, de tipi's meer dan bijzonder en nergens voel je je zo midden in de natuur als in deze lodge. Mario en Manon zijn zeer gastvrij en sinds ons eerste bezoek hebben we contact gehouden. Twee jaar geleden sliepen we hier met Stan en nu gaan we met ons gezinnetje in een tipi. Helaas kunnen Ron, Ans en Els niet in een tipi terecht en daarom hebben we voor hun een hotel in Dominical geboekt. We gaan in Dominical eerst even kijken en lunchen op het strand. De broodjes en patatjes smaken prima. We checken in bij Villa's Rio Mar, waar Ron, Ans en Els verblijven. Het ziet er heerlijk uit, een mooi zwembad, fijne kamer en flink restaurant. Als de koffers op hun kamer staan, rijden we verder naar Tipi Jungla. 

Het is fijn om Manon, Mario en hun zoontje Matteo weer te zien en natuurlijk ook om de prachtige tipi-tent weer een paar dagen als 'eigendom' te beschouwen. Stan en Mats zijn ook flink onder de indruk van de tipi en de klamboes, ze vinden het helemaal leuk. We laten Ron, Ans en Els de lodge zien, voordat zij het hobbelweggetje weer afrijden terug naar hun eigen hotel. Wij genieten van een vers drankje, kletsen bij met Manon en Mario en genieten van de zonsondergang. Matteo laat zijn speelgoed zien, een tafel vol met autootjes en een paar bruggen van planken waar de auto's overheen gereden kunnen worden. Stan en Mats spelen heel snel mee, ze vinden het duidelijk erg leuk om weer eens lekker te spelen. 

Mario regelt ondertussen een paar pizza's als diner, die heerlijk smaken. Daarna is het bedtijd en lopen we terug naar de tipi. Stan, die 2 jaar geleden nog bang was voor boomwortels, loopt nu met een lampje in het donker voor ons uit. Zo stoer, doet zelf de tipi voor ons open en gaat heerlijk slapen in zijn eigen bed onder de klamboe. Mats blijft bij ons in bed, we zien het niet zitten om zijn tentje op de grond van de tipi te zetten, waar al het ongedierte vrij rond kan lopen. Het tweepersoons bed is super kingsize dus we hebben ook helemaal geen last van ons slapende mannetje. Ik ga tegelijk met de jongens slapen, wetende dat we vroeg uit bed gaan. 

Ik word diverse keren wakker 's nachts, toch wat onrustig door de vele geluiden om ons heen. Om 5.15 uur wordt Mats wakker en is de nacht ten einde. Stan blijkt in zijn bed verplaatst te zijn zodat hij met zijn hoofd op een tafeltje ligt, hij heeft blijkbaar geen last van de klamboe die om zijn gezicht gevouwen ligt. Hij wordt even later ook wakker en dan kijken de kids nog even een filmpje op het grote bed. Rond half 7 gaan we naar de Palenque voor een ontbijt van pannenkoeken met vers fruit, lekker! Christiaan en Mario gaan na het ontbijt wandelen met Ron, Ans en Els in Haciënda Baru en Manon en ik blijven met de kids bij de lodge. We hebben het speelgoed van Stan en Mats ook meegenomen naar de Palenque en al snel worden er weer bruggen gebouwd voor de Lego-auto's en de autootjes van Matteo. 

Als Christiaan en Mario terug zijn van Haciënda Baru, maken we een plan voor de rest van de dag. We laten de kids eerst nog even spelen en gaan dan lekker lunchen bij een restaurant in de buurt. Verder willen we naar het strand en 's avonds eten we wat simpels in de lodge. De dag vliegt om, met ondertussen een paar mooie fotomomenten. We zien kikkers, een schorpioen met babies op de rug en prachtige vlinders. Helaas zwemt een kaaiman weg voordat ik een foto kan maken en laten de kapucijnerapen zich niet zien. Na de uitgebreide lunch rijden we langs de rivier, misschien kunnen we hier zwemmen in plaats van in de zee. Helaas is de zwemplek door de laatste overstromingen van een paar weken geleden verdwenen, het is te gevaarlijk. De route is wel prachtig en we hobbelen rustig door tot we weer bij de weg naar het strand komen. Als we op het strand zitten, begint het zachtjes te regelen. Mats en Matteo laten zich hier niet door weerhouden en spelen heerlijk in het warme zeewater. Als de regen lijkt door te zetten, kiezen we ervoor om terug te gaan naar de lodge. Als we iets verder van de zee verwijderd zijn, breekt het noodweer los en spoelt het water over de weg. 

We rennen van de auto naar de tipi, maar dan lijkt de regen alweer minder te worden. We spoelen de kids af onder de regenstralen die van de tipi stromen, ze vinden het nog leuk ook om in de regen te douchen. Koud is het dan ook niet. Ze mogen nog even een spelletje spelen op de tablets en dan is het tijd voor onze avondexcursie. Samen met Mario en Matteo gaan we met de auto over het hobbelpad naar de grote weg. Langs het pad zoeken Christiaan en Mario een mooi kikkertje in de bomen, die Mario weer snel weet op te sporen. Hij laat de jongens de kikker in de auto zien. Stan en Matteo vinden het erg mooi, Mats is al hobbelend in slaap gevallen. Ik ga met Mario mee om een paar foto's te maken van het kikkertje en dan hobbelen we in de auto weer naar de lodge. We lopen meteen door naar de Palenque, waar Manon de tafel voor ons gedekt heeft. De broodjes en koekjes smaken prima en zo hebben we toch onze buik weer vol. De kids zijn duidelijk bekaf en na het eten gaan we dan ook weer naar bed. Het regent opnieuw hard en het begint ook te onweren, heerlijke geluiden als je in een tipi ligt!

Woensdag worden we voor de laatste keer wakker in de tipi. Ik ben al vroeg wakker door de geluiden en ontdek dat het weer niet zo mooi is. De regen is wel opgehouden, maar het is nog erg bewolkt. Alles voelt klam en nat aan en het is lekker koel. Als we allemaal zijn aangekleed gaat Christiaan de auto uitmesten, terwijl ik met de kids nog even in de Palenque ga spelen. We zitten al voor 7 uur aan het ontbijt en drinken daarna nog wat met Mario en Manon. We zien nog een prachtige Aracari in de bomen bij de lodge en horen diverse papegaaien en toekans, die helaas te ver weg zitten voor een foto. Ron belt ons dat ze aan het uitschenken zijn bij Villa's Rio Mar en dan gooit Christiaan ook onze spullen in de kofferbak. Het verblijf in de tipi is weer veel te snel voorbij gevlogen. Ook al kijk ik uit naar een warme douche, overnachten in de tipi's zal altijd m'n favoriet blijven. We nemen afscheid en hobbelen dan weer naar de grote weg, waar Ron, Ans en Els al op ons staan te wachten. 

Als we bij Tipi Jungla wegrijden, gaan we nog even richting het strand. We stoppen op de plek waar Mario ons gister liet zien waar het mangrovebos begint. De kaaiman zwom hier weg en ik ben benieuwd of hij er nu wel is. We zien alleen een paar reigers. Als we de auto even aan de kant zetten en uitstappen, zie ik diverse kapucijnerapen door de bomen springen. Allemaal uit de auto en lekker aapjes kijken! We storen de apen duidelijk bij hun ontbijt, maar de beestjes zijn erg nieuwsgierig en dit levert leuke foto's op. 

We hebben vandaag niet zo'n lange rit op het programma staan, er is dus nog genoeg tijd om via het strand van Manuel Antonio te rijden. Hier ligt het meestbezochte nationale park van Costa Rica, met prachtige stranden. We kiezen ervoor om naar het openbare strand te gaan in plaats van het dure nationale park. De kinderen maakt het toch niet uit wat voor zand we hebben en wij vinden de kust hier ook prachtig. De schepjes en emmertjes worden volop gebruikt en ook het springen in de golven is weer een feestje. Als Ron alle hoeken van de prachtige baai heeft gefotografeerd, drogen we ons af bij de auto en gaan we weer verder. We rijden in ruim een uur naar Jaco, de lelijke strandstad met torenflats. Hier hebben ze in ieder geval wel een lekker broodje van de Subway, heerlijk geluncht! 

Na de lunch bespreken we de mogelijkheid voor een boottocht over de Rio Tarcoles. We rijden eerst naar het kantoortje van de boottocht, voordat we naar de lodge gaan. In Tarcoles ziet de lucht er echter zo dreigend uit, dat we ervoor kiezen om niet vanmiddag maar morgenochtend de tour te doen. We kopen nog wat boodschappen en rijden door naar de Cerro Lodge, iets ten noorden van Tarcoles en nationaal park Carara. Dit park staat bekend om de vele vogels, onder andere de rode ara, en grenst aan de Rio Tarcoles. We stoppen bij de brug over de rivier, een stop die iedereen maakt die ooit over de weg langs de Pacifische kust rijdt. Vanaf de brug zie je een grote groep krokodillen en net als 2 jaar geleden maakt dit vooral op Stan veel indruk. We vinden het allemaal een mooie plek trouwens. 

Nu is het echt niet ver meer naar de Cerro Lodge, die ik heb uitgekozen omdat er veel rode ara's komen. Ik ben benieuwd!!

In de quetzal vallei

Op zondagmorgen kunnen we rustig aan doen, maar we zijn er weer voor zonsopgang bij. Een mooie zonsopgang dit keer, met uitzicht op de Orosivallei. Om 7 uur staan de spullen klaar voor vertrek en zitten wij bij Marta aan het ontbijt. De eigenaresse van de B&B zorgt meer dan goed voor haar gasten. Ze heeft onze was gedaan, geeft nuttige tips en serveert een heerlijk ontbijtje. Na het ontbijt nemen we afscheid van haar en haar hond en vertrekken naar de Jardines de Lankaster, een botanische tuin bij Cartago. Als we even na half 9 arriveren, kunnen we niet eens direct naar binnen.

We betalen de entree en wandelen als eerste de orchideeënkas in. Ze schijnen 1600 soorten orchideeen te hebben, die wij onmogelijk allemaal kunnen bekijken. De meeste bloeien helaas niet, maar toch zien we een aantal prachtexemplaren. Het is lekker warm in de kas en na een rondje te hebben gelopen, wandelen we de tuin in. Er is een wandelroute van een paar kilometer, via verschillende soorten tuinen. De Japanse tuin is erg mooi aangelegd en bevat onder andere zo'n 60 soorten bamboe, interessant om te zien. De cactustuin is ook indrukwekkend. Maar de meeste indruk maken toch de typisch Costa Ricaanse bloemen zoals heliconia's, firetorch flowers en bananenplanten. Ook de mooie vlinders en vogels maken een bezoek aan deze tuin meer dan de moeite waard. Wat we ook niet eerder zo duidelijk hebben gezien, zijn de bladsnijdermieren die vakkundig een plant slopen en de blaadjes meenemen naar hun nest. Na ongeveer 2 uur zijn we bij de uitgang, waar we eerst een kop koffie drinken, voordat we onze weg vervolgen.

Het reisdoel van vandaag is San Gerardo de Dota, een dorpje in de quetzalvallei, hoog in de bergen. Vanuit de botanische tuin rijden we eerst via diverse voorsteden van Cartago naar de voet van het gebergte. Stan vraagt ons plotseling of er een gevangenis is, nou die associatie is niet vreemd bij alle hekwerken en tralies die men hier om de huizen heeft. Het ziet er niet echt gezellig uit. Voor we de bergen inrijden, gooien we de tanks van de auto's nog een keer vol en dan gaan we gestaag omhoog. De route is prachtig, erg groen en af en toe is er nog een klein dorpje. Het aantal dorpjes neemt rustig af, totdat we boven op de berg zijn. We rijden hier op de grens tussen de Caribische en Pacifische kant van Costa Rica, met prachtige uitzichten aan beide kanten. Tegen de verwachting in rijden we veel in de zon, met af en toe een wolk die voor wat mist zorgt. 

Ik wil eigenlijk ergens lunchen bij een restaurant met een mooi uitzicht, maar we zien geen geschikte gelegenheid. Zo zijn we sneller dan verwacht bij de afslag naar San Gerardo de Dota, waar de weg stijl naar beneden de vallei in gaat. Het is dan nog 11 kilometer naar ons hotel en volgens Google Maps doen we daar ruim een half uur over. En dat blijkt nog te kloppen ook. Een van de eerste eetgelegenheden die we tegenkomen is de Cataratas-lodge. Hier kunnen we kiezen uit kip of forel, uit de forellenvijver naast het restaurant. De vis smaakt erg lekker, ook al is hij gefrituurd. Het sapje, de salade en de rijst smaken er prima bij. Voor de kids zijn er frietjes en Stan eet ook flink wat rijst mee. Mats vindt de vis het allerlekkerst. 

Als de buikjes gevuld zijn, is het nog steeds droog buiten. We overwegen de mogelijkheid om naar de waterval te lopen, een wandel- en klauterpad van 800 meter lengte. Ik besluit dat de kids niet mee hoeven, vanmorgen ging het wandelen al niet helemaal uit vrije wil en nu heeft Stan er echt geen zin in. Ik blijf bij de kids terwijl de rest de wandeling gaat maken. De eigenaar van het restaurant komt met een bakje visboer naar Stan toe en daarmee is onze tijdsbesteding bepaald. De ruim 100 viskorrels gooien we 1 voor 1 naar de vissen, die gretig naar het voer springen en zwemmen. Het is een leuk gezicht en Stan en Mats vinden het prachtig. Als het bakje voor drie kwart leeg is, begint het te spetteren. We schuilen onder een afdakje bij de vijver, maar al snel gaat het zo hard dat we besluiten weer in het restaurant te gaan zitten. Nu ben ik echt blij dat ik niet mee naar de waterval ben gelopen. 

Schuilend voor de regen in het restaurant, kunnen we mooi de kolibrie feeder in de gaten houden, talloze verschillende kolibrietjes komen hier suikerwater drinken. De ene is nog mooier dan de ander, helaas is het onmogelijk om met de kids erbij foto's ervan te gaan maken. NIet veel later komen Els en Ron bij het restaurant aan, zij zijn teruggekeerd toen het harder ging regenen. Het valt nog mee hoe nat ze zijn. Een kwartiertje later komen ook Christiaan en Ans terug, wel volledig doorweekt. We hebben gelukkig alle bagage bij ons, dus droge kleren zijn snel gevonden. We zeggen gedag tegen de mensen van het restaurant en rijden het laatste stukje van onze route naar de Suenos del Bosque lodge. San Gerardo de Dota is eigenlijk een lange weg vanaf de snelweg op de berg naar beneden. Onze lodge is een van de laatste in de lange rij. De lodge is erg mooi en het huisje is ook prima, lekker ruim met voor ons 3 tweepersoons en 2 eenpersoons bedden, we hadden hier wel met z'n allen kunnen slapen. Als dit niets uit blijkt te maken voor de prijs, houden we toch 2 huisjes. 

Omdat we tussen de middag zo uitgebreid hebben gelunched, vinden Ron, Ans en Els het niet nodig om 's avonds weer te dineren. Maar we moeten wel wat alternatief voedsel kopen, en bier natuurlijk. In het dorp is geen grote winkel te vinden, het winkeltje waar de hotelmedewerker ons naar toe stuurt verkoopt echt niets meer dan de eerste levensbehoefte. Aangezien we nog meel hebben, kies ik voor eieren, boter en melk voor een stapel pannenkoeken. Thuisgekomen drinken we een drankje en dan bak ik de pannenkoeken, toch een uitdaging zonder de mixer en fijne koekenpannen van thuis. De pannenkoeken smaken er niet minder om. Helaas ben ik te laat gestart met bakken en zijn Stan en Mats te moe om te eten. Ze eten ieder nog geen halve pannenkoek op, zo blijft er nog genoeg over voor Ron, Ans en Els. De kids liggen op tijd te slapen en wij volgen niet veel later, we gaan namelijk de wekker zetten!

Vanmorgen ging de wekker om 5 uur af. Nou ja, eigenlijk was ik om half 5 al wakker doordat de babyfoon het sein 'batterij leeg' gaf. Het was nog erg donker, waarop ik me afvroeg of ons doel van deze vroege vogel actie wel zinvol is. We hebben namelijk begrepen dat de beste kans om een quetzal te spotten rond half 6 is. En niet bij het hotel, maar een stukje terug in de vallei. Aangezien de quetzal een van de mooiste vogels van Costa Rica is, en we deze nog niet eerder goed in beeld hebben gehad, vinden we dit wel een vroeg ritje en wandeling waard. Ans is zo lief om bij de kinderen te blijven en Ron en Els gaan mee op quetzal-jacht. We hebben 2 opties: een locatie op advies van de hotelmedewerker en een locatie op advies van een weblog dat ik eerder las. De eerste optie blijkt geen topper, we wandelen wat rond maar zien niemand en zeker geen quetzal. De tweede optie lijkt in eerste instantie ook weinig op te leveren, de bomen waar we de vogels zouden moeten vinden zitten vol met prachtige begroeiing en kleine vogeltjes, maar geen quetzal. 

Tijdens het wandelen langs de rivier, zien Ron, Els en Christiaan een gids een pad inlopen, richting een uitzichtpunt. Ze halen mij erbij en met z'n vieren lopen we de berg op. Het pad is lekker modderig maar goed begaanbaar. Al na zo'n 50 meter zien we de gids en wat andere mensen naar een boom klimmen. Een man die achter ons aan is gelopen, wijst ons op de boom met het woord quetzal. Doorlopen dus, wat nog best een uitdaging is zo 's morgens vroeg en buiten adem door de hoogte. Maar onze inspanning wordt beloond, nog voordat we het uitzichtpunt hebben bereikt, zien we de quetzals al rond de boom vliegen. Het zijn in ieder geval 2 mannetjes en een vrouwtje, de vogels zijn echt prachtig. Ze gaan af en toe ook netjes voor ons op een tak zitten, zodat we met mooie foto's weer richting het hotel kunnen voor het ontbijt. Rond half 8 zijn we weer bij Ans en de kinderen en die lusten ook wel een broodje. 

We zijn de enige ontbijtgasten in het ruime hotel. Het ontbijt is meer dan lekker. Naast de gekozen ei/omelet/pannenkoek krijgen we vers fruit, een lekker sapje, heerlijke koffie en een plak vers gebakken bananencake. We eten allemaal heerlijk en kunnen er voorlopig weer tegen. Na het ontbijt wilden we gaan douchen, maar het is zo koud in de huisjes dat we dit maar laten. Ik kan kiezen tussen een warme douche in dit koude huisje of een koude douche op onze warme volgende locatie en ga toch maar voor de tweede optie. De anderen kiezen ook voor deze optie en daarom gaan we de koffers weer in de auto laden. Ik ga nog even met de kids naar de speeltuin en dan is het tijd om uit te checken en door te reizen naar de Pacifische kust. Het was prachtig in de bergen, maar wel erg fris! 

Om bij de Pacifische kust te komen, rijden we vandaag over de Cerro de la Muerte. Vroeger werd deze weg al als wandelpad gebruikt. Er zijn veel mensen gestorven op de weg door de kou, in vergelijking met de rest van het land is de 10 graden celsius hier ijskoud en het wordt 's nachts nog kouder. In tegenstelling tot een eerdere keer dat we deze route reden, schijnt de zon en rijden we nauwelijks door de mist. Echt gevaarlijk is de route zo niet, maar wel prachtig met de begroeiing langs de weg en de uitzichten over de valleien. Na een bak koffie vlakbij San Isidro is het nog een uurtje rijden naar de kust, waar we ons gaan opsplitsen: wij slapen 2 nachten in Tipi Jungla en Ron, Ans en Els gaan naar een luxe resort. 

Van het Caribische zuiden naar de Orosi vallei

Het is nog geen 5 uur als ik wakker wordt, volgens mij als eerste van ons allen. Ik ga zo stil mogelijk uit bed en wandel nog voor zonsopgang naar het strand, we zitten tenslotte aan de kant waar de zon uit de zee komt 's morgens. Als ik de deur uitstap zie ik weer grote groepen roofvogels boven ons hotel rondvliegen, wat indrukwekkend! Helaas valt mijn plan in het water, ik sta in de regen op het nog uitgestorven strand. Het miezert dus echt nat wordt ik niet, maar die mooie zonsopkomst die is er vandaag even niet. Ik vermaak me een tijdje met het fotograferen van de golven en de prachtige kustlijn. Als ik terug kom is het nog stil in huis, dus ik blijf even voor de deur zitten tot ik kinderstemmetjes hoor. Om 6 uur zijn we allemaal uit bed en pakken we de koffers in. Even na zeven uur gaan we weer lekker ontbijten, de keuze wordt iedere dag groter en vandaag staan er pannenkoekjes met bakbanaan op het menu, heerlijk! 

Na het ontbijt bepalen we de route voor vandaag en dan kunnen we van start. We rijden weer terug langs de kust tot Limon. Langs de snelweg drinken we een bak koffie in een truckerscafe en opnieuw vergapen we ons aan de giga vrachtwagens. Nu gaat de route weer langs de bananenplantages, tot we linksaf slaan bij Siquirres. Hier rijden we richting de Turrialba vulkaan, de vulkaan die de afgelopen jaren regelmatig uitbarstte en voor overlast zorgde. Het is flink bewolkt, dus we zien niets van de vulkaan. We rijden achter een met bananen volgeladen vrachtwagen de berg op. Met een slakkengang gaan we kilometer na kilometer omhoog. Uiteraard zijn er mensen die minder geduld hebben dan wij en op suïcidale wijze ons en de banenenwagen proberen in te halen. Het gaat allemaal net goed. 

Uiteindelijk kunnen we de banenenwagen en een andere trage vrachtwagen voorbij en rijden we met iets meer tempo door naar het dorpje Turrialba voor de lunch. We zien weinig leuke restaurantjes en komen uiteindelijk uit bij het busstation. Hier zijn verschillende winkeltjes en wij halen een paar hamburgers en frietjes. Het smaakt (een beetje) en we kunnen weer verder, maar niet voordat de kids op een speelgoedauto hebben gereden en alle bussen hebben bewonderd. Het is erg warm hier en we zijn blij als we met de airco aan weer verder kunnen. Het is nu nog zo'n 3 kwartier naar ons volgende huisje, in de buurt van Paraiso. Het paradijs, al valt dat toch wat tegen als je net uit het Caribische paradijs vandaan komt. We hebben 2 kamers geboekt bij de Rinconcito Verde lodge, een B&B van een lieve dame. Het uitzicht vanaf de kamer en de ontbijtruimte is het grootste pluspunt van dit hotel: we kijken uit op de Orosi vallei. Een vallei met een stuwmeer, een lief dorpje en heuvels vol koffieplantages. Erg mooi, al zien we er door de regen en lage bewolking vanmiddag niet veel van. 

Om 4 uur ploffen we in een stoel op ons balkon, nadat we de kamers hebben verdeeld en de koffers uit de auto hebben gehaald. De hond van de eigenaresse is een mooi beest, maar voor Stan en Mats duidelijk een maatje te groot. We blijven dus maar op ons eigen balkon, ook al is het hekwerk niet echt geschikt voor Mats. Ik ga lekker een uurtje spelletjes met ze spelen op het bed, terwijl het noodweer losbarst en alles koud en vochtig wordt. Het is hier sowieso maar rond de 23 graden, even wennen na de 30 graden die we gewend zijn. Een restaurantje is niet bij dit hotel aanwezig, maar we krijgen menukaarten mee van restaurants uit de buurt die thuisbezorgen. Om 6 uur zitten we aan de ontbijttafel met de platjes rijst en nacho's die met hulp van de eigenaresse besteld zijn. Het smaakt lekker! Na het eten gaan de jongens meteen slapen en zitten wij nog een tijdje naar buiten te kijken. Het wordt zowaar weer droog, dan worden ook alle honden uit de buurt wakker en besluiten een blafconcert te houden. Dit geluid horen we nog even. We liggen pas om half 10 in bed :)

We slapen heerlijk in de koelte en worden pas rond half 6 gewekt door Mats. Stan slaapt nog langer door en zo houd ik nog maar net genoeg tijd over om te douchen, voordat we gaan ontbijten. De ontbijtjes zijn erg goed verzorgd en opnieuw genieten we van het mooie uitzicht. Na het eten stappen we in de auto voor een kort ritje naar Cartago. Dit is de oude hoofdstad van Costa Rica en heeft in tegenstelling tot San Jose nog enkele oude gebouwen en een oud centrum. We parkeren naast de Avenida Central en lopen eerst naar de lokale, overdekte markt. Wat is dit toch leuk, ik vind het prachtig om al het fruit, de groente en kruiden te zien die breed zijn uitgestald. En ook iets nieuws: nooit eerder zag ik zoveel verschillende soorten honden- en kattenvoer uitgestald in marktkramen. Bizar. Als we, tot grote vreugde van Christiaan, alle paden bezocht hebben, beginnen we aan een wandeling door de stad. Langs het oude treinstation, een kerk en over de Avenida Central naar het grote plein. Hier drinken we een kop koffie en voeren de kids met opa de duiven. Helaas wilden ze niet uit Stans hand eten, dus mocht hij de maïskorrels op de grond gooien. Mats gooide ook netjes mais voor de duiven neer, om vervolgens naar de beestjes te schoppen. Oeps, nog even opvoeden...

We wandelen de ruïnes van de basiliek in, waar een vijver met grote vissen een leuke afwisseling is op de oude stenen en mooie tuin. Na de oude versie lopen we een kilometertjes bergaf naar de huidige basiliek, een prachtig gebouw met een nog mooier interieur. Er zijn aardig wat mensen in de kerk en iedereen kan rustig rondkijken. De basiliek is een bedevaartsoord en misschien is dat de reden dat diverse mensen op hun knieën door het middengangpad lopen naar het altaar. Mats vond dat in ieder geval erg interessant en ging er op zijn knietjes achteraan. Buiten de kerk is het werkelijke bedevaartsoord, waar een rij van mensen staat te wachten op een beetje water. Ik ken het verhaal erachter niet. We wandelen rustig weer terug naar het stadscentrum. Bij de subway eten we een heerlijk broodje en dan hebben we genoeg Cartago gezien.

Vanuit de stad rijden we naar het dorpje Orosi, we willen nog wel een kerkje bekijken. De originele missiekerk uit 1847 staat nog in dit door, maar als we eraan komen blijkt een bezoek niet mogelijk. Er is een begrafenis en de mensen staan tot ver buiten de kerk te wachten en naar het mooie gezang te luisteren. We staan er even bij te kijken en besluiten dan het museumpje ernaast te bezoeken. Hier liggen veel oude relikwieën die te maken hebben met de de kerk. Christiaan gaat ondertussen een ijsje eten met de kinderen. Als we weer uit het museum stappen, zien we dat de lucht eerder zwart dan wit bewolkt is. We verwachten veel regen, dus we lopen snel weer richting de auto's. De regen laat gelukkig nog even op zich wachten en we kunnen rustig de ijsjes opeten en boodschappen doen. 

Vanuit Paraiso start een rondje Orosivallei, een route van zo'n 50 kilometer. Het eerste deel hebben we gezien vanuit Cartago en we willen de rest ook rijden. Helaas wel in de regen, want zodra we Orosi uitrijden barst de hemel open. Een paar kilometer verder is het weer droog en zo gaat het de hele route door. We zien mooie uitzichten en koffieplantages, het is een fijne route om te rijden. We stoppen bij de ruine van Ujarras, een kerk die in de 18e eeuw werd gebouwd maar nooit is afgerond. Helaas begint het ook hier weer te regenen, maar we lopen toch even het parkje in. De tuin is om de ruïne, in dit geval echt een stapel oude stenen, is mooi aangelegd. Alleen de speeltuin is vergane glorie. Ons bezoek duurt dan ook niet lang. Het is nu nog maar 5 minuten rijden naar ons hotel. 

We worden verwelkomd door 3 Costa Ricaanse kinderen van Stans leeftijd. We brengen de boodschappen naar de koelkast en even later gaat Stan op de kinderen af. Hij is niet zo'n held met vreemden, maar deze meisjes en jongen vindt hij wel interessant. De kinderen blijken in Nederland te zijn geboren, maar wonen al een paar jaar in Costa Rica. Alleen de oudste spreekt nog een paar woorden Nederlands. Maar met handen en voeten en Stan z'n 12 woorden Engels (1 tm 10 en yes/no) weten ze toch aan elkaar duidelijk te maken wat het spelletje is. Stan geniet ervan om weer even met leeftijdsgenootjes rond te rennen. Wij drinken ondertussen een borrel op het balkon. Ons avondeten bestaat uit stokbrood en rookworst, lekker makkelijk. Na het eten gaan de kids weer op bed met een spelletje en dan lekker slapen. Het is vanmiddag zowaar droog gebleven bij het hotel en de temperatuur is fijner dan gisteravond. We kletsen nog een tijdje en dan is het weer bedtijd!

Het mooiste plekje van Costa Rica?

Vandaag was een van de mooiste dagen die ik ooit in Costa Rica heb beleefd. De dag begint uiteraard lekker op tijd, rond half 6 steek ik m'n neus naar buiten en zie een strakblauwe lucht. Dat is een goed begin! Ik ga op het strand wat foto's maken, meer van de visjes dan van de zee. Door het kleine ritje slaan de golven niet op het strand stuk. Voor het strand liggen veel kleine poeltjes met stilstaand water waar hele mooie visjes in zwemmen. Als ik genoeg visjes heb gefotografeerd ga ik terug naar ons huisje, waar de anderen ook klaar zijn voor het ontbijt. We zijn te vroeg in het restaurant en Mats schreeuwt om brood. Als hij na een kwartier eindelijk zijn broodje pindakaas krijgt, eet hij het binnen een minuut op. Het ontbijt smaakt hier prima! 

Na het ontbijt maken we een korte wandeling, we horen de apen aan de overkant van de weg en zien ze even later door de bomen springen. Als we langs het hotel lopen, wil Stan naar huis, hij heeft buikpijn. Hij gaat lekker in zijn bedje liggen terwijl ik een kop koffie maak. 

Een uurtje later is het tijd om te vertrekken naar de chocoladetour. Het Talamanca gebergte, waar wij verblijven, staat bekend om de cacao productie. Vlakbij het hotel zit een chocoladewinkeltje waar ik met Ron en Ans een tour ga maken. De eigenaar van de bijbehorende cacaoplantage leidt ons en een paar Amerikanen en Engelsen rond. Ik had een plantage verwacht zoals de bananen- en ananasvelden. Maar nee, cacao groeit hier gewoon in de jungle, de bomen hebben schaduw nodig en dit krijgen ze van het natuurlijke bladerdak. We lopen door een primair regenwoud waar 100 jaar geleden cacaobomen zijn gepland. De gids legt uit dat de cacaoproductie in Costa Rica ernstig heeft geleden van een schimmel. De cacaovruchten van de oude bomen zijn allemaal geïnfecteerd geraakt en alleen door goed onderhoud van de plantage kan er toch weer voldoende cacao geoogst worden. 

We wandelen over een onverharde weg de berg op, door een prachtig stuk jungle. De gids vertelt van alles over de bomen en dieren die we tegenkomen. Zo vertelt hij over de bullet-ant, het insect met de meest pijnlijke beet. Een beet van een bullet-ant zou voelen als een kogelschot. Niet veel later staat hij iets te vertellen over een cacaoboom en slaat hij een flinke mier van zijn been, inderdaad een bullet-ant. We verbazen ons over de kleine bloemetjes op de cacaoboom, de grote cacaovruchten die we openbreken en de slijmerige zoete smurrie die om een cacaoboon in de vrucht zit. Als je de vrucht doorbijt, proef je de bittere boon die uiteindelijk tot chocolade wordt verwerkt. We zien prachtige felrode kikkertjes, voor de eerste keer zie ik de exemplaren zonder blue jeans. Ook zien we een luiaard hoog in een boom zitten. Het mooiste moment van de wandeling komt als we uitleg krijgen over bepaalde bomen. De gids staat een paar meter van een boom af en plotseling zegt Ans 'kijk eens, zie dat beestje'. Zit er op ooghoogte een luiaard in de boom, zo ontzettend schattig! Ik heb nog nooit een luiaard van zo dichtbij gezien, wat een prachtig moment!

Als we boven op de berg komen, krijgen we uitleg over de fermentatie van de cacaobonen. Dit gebeurt in een paar dagen, waarbij de slijmerige massa in de vrucht gaat gisten en verdwijnt. De bonen die over blijven, worden vervolgens gedroogd in een kas. De bonen die we hier proeven zijn nog steeds ontzettend bitter. We wandelen naar een uitzichtpunt, waar we een chocoladeproeverij krijgen. Het uitzicht is hier onbeschrijvelijk mooi. Ik heb heel wat mooie plekjes gezien in Costa Rica, maar dit uitzicht overtreft echt alles! Niets dan groene jungle en de blauwe zee, met daartussen een paar witte strandjes. Hier kan ik uren naar kijken. Maar daar is geen tijd voor, we mogen verschillende chocolade proeven, waarbij we worden uitgedaagd om op een creatieve wijze te omschrijven wat we proeven. We krijgen 4 stukjes chocola, gemaakt van cacao van 4 verschillende plantages in de buurt. Ik ben niet zo creatief, het is gewoon heerlijk! Vervolgens krijgen we een chocoladedrankje, die ook meer dan overheerlijk is. Chocolade werd vroeger alleen als drankje genuttigd, bij toeval kwam iemand erachter dat je het ook kunt stollen en als reep kunt verhandelen. 

Het laatste deel van de proeverij houdt in dat we nogmaals 4 stukjes chocolade krijgen, maar dit nu gaan mengen met verschillende ingrediënten. Zo maak ik een Thaise variant met curry, gember, citroengras en peper. Erg lekker! Ook de combinatie met verse knoflook en de combinatie met basilicum zijn niet verkeerd. Het toetje, de combinatie van koffie, kokos, vanille en chocola is er een om nooit meer te vergeten. Het water loopt me weer in de mond nu ik dit schrijf en we eten nu even een reepje dat we na de toer hebben gekocht. Ook weer heerlijk!

Na de proeverij wandelen we naar het chocoladefabriekje. Een creatieve geest heeft hier de apparatuur gemaakt en geplaatst om van de cacaobonen chocolade te maken: een koffiebrander om de bonen te roosteren (om bacteriën te doden en de smaak te wijzigen), een vermaler om de schil van de geroosterde bonen te verwijderen (werkt met een boormachine), een vorex-machine om de schillen van de cacao te scheiden (2 stofzuigers met ductape op een lege waterfles van 5 liter aangesloten), een elektrische vijzel om de cacao te pletten en te smelten en als laatste een paar bakken water om de chocola te temperen tot de juiste temperatuur. Vervolgens wordt de vloeibare chocola in mallen gegoten en met een behangafsteker glad te strijken. In de koelkast wordt de chocolade verder gestold voordat het met de hand wordt verpakt. Erg leuk om dit proces te zien en indrukwekkend om te weten dat alles met de hand gebeurd. Er worden, behalve suikerriet, geen stoffen aan de chocolade toegevoegd, alles is puur natuur. Behalve de exemplaren met een extra smaakje, maar ook dat zijn allemaal natuurlijke materialen.

Na de bezichtiging van de fabriek wandelen we de berg weer af. We stappen in een grote koelkamer om een paar reepjes uit te zoeken om mee naar huis te nemen en dan zit de toer er echt op. We zijn meer dan 3 uur zoet geweest en het was iedere minuut en dollar meer dan waard! Mocht je ooit in de buurt zijn, Caribeans is echt fantastisch! Na de tour rijden we langs een frans bakkertje voor een paar stokbroden, die we met z'n allen in het restaurant bij het hotel nuttigen. Ook weer lekker! 

Voor deze middag heb ik een tour geboekt bij het Ara project, een stichting die ik al volg sinds onze eerste Costa Rica reis en die zich inzet voor het behoud van de ara's in het wild. Dit doen ze door gewonde ara's op te vangen en door eieren uit te broeden en de jongen zo op te voeden dat ze terug kunnen worden geplaatst in het wild. Vlakbij ons hotel is de locatie waar de ara's worden uitgezet en hier kun je op afspraak een bezoek aan brengen. We hebben enorme mazzel want het weer is nog steeds prachtig, de afgelopen dagen regende het rond een uur of drie. Bij regen kan het bezoek aan het project niet doorgaan, dus ik ben meer dan blij met het mooie weer. Om 4 uur moeten we ergens in de jungle zijn en daarvoor kan ik nog even zwemmen met Stan en Mats. Lekker even afkoelen! 

Onderweg naar Manzanillo, waar het Ara-project is, zien we honderden vogels in de lucht. In deze tijd van het jaar is er een 'Raptor-migration', zo hebben we tijdens de chocolade tour geleerd. Alle roofdieren reizen van Canada naar Chili. Hier zien we vooral gieren, maar er zweven ook diverse roofvogels tussen, mooi gezicht! 

Dankzij Google Maps kunnen we de locatie makkelijk vinden en als we de auto uitstappen komt het gekrijs van de ara's ons al tegemoet. Twee keer per dag worden de dieren hier bijgevoerd en daarom blijft een groot deel van de uitgezette ara's hier terugkomen. Gelukkig zijn Stan en Mats niet bang voor het gekrijs (in tegenstelling tot bijvoorbeeld de brulapen) en we lopen op het geluid af. De 'Green Macaws' zijn prachtige vogels om te zien en hier zien we er 26 rondvliegen. Wow!!! Zo dichtbij en zo midden in de jungle, hoe gaaf!! Als we boven zijn, komt Buffie, de ara-verzorgster, naar ons toe met een bak voer. Zij gaat het voer op verschillende schommels leggen terwijl wij op een soort tribune toekijken. Even later geeft ze ook wat informatie over de dieren en over het project en kunnen we vragen stellen. We zitten hier een uurtje en ik geniet van ieder moment. Als Stan en Mats het helemaal zat zijn, gaan we weer naar de auto's en rijden terug in de richting van het hotel. 

Het is nog te vroeg om uit eten te gaan, maar willen ook niet bij het hotel hangen. De kans dat de jongens in slaap vallen is erg groot en dat willen we voorkomen. Die jetlag wil er maar niet uit... We stoppen even bij een strandje, waar we een beetje rondkijken en met een bal spelen. Het wordt al snel donker en dan rijden we toch maar naar het restaurant waar we eergisteren ook aten, op naar de pasta carbonara! We kunnen direct aan tafel en om half 7 worden de gerechten geserveerd: meer pasta dan pizza dit keer. Mijn ravioli carbonara smaakt heel erg lekker! Stan houdt het niet vol, hij is zo ontzettend moe en wil alleen maar slapen. Als ik hem in de auto zet, gaan meteen zijn ogen dicht. Mats houdt het nog wel even vol, maar als we weer in het huisje zijn, ligt ook hij snel te slapen. Wij ruimen alvast wat spullen op, morgen vertrekken we weer uit het huisje en rijden we naar de centrale vallei.

Caribisch Costa Rica

Opnieuw winnen we deze nacht een uurtje, toch begint de ochtend weer erg vroeg. Om half 6 ga ik naar buiten, het is gelukkig weer mooi weer. Voor het ontbijt loop ik nog even naar de hangbrug om te fotograferen. Ik zie prachtige vogels en het is gewoon genieten om hier rond te lopen. Als ik terug kom bij het huisje, gaan we met Els ontbijten, Ron en Ans maken een flinke ochtendwandeling. Het ontbijt gaat er prima in en daarna pakken we de koffers, gooien alle bagage weer in de auto's en checken uit. We hebben vandaag ruim 200 kilometer te gaan. We rijden naar het oosten, langs regenwouden en ananasplantages door het Sarapiqui gebied. We zijn vaker in deze regio geweest, maar verbazen ons er toch weer over hoe ontzettend mooi het is, autorijden is hier prachtig. 

We stoppen bij de brug over de Rio Claro, vlak voordat we de 32 op rijden richting de kust. Vanaf een uitzichtpunt blij de brug hebben we een prachtig uitzicht over de rivier met op de achtergrond het Braullio Carillo nationaal park. Hiervandaan is het nog een kwartiertje rijden naar Guapiles, waar we opnieuw stoppen. We drinken een kop koffie en kijken ons ogen uit over de drukte op de weg. Hier rijden veel vrachtwagens, tussen de haven in Limon en de hoofdstad San Jose. Stan vindt de vrachtwagens prachtig en wil ze allemaal op de foto zetten. Gelukkig kunnen er heel wat foto's op het kaartje worden opgeslagen, helaas voor hem houdt de batterij het niet zo lang vol. Na de koffie rijden we in anderhalf uur naar Limon voor de lunch. Onderweg zien we veel vrachtverkeer en politiecontroles. Gelukkig rijdt het verkeer lekker door. We komen nu langs diverse bananenplantages. Helaas is het niet mogelijk om ze te bezoeken, maar we zullen nog wel een plantage bekijken op de terugweg. 

Hoe dichter we bij Limon komen, hoe meer containers we zien. De vragen van Stan zijn heerlijk praktisch en in tegenstelling tot een eerdere rit die we over deze weg maakten, kijken we nu ook met verbazing naar de grote hoeveelheden (koel-)containers en trailers. We proberen in Limon een restaurantje te vinden, maar het ziet er allemaal nogal louche uit. We kunnen niet dichtbij de haven komen en de straatjes die we doorrijden zijn niet geschikt om onze volgepakte auto's te parkeren. Uiteindelijk rijden we naar een supermarkt en kopen wat eten en drinken voor een lunch onderweg. Vlak onder Limon rijden we naar een strandje, waar we bij toeval ook een mooie speeltuin tegenkomen. Hier eten we een lekker broodje, zitten lekker met een zeebriesje en kunnen op afstand de haven zien. Ook zien we zuidelijker de wolken samenpakken boven de Caribische kust, we gaan het zeker niet droog houden vandaag. 

Vanaf onze picknickplek is het nog een uur rijden naar het dorpje Puerto Viejo de Talamanca, een typisch Caribisch stranddorpje. We rijden een uur langs de kust en langs bananenplantages, over diverse bruggetjes en uiteindelijk door de prachtige natuur. Eerder sliepen we in Cahuita en daarna is het ook voor Christiaan en mij een nieuw stukje Costa Rica. En een heel mooi stukje! We arriveren rond 4 uur bij Hotel Agapi, net onder Puerto Viejo, waar we een appartement hebben geboekt. Het hotel is mooi maar echt vergane glorie. We puzzelen over de bedverdeling en vullen de koelkast. Als Ans de keukenkastjes open trekt, worden we toch wat minder blij. Zeker als er een dode gekko in de koekenpan ligt. Ik neem de pan met dood dier mee naar de receptie, met de boodschap dat m'n schoonmoeder helemaal overstuur is. We krijgen veel excuses, 2 nieuwe pannen en de belofte dat de keuken de volgende dag volledig gesopt gaat worden. We kunnen ook ons geld terug krijgen en vertrekken, maar dat willen we eigenlijk niet. Het zwembad is prima, het hotel ligt pal aan het strand en de airco werkt. We besluiten die avond uit eten te gaan en dat blijkt een goede keuze. Christiaan en ik rijden een rondje om een restaurant te kiezen, de restaurants die ik de afgelopen dagen op Tripadvisor uitkoos, bleken niet meer te bestaan, dus we willen even zien waar we terecht komen. We vinden een prima Italiaan en een uurtje later rijden we met z'n allen in een auto daar heen. De pizza's smaken prima, maar de pasta carbonara van Els is wel het allerlekkerst. Stan en Mats kunnen hun ogen nauwelijks open houden, Stan ligt uiteindelijk met zijn ogen dicht nog wat pizza te eten maar valt dan echt in slaap. We rijden terug naar het hotel en dan gaan we allemaal maar op tijd slapen. 

Woensdag kiezen we voor een rustdag, even geen activiteiten op de planning. Uiteraard begint de dag vroeg en staan we op als de zon op komt, rond half 6. We kijken 's morgens rond bij het strand, wat vooral uit dood koraal bestaat. Er zwemmen nog wel leuke visjes rond. Het ontbijtbuffet is prima. De temperatuur is nog goed te doen en we hebben weer wat boodschappen nodig, dus gaan we naar het dorpje. We zoeken ook naar wat strandspeelgoed voor de kids, wat moeilijk te vinden is. We zien wel prachtige vogels en een gezellig sfeertje, ook al is het nog erg vroeg. Na een uurtje begint het wel erg warm te worden, daarom zoeken we de supermarkt op. Hier verkopen ze geen lekker brood, dus terwijl Els, Ron en Ans de boodschappen naar de koelkast in ons huisje brengen, rijden Christiaan, de kids en ik een rondje op zoek naar een bakker. Gelukkig vinden we onderweg een winkeltje met een paar emmertjes en schepjes en ook het brood kunnen we kopen. Als we bij het hotel komen is het nog maar 11 uur en we vinden het tijd voor het strand. 

We vinden het strand bij het hotel niet geschikt voor de kinderen, dus rijden we naar een strandje nog iets zuidelijker. We komen terecht bij Punta Uva, bijna het laatste strand langs de kustweg van Caribisch Costa Rica. Had ik al vermeld dat het zeewater hier heerlijk warm is? 'S Morgens liepen we al heerlijk door het zeewater, nu plonsen we allemaal in de branding. Heerlijk hier! Als we zijn afgekoeld gaan Ron, Els en ik een stukje lopen en wat foto's maken. Aan het einde van de baai zie ik een paar apen in de bomen, de eerste van deze vakantie. Als ik wat foto's heb gemaakt, ren ik terug naar de kids zodat Christiaan en Ans met hun ook kunnen gaan kijken. Vanaf het strand loop je hier zo het natuurpark Manzanilllo in, de apen weten natuurlijk ook niet waar het natuurpark ophoudt. Ik blijf bij de tassen en andere spullen en heb even een half uurtje alleen. Ook wel eens lekker! 

Als iedereen weer terug is, besluiten we terug te rijden voor de lunch. De broodjes smaken prima en daarna is het tijd om het zwembad uit te proberen. Stan ligt een paar uur in het water, afwisselend met mij, opa en Christiaan. Het zwembad ligt deels in de schaduw, maar ik voel m'n schouders en neus toch branden. Iets meer zonnebrandcreme was beter geweest... Mats en ik gaan lekker douchen en daarna gaat hij slapen. Ik loop nog een rondje met m'n fototoestel, er zitten nu ook apen aan de overkant van de weg bij het hotel. Stan wil het water niet uit, maar gaat uiteindelijk toch douchen met Christiaan als het begint te regenen. Ik maak Mats weer wakker, terwijl Ans al met de pannenkoeken is begonnen. We hebben nog wat pizzapunten van de Italiaan als voorafje. De nieuwe pannen komen goed van pas en het eten smaakt prima. De kids kunnen lekker op tijd naar bed. Opnieuw zitten we elkaar met zware ogen aan te kijken en gaan we op tijd naar bed. Hopelijk hebben we morgen beter weer, want dan hebben we een chocoladetour en een bezoek aan een ara-project op het programma staan. En vast nog een beetje strand!

Via de Poas vulkaan naar de Tirimbina Rainforest Lodge

De dag begint lekker vroeg, dankzij de jetlag zijn we de afgelopen dagen rond 3 uur 's nachts wakker. We gaan dan ook lekker op tijd naar bed, zodat we het ritme van de kids kunnen volgen. Dit zal met een week vast beter gaan! De zondagmorgen begon rond half 3 met een wakkere Mats, en Stan volgde al snel. Met een filmpje en spelletje hebben we de tijd weer gerekt tot een uur of 6, toen moesten ze echt naar buiten. Nog voor het ontbijt hebben we de koffers ingepakt, zodat we op tijd konden vertrekken richting de Poas vulkaan. We nemen voor nu afscheid van Flor van Dos Palmas en rijden in noordelijke richting de bergen in. 

De Poas vulkaan is de meest bezochte vulkaan van Costa Rica en is op een uurtje afstand van San Jose een makkelijk te bereizen nationaal park. De route ernaar toe is prachtig, je ziet in korte tijd het landschap veranderen. Met de hoogte stijgt het aantal varens en mossen en uiteindelijk rijden we door de wolken in een nevelwoud het park binnen. Bij de kassa krijgen we te horen dat de vulkaankrater niet te zien is door de mist, maar we gaan toch naar binnen. De wandeling naar het uitzichtpunt is makkelijk en met de wandelwagen goed te doen. Na een half uurtje komen de zwaveldampen ons tegemoet, maar de stank valt uiteindelijk erg mee. Wij waren hier in 2009 ook, het park is flink uitgebreid. Het uitzichtpunt biedt inmiddels ruimte aan honderden bezoekers en wordt nog groter. Als we bij de railing staan, zien we inderdaad niets anders dan mist. Even later steekt de wind op en waaien er een paar wolken uit de krater. Het uitzicht is weer prachtig! 

Wij wandelen weer terug naar het bezoekerscentrum met Stan en Mats, terwijl Ron, Ans en Els een extra wandeling maken langs een ander kratermeer. Het bezoekerscentrum heeft een leuke presentatie van het park en wat andere tentoonstellingen over natuurlijke fenomenen in Costa Rica. We kijken er een half uurtje rond en wachten op de rest. Er rijdt nu zelfs een ambulance heen en weer naar het uitzichtpunt met mensen die niet goed ter been zijn, voor Stan en Mats zeker een bezichtiging waard. Als we weer compleet zijn, drinken we een kop koffie en eten wat koek terwijl er een regenbui losbarst. Gelukkig stopt de bui even als wij naar de auto lopen. Als we de parkeerplaats weer afrijden, begint het flink te regenen. 

Het volgende doel is de La Paz waterval. Hier is het verschil met 2009 nog veel groter: toen waren we hier helemaal alleen en genoten we van een blik op de waterval en de mooie morpho vlinders die om ons heen vlogen. Nu staan er diverse eet- en souvenirstalletjes, staan er talloze auto's geparkeerd en lopen de toeristen af en aan. Het regent keihard en wij besluiten niet te stoppen, echt mooi is dit plekje niet meer. We rijden verder naar het dorpje Cinchona, waar we lunchen. Een prachtig plekje, vooral het balkon achter het restaurantje is een topper. Dankzij de verschillende feeders komen er talloze vogels op af en vooral de kolibries worden volop gefotografeerd. De omelet met wrap smaakt ook nog lekker, net als de warme koffie. Ondertussen blijft het regenen, op een enkel moment van gemiezer tussen de buien door. Het uitzicht vanaf het balkon verandert dan ook een enkel moment van een witte wolk in een groen regenwoud met een mooie waterval. 

In de stromende regen stappen we weer in de auto voor het laatste deel van deze reisdag. We rijden kilometerslang door de stromende regen, maar uiteindelijk wordt het toch weer droog. Net voordat we het gebergte uitrijden, zodat we nog een mooi uitzichtpunt meepikken. Wat is het land toch prachtig, wat zien we veel groen! Na een uurtje rijden bereiken we de Tirimbina Rainforest Lodge. Hier checken we in en daarna halen we de bagage uit de auto. We hebben twee kamers naast elkaar, zeer eenvoudig met een bed, een stapelbed en een open kast en bureautafel, maar gelukkig voorzien van airco. Het is dampend warm in het natuurgebied, dat voelen we en dat zien we aan de prachtige begroeiing. De tuinen zijn prachtig mooi en dan zijn we de hangbrug nog niet eens over. We kunnen de bagage nog binnen brengen voordat het noodweer losbarst. Wat een bui, wat een regen! Het regent, onweert en zo gaat de middag over in de avond. Het diner nuttigen we bij het buffet van het restaurant, eenvoudig maar lekker. De kids liggen dan al te slapen en we besluiten ze maar te laten liggen, misschien dat ze een lange nacht maken... Stan viel al tekenend met papier en potlood in de hand in slaap. Nog voor half 9 liggen de volwassenen ook te slapen, afwachten wat komen gaat...

Opnieuw is de nacht veel te snel voorbij. Om 2.45 uur is Mats klaar wakker en doordat we met z'n viertjes op 10 vierkante meter slapen, is iedereen wakker. We willen voorkomen dat de buren ook wakker worden, dus houd ik de kids zoet met een filmpje, wat eten en een liedje. Dit duurt natuurlijk veel te lang en tegen de tijd dat het eindelijk licht wordt, zijn ze strontvervelend. Ik laat ze bij Christiaan en ga met mijn camera en schoonvader op pad door de tuinen. Oma helpt Christiaan en de kids hebben ook veel lol in het zoeken naar kikkers. Stan mag mijn valbestendige onderwatercamera gebruiken en weet zowaar een paar blue jeans frogs op de foto te krijgen. Ron en ik wandelen over de hangbrug en genieten van het prachtige uitzicht in de natuur. Dan gaan de macrolenzen op de camera en wandelen we het regenwoud in. Nog geen 7 uur 's morgens, maar al lekker warm. Ik spot ook een blue jeans frog en die blijft netjes voor ons op een paal zitten. Om half 8 gaan we terug naar de lodge voor het ontbijt, dat Els, Ans, Christiaan en de kids al op hebben. We ontbijten rustig want het begint weer te regenen. In de regen lopen we weer terug naar het huisje, waar net alle kikkertjes tevoorschijn komen. We zien er zoveel, soms wel 5 binnen een vierkante meter. Wat een feestje om met de kids naar te kijken!

Als het droog wordt, gaan we met z'n allen een wandeling maken door de Tirimbina Reserve. We wandelen met Mats in de wagen over de hangbrug. Nooit eerder hebben we zo'n lange brug gezien, die gelukkig niet zo heel erg wiebelt. Het uitzicht over de rivier is prachtig. Na de brug lopen we over een goed verhard pad door de jungle. Het pad hobbelt wel en al snel wiebelt Mats in slaap. Hij wordt een uurtje later weer wakker als we weer bij de hangbrug zijn. Ondertussen lopen we een paar kilometer door het regenwoud, op zoek naar diertjes en genietend van de prachtige bomen, planten en bloemen. We zien een paar prachtig blauwe morpho vlinders voorbij fladderen, maar verder zien we weinig dieren. Pas als we weer bij de hangbrug zijn zien we een aantal bijzondere vogels. Rond een uur of 11 hebben we de wandeling erop zitten, wat is het hier mooi! 

Als we de natte, bezwete kleding hebben ingeruild voor een schoon setje, besluiten we met zijn allen naar een dorpje in de buurt te rijden. La Virgen de Sarapiqui is een klein dorpje, maar er is wel een speeltuin, park, supermarkt en bakkerij. We kijken rustig rond en dankzij de schoonouders en Els zien we Costa RIca weer een beetje opnieuw. Zoveel 'typische' dingen, zoals de bouw van huizen, de bushokjes, de vrachtauto's, de kapotte wegen, wij zagen het al bijna niet meer. Het wordt lekker warm, dus zeggen we nu eens 'ja' als Stan om een ijsje vraagt. Als we het rondje door het dorp gewandeld hebben, kopen we brood en wat te drinken bij de bakker en de supermarkt en rijden het kleine stukje terug naar de lodge. Hier eten we alles op en dan is het tijd om even lekker te relaxen. 

Stan gaat even slapen en Mats vermaakt de rest met zijn vrolijke acties buiten. Het begint weer flink te regenen en onweren, dus ik ga maar bij Stan liggen zodat hij niet schrikt als hij wakker wordt. Na 2 uur maak ik hem wakker, neem hem mee onder de douche en krijg hem zover dat hij zijn ogen open houdt. Zo'n nacht als vannacht willen we echt niet meer, nu maar doorzetten met de kids wakker houden. Mats heeft nog wel een uurtje slaap nodig en wil ook niet wakker worden om te eten. Toch zitten ze even later met ons in het restaurant. Het buffet smaakt nog lekkerder dan de avond ervoor. Mats eet lekker door, Stan hoeft helemaal niets. Zelfs het ijsje dat ze mogen delen als toetje gaat helemaal bij Mats naar binnen. Na het eten lopen we nog even door de tuin. Christiaan en Ron overwogen een nachtwandeling maar hebben geen zin in een nat pak en willen op tijd naar bed. De kids zijn weer helemaal wakker en het is lastig om ze rond 8 uur in bed te krijgen. Uiteindelijk gaan ze wel slapen, maar dan is Christiaan ook in slaap gevallen en lig ik al een uur Stan rustig te houden. WIj gaan dan ook maar weer lekker slapen. Morgen hebben we een flinke rit voor de boeg en voor die tijd willen we nog wat foto's maken... 

Een vliegreis om snel te vergeten

Wat een reis... zo slecht zijn we nog nooit een vakantie begonnen. Het begon eigenlijk perfect met de afleverservice van Jos, op Schiphol was ons reisgezelschap snel compleet en het inchecken verliep prima. Terwijl Stan en Mats zich vergaapten aan de grote KLM-vliegtuigen zo dichtbij, aten wij nog lekker een broodje. Al snel mochten we aan boord voor onze vlucht naar Panama. Het vliegtuig was niet vol en nadat ik gevraagd had of de stewardess nog een lege stoel voor Mats kon regelen, werd ons hele reisgezelschap naar de achterste rij verplaatst. En de een-na-achterste rij en een rij bij het raam, oftewel 10 stoelen voor ons 7enen. Helemaal top natuurlijk! Mede dankzij de ruimte en de extra handjes van opa, oma en tante Els, verliep de reis naar Panama redelijk rustig. Mats spuugde twee keer, we weten nog niet waardoor maar gelukkig hielpen de stewardessen snel bij het schoonmaken. Nog voor de verwachte landingstijd liepen we het vliegtuig uit.

Op Panama airport meldde Stan al snel dat hij buikpijn had, met niet veel later de opmerking 'ik moet spugen'. Gelukkig waren we net op tijd in het toilet, maar och wat was hij beroerd. Geen kleur meer in zijn gezicht, misschien kwam het door de landing met het vliegtuig dat het zo slecht met hem ging? Met een luierzakje paraat voor eventuele verdere spuugacties gingen we aan boord van de Copa vlucht naar San Jose. Vijf luierzakjes verder viel hij gelukkig in slaap. Ook Mats viel in slaap, bij mij op schoot. Het vliegtuig zat helemaal vol, dus geen mogelijkheid voor een extra stoel. Gelukkig is het maar een vlucht van minder dan een uur... Christiaan en ik doezelden ook wat en zo drong het niet echt tot ons door dat er werd omgeroepen dat het weer in Costa Rica erg slecht was en dat we rondjes gingen vliegen tot we mochten landen. De kennis van de Engelse taal was bij de bemanning erg beperkt, dus alleen de meest belangrijke informatie werd ook in het Engels verteld. Een half uur later vlogen we nog rond... een half uur daarna ook en kregen we de mededeling vanuit de cockpit (in het Spaans) dat we dit nog 15 minuten konden volhouden en anders moesten we eerst tanken in Managua, Nicaragua. Mijn slaap was nu wel weg, gelukkig kregen de kids er niets van mee. Een kwartiertje later werd ons verteld dat we toestemming kregen om te landen in San Jose, gelukkig! Maar helaas, even later werd toch iets Spaans gebrabbeld waaruit ik alleen de woorden Managua en Nicaragua kon begrijpen. Het vliegtuig steeg meteen weer op en een half uur later kwamen we aan in Managua. Om te tanken, dus niemand mocht het vliegtuig uit. Het werd weer lekker warm in het vliegtuig en helaas was er geen water meer aan boord. Dus begon de bemanning alcohol uit te delen en de laatste beetjes cola. 

Wij waren uiteindelijk al lang blij dat we uiteindelijk weer een bericht kregen dat de luchthaven van San Jose ons toestemming gaf om te landen. Het was opnieuw een half uurtje vliegen voordat we de daling inzetten. Met bijna 4 uur vertraging liepen we volledig verreisd het vliegtuig uit. Stan wilde niet wakker worden, wilde naar bed en was erg verdrietig. Mats was weer helemaal vrolijk toen hij opa en oma  zag. We konden vrij snel doorlopen bij de douane en ook het controleren van de bagage gebeurde snel. Gerardo de taxi-chauffeur stond op ons te wachten bij de uitgang en bracht ons in 20 minuten naar het hotel. Tegen middernacht kwamen we aan bij Dos Palmas, een hotel waar we iedere Costa Rica-reis beginnen. Ons idee was om de kinderen in bed te leggen en dan ook naar bed te gaan. De kinderen dachten echter 'hè, het is half 7 Nederlandse tijd, een mooie tijd om wakker te worden'. Jammer voor mij, ik heb ze maar in het grote bed genomen en ze stil gehouden, want huilende kinderen wil je de buren in het hotel ook niet aandoen. Ik denk dat ik nog een uur nodig heb gehad om ook Mats in slaap te krijgen, ik was helemaal kapot. 

Toen de jongens wakker werden, kreeg ik natuurlijk direct een paar ellebogen in m'n gezicht. Op m'n horloge was het 5.45 uur, voor Costa Rica een prima tijd om wakker te worden. Even later zaten de kids op de bank en was ik de koffers aan het herinrichten. Toen ik m'n horloge erbij pakte, zag ik dat de Costa Ricaanse tijd 5.00 uur was, ik had me dus vergist in het uur verschil tussen Panama en Costa Rica. Lekker dan, nu hadden we nog 2 uur te gaan tot het ontbijt. We hebben wat ontbijtkoek en gedroogd fruit gegeten en een spelletje gespeeld. Rond half 7 ben ik nog even op bed gaan liggen en ging Christiaan met de kids naar buiten. Tegen 8 uur werd ik weer wakker en had de rest zijn ontbijt al bijna op. Toch nog redelijk uitgerust ben ik aangeschoven in het restaurant. Christiaan, Stan en Mats gingen ondertussen het ijskoude zwembad in. Klappertandend werd er even gezwommen en het plezier was maar van korte duur. Daarna kwam de eerste huurauto het pad opgereden. Ruim een uur zijn we bezig geweest met het controleren van de auto's en papieren. De auto's zijn prima, lekker ruim en redelijk nieuw. Met de wandelwagen en de tassen in de kofferbak gingen we op pad voor onze eerste toer. 

Om de reis rustig te beginnen had ik voor vandaag een korte trip bedacht naar het dorpje Grecia. Hier hebben we inkopen gedaan, geluncht op het plein en de metalen kerk bekeken. Vervolgens reden we naar een klein natuurpark in de buurt voor een wandeling naar een waterval. Een minimaal bordje langs de weg gaf aan dat we de route naar de waterval bereikt hadden. Een stokoude tico maakte ons zonder een enkel woord Engels duidelijk dat we 4 euro parkeergeld moesten betalen en 600 meter moesten lopen naar de waterval. De wandeling ging eerst over een weg, een stukje door het gras en uiteindelijk door de jungle. Mats liep tot de jungle vrolijk mee. Stan wandelde de hele weg zelf, beter dan we hadden verwacht. Ook het klauteren en klimmen ging hem goed af en nadat ik hem 2 keer opving toen hij bijna viel, wist hij mij ook rechtop te houden op een stijl stukje. 100 meter voor de waterval, we konden hem door de bomen al zien, moesten we nog flink entreegeld betalen. Een vervelend mannetje met een hond maakte ons duidelijk dat we zelfs niet even bij de rivier mochten kijken als we niet betaalden. Stan was zich rot geschrokken van de hond en wilde terug. Omdat het al onweerde en we geen zin hadden om nog veel verder te wandelen, zijn we teruggekeerd naar de auto. De wandeling was wel erg mooi!

De terugrit zou een half uur moeten duren. Doordat we een hek tegenkwamen en flink moesten omrijden, zaten we uiteindelijk bijna een uur in de auto. Stan en Mats vielen bekaf in slaap. Tegen de verwachting in zette het onweer niet door en konden we ze bij het hotel, met de ramen open, nog even lekker laten slapen in de auto. Na een uurtje vond ik dat ze wakker moesten worden, anders hebben we de komende dagen nog last van een jetlag. Uiteraard waren de jongens het hier helemaal niet mee eens. Stan viel telkens opnieuw in slaap, Mats was uiteindelijk wel te porren om nog even te gaan zwemmen. Maar verder dan zijn tenen kwam hij niet, toen wilde hij liever onder een warme douche. Stan werd ook gedoucht en daarna zijn we even op het sportveld gaan spelen met een bal en frisbee. Mats was weer helemaal de oude, Stan liep er als een slaapwandelaar bij. 

Om half 6 gingen we naar het restaurant Arroz con Mango, waar we 2 jaar geleden zo heerlijk aten terwijl Stan in de ballenbak kon spelen. Helaas zat er een hek met een slot erop voor de ingang. Er was geen bel of andere ingang, dus er zat niets anders op dan een ander restaurant te kiezen. Bij Feliz con Maiz aten we een eenvoudige maar prima maaltijd. Nog voor 7 uur waren we weer terug bij het hotel, waar de jongens meteen lekker gingen slapen. We zijn allemaal flink moe en om half negen zijn wij ook naar de kamer vertrokken. Op naar hopelijk een rustig nachtje, ik ben benieuwd hoe laat we morgen gewekt worden!